อัสนนท์ชลอฝีเท้าลงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทำท่าจะตามเขาไม่ทัน เขาแสร้งทำเป็เดินลัดเลาะเลี้ยวไปทางโน้นที ทางนั้นที เพื่อไม่ให้คนรอบข้างสงสัย เพราะเธอคงจะเป็คนกว้างขวางในท้องที่แห่งนี้เช่นเดียวกับบิดาของเธอ เขามุ่งตรงไปยังรถตู้สีบรอนซ์ที่น้องชายของผู้เป็พ่อเตรียมไว้ให้พร้อมพลขับหน้าตาคุ้นเคยหนึ่งนาย
"ออกรถเลยไหม พี่อัสน์"
ไททัศน์นั่นเอง ประโยคทักทายที่ไม่ต้องมีพิธีรีตรองมากมาย ทว่าหยั่งรู้ถึงนิสัยเบื้องลึกของคนเป็พี่ว่ามีวิถีชีวิตที่เร่งรีบเหมือนดังนักธุรกิจทั่วไป ที่เวลาแต่ละนาทีเท่ากับรายได้ที่อาจงอกเงยขึ้นมา
"ยังก่อน รอผู้โดยสารอีกคน เขาอาจจะไม่เต็มใจมานัก แต่แกไม่ต้องถามอะไรมากนะ ถึงที่พักแล้วฉันจะเล่าให้ฟังเอง" อัสนันท์กล่าวสำทับ เพราะไม่้าให้แผนเสีย
"ได้ครับ ผมชักตื่นเต้นแล้วสิ" ไททัศน์รับคำอย่างว่าง่าย
สิเภาเห็นชายหนุ่มอยู่หลังไวๆ สักพักก็ขึ้นไปนั่งบนรถตู้หน้าสนามบิน
"คิดว่าฉันตามไม่ทันเหรอ ดีนะที่รถยังไม่ออก" เธอพึมพำ
เมื่อเดินถึงรถคันเป้าหมาย สิเภาถือวิสาสะเปิดประตูรถออก เผยให้เห็นอัสนนท์นั่งอมยิ้มอยู่ข้างใน ชั่วพริบตาเดียวเขารีบดึงตัวหญิงสาวขึ้นบนรถแล้วปิดประตู พร้อมสั่งให้ไททัศน์ออกรถทันที
"นี่หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ! พวกแกเป็มิจฉาชีพแก๊งต้มตุ๋นหรือแมงดาหลอกผู้หญิงไปขาย ไม่ว่าพวกแกจะเป็ใคร ฉันจะบอกให้รู้ไว้ก่อนนะ ว่าทันทีที่ป๊าฉันรู้เื่นี้ พวกแกตายไม่ดีแน่" สิเภาก่นด่า แต่อัสนนท์ทำตัวเหมือนทองไม่รู้ร้อน เขานั่งสงบนิ่งอยู่บนที่นั่งด้านใน
"พูดมากเดี๋ยวเจ็บคอเปล่าๆ ผมขอบอกไว้ก่อนว่าไม่มีประโยชน์ คนขับรถผู้ซื่อสัตย์ของผมไม่มีทางจอดนอกจากผมจะสั่ง"
"แก นายปากปีจอ แกตามฉันมาั้แ่บนเครื่องแล้วใช่ไหม แก้าอะไร ้าเงินสินะ อย่าบอกนะว่านี่เป็พิธีเรียกค่าไถ่โง่ๆ เอามือถือมา อยากได้เท่าไร เดี๋ยวฉันโทรบอกป๊าให้" สิเภาพูดเสียงสั่นเครือด้วยความกลัว แต่ยังไม่วายใจดีสู้เสือ
เงินสินะ..คนพวกนี้คง้าเงิน แค่ให้เงินสักก้อนก็คงจบเื่ เธอค่อยอธิบายกับผู้เป็บิดาอีกที เพราะไม่คิดเหมือนกันว่าจะมาตกเป็เหยื่อคนชั่วได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ ถ้ารอดไปได้เธอจะไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ชุดใหญ่
"คิดถูกแล้ว ผม้าเงิน คุณให้พ่อคุณโอนใส่บัญชีที่มีในแอฟธนาคารบนมือถือเครื่องนี้ โอนมาเลย 5,000 ล้านบาท
ไม่มีผัดวันประกันพรุ่ง ผมรอไม่ได้ ้าเงินตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ถ้าคิดว่าพ่อคุณหาทันก็เอามือถือคืนไป แต่ถ้าคิดตุกติก ทำนอกเหนือจากที่ผมสั่ง คุณจะไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจ"
"แอฟธนาคารฉันจำกัดวงเงินโอนได้แค่สามแสน ถ้างั้นอย่างนี้..ไหม" สิเภาพยายามเกลี้ยกล่อม
"ไม่"
"ฉันจะทยอยส่งให้.."
"ไม่"
"ให้พ่อฉันหา..เอ่อ.." หญิงสาวเริ่มตะกุกตะกัก ด้วยเห็นสีหน้าของคนตรงหน้าเริ่มคิ้วขมวด
"พอที ผมขอนั่งใช้ความคิดเงียบๆ ถ้ายังได้ยินเสียงพูดของคุณอีกสักคำ ผมเปิดหน้าต่างโยนมือถือคุณลงไปบนถนน ให้รถทำลายหลักฐานใครจะได้ตามตัวไม่เจอ พ่อของคุณจะได้ข่าวอีกทีคือตอนที่คุณไม่มีชีวิตอยู่แล้ว"
"ฉันไปทำอะไรให้ ทำไมต้องใจร้าย.." เธอคร่ำครวญ ก่อนจะรีบหยุดพูดเพราะเห็นชายหนุ่มปลดล๊อกหน้าต่างและทำท่าล้วงมือถือจะโยนออกไป
เธอรีบส่งสัญญาณมือทำสัญลักษณ์นิ้วว่าตกลงทำตามที่เขาขอ
รถขับออกไปนอกเมืองด้วยความเร็วปกติ สถานการณ์เหมือนสงบลงเล็กน้อย แต่ยังได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของสิเภาดังอยู่ไม่ขาดสาย ส่วนอัสนันท์หลับตานิ่ง ทว่ายังได้ยินเสียงกัดกรามดังลอดออกมาอย่างคนใช้ความคิด
(จบตอน)
344
