“ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่ เพราะฉันรังเกียจคุณราวกับกิ้งกือหรือไส้เดือนก็ไม่ปาน”
คำโต้ตอบนั้นทำให้ปลายคางของหญิงสาวถูกเขากระชากเข้าไปใกล้ รุนแรงจนลำคอระหงแทบหัก ดวงตากลมสวยออกแววตื่นตระหนกเมื่อสบกับดวงตาคมวับของเขาในระยะประชิดวินาทีต่อมาริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาก็ฉกวูบเข้าเล่นงานเรียวปากอิ่มที่ช่างสรรหาคำมาทำร้ายจิตใจเขาได้ตลอดๆนั้น
เขาตะโบมจูบร้อนแรงลงโทษเธอซึ่งเธอก็ได้พยายามดิ้นรนส่ายหน้าขัดขืนตามเคยแต่เขาก็รีบเอามืออีกข้างหนึ่งของตนจับล๊อค ต้นคอทางด้านหลังของเธอเอาไว้มั่นจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้ แต่เท่านั้นขาเรียวในรองเท้าส้นสูงก็ยังพยายามจะเล่นงาน่ล่างเขาอีก ชายหนุ่มรู้ทันจึงใช้ขาที่แข็งแรงกว่ากันเอาไว้พร้อมดึงร่างของเธอให้เข้ามาแนบชิดจนทำอะไรได้ไม่ถนัด
แต่มาลาลินก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ง่ายๆเมื่อปลายลิ้นของเขาทำท่าจะล่วงล้ำเข้าไปััรสหวานในปากของเธอ หญิงสาวก็แสดงศักดาด้วยการพยายามจะกัดลิ้นเขา จนชายหนุ่มต้องรีบบีบแก้มของเธอตรงช่องว่างระหว่างขากรรไกรเอาไว้ไม่ให้เธอขบฟันลงมาได้ จากนั้นจุมพิตร้อนแรงของเขาก็ได้แผดเผาเธอจนแทบมอดไหม้
และความรู้สึกประหลาดที่เริ่มประดังเข้ามาก็ทำเอาหญิงสาวใจสั่นหวิว เรี่ยวแรงที่จะขัดขืนก็ลดน้อยถอยลงไปทุกทีจนไม่แน่ใจว่าหากเขาคิดจะทำอะไรที่มากไปกว่านี้ เธอจะยังสามารถขัดขืนเขาได้อยู่อีกหรือไม่ แต่ทันใดนั้นก็ได้มีสิ่งหนึ่งที่เป็เหมือนระฆังช่วยดังขึ้น
“ว้าย ตายแล้ว”
เสียงของจรียานั้นเองที่อุทานดังลั่นขึ้น จนทำให้ปริวัฒน์ต้องผละออกจากสิ่งที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอยู่นั้นอย่างไม่เต็มใจแล้วหันไปมองหน้าเลขาสาวด้วยแววตาเขียวปั๊ด
“จะเข้าทำไมไม่รู้จักเคาะประตู”
“เคาะแล้วนะคะ แต่ท่านประธาน เอ่อ คงไม่ได้ยิน”
จรียากล่าวด้วยสีหน้าจืดเจื่อนอย่างกลัวว่าเขาจะโกรธ และปริวัฒน์เองก็ได้พยักหน้าอย่างจะให้ผ่านข้อนี้ไปเพราะตอนนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจจะฟังอะไรทั้งสิ้นเหมือนกัน
“แล้วที่เข้ามานี่ มีธุระอะไร”
“ยานำเอกสารที่ท่านประธานจะต้องเซ็นเข้ามาให้ค่ะ”
จรียาบอกข้ออ้างที่ตนยกเอามาบังหน้าออกไป ซึ่งจริงๆแล้วเธอมีเจตนาที่จะเข้ามาดูว่าบอสหนุ่มกับผู้หญิงแปลกหน้านั้นคุยอะไรกันอยู่มากกว่า เพื่อจะได้รู้ว่าเ้าหล่อนมีความสำคัญกับเขามากน้อยอย่างไร ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอกับสิ่งที่เป็มากยิ่งกว่าคำตอบ
“ตอนนี้พักเที่ยงแล้ว คุณก็ออกไปทานข้าวสิ เอกสารไม่เร่งรีบอย่างนั้นเอาไว้่บ่ายก็ได้”
ปริวัฒน์กล่าวอย่างไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเหตุผลที่เลขาของเขาพรวดพราดเข้ามาเป็เื่แค่นั้นเอง
“เอ่อ คะ คะ”
จรียาหน้าซีดลงไปอีกก่อนรีบถอยออกไป
เมื่อตกอยู่ด้วยกันตามลำพังปริวัฒน์ก็หันขวับไปมองหญิงสาวที่ฉวยโอกาสตอนที่มีบุคลที่สามเข้ามารีบผละไปยืนอยู่เสียไกลด้วยดวงตาคมวาวเป็ประกาย แล้วก็เผลอแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกที่ยังติดใจในรสชาติความหวานที่ได้รับจากเธอไม่จาง
มาลาลินเองก็ยังใจเต้นแรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่หายหันไปเห็นเข้าก็เผลอถอยกรูดโดยอัตโนมัติก่อนจะรีบบอกเขา
“ฉันจะกลับ”
“หวังว่าเมื่อผมกลับไปที่บ้านเย็นนี้แล้วจะพบคุณรออยู่ที่นั้น”
ชายหนุ่มบอกเสียงเข้มเมื่อคิดว่าการรั้งเธอไว้คงไม่เป็ผลดีกับตัวเองแน่ เพราะงานการคงไม่เป็อันทำ ผู้หญิงอะไรเสน่ห์แรงชะมัด แค่เห็นหน้า เืหนุ่มในกายก็เดือดพล่านขึ้นมาได้ง่ายๆทีเดียว
“หากบ่ายนี้คุณยื่นเื่ถอนฟ้องคดีพ่อของฉัน”
หญิงสาวกล่าวทิ้งท้ายก่อนเดินลิ่วจากไป
ปริวัฒน์มองตามสะโพกงอนงามของเ้าของร่างที่เดินจากไปนั้นแล้วก็ต้องถอนใจเฮือกออกมาอย่างยอมจำนน ก่อนเดินไปนั่งลงที่หลังโต๊ะทำงานแล้วยกหูโทรศัพท์มากดโทรไปหาทนายความประจำตัวทันที
1K
