“ข้าคงต้องไปปรึกษาเทพเ้าสมุทรด้วยตัวเองล่ะ” เทพหงอัคคีกล่าว
“งั้น ข้าไปด้วย” หนานยี่กล่าว
“ไม่ได้นะ หนานยี่ ข้าคาดการณ์ว่าองค์ชายกับิเยี่ยกำลังตามล่าเ้าอยู่ ถ้าเ้าไปกับข้า ข้าก็จะต้องถูกจับด้วยเป็แน่” เทพหงอัคคีกล่าว
“โถ่ นึกว่าจะห่วงข้า ดันห่วงตัวเองเสียเนี่ย” หนานยี่กล่าว
“ข้าห่วงเ้าด้วย แต่ตอนนี้พลังของข้ามีน้อยมากจริงๆ ไม่อาจช่วยใครได้เลย” เทพหงอัคคีกล่าวตามจริง
“งั้นเ้าก็ให้เ้าหนูน้อยไปคุ้มครองเ้าด้วยสิ” หนานยี่เสนอ
“ไม่ได้ เ้าต้องมีใครคุ้มครอง” เทพหงอัคคีห่วงเพื่อน
“มันอันตรายเกินไปนะเทพหงอัคคี” หนานยี่ห่วงเพื่อนเช่นกัน
“ถึงพลังข้าจะหมด แต่ข้าก็ยังพอมีอิทธิฤทธิ์มากกว่าเ้านะ เชื่อข้าเถิด เ้ารอข้าอยู่ที่นี่ก่อน แล้วข้าจะมาบอกแผนการอีกที” เทพหงอัคคีกล่าว
“ก็ได้ เ้าต้องระวังตัวเองด้วยนะ” หนานยี่กล่าว
“อื้อ ข้าไปล่ะ เ้าหนูน้อยดูแลเ้านายเ้าให้ดีด้วยล่ะ” เทพหงอัคคีแกล้งสั่งการ
“ข้ารู้แล้ว” เ้าหนูน้อยรับคำ
*******************************************
หนานยี่มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็บ่นทันทีว่า “คืนนี้เป็คืนพระจันทร์เต็มดวงนี่นา”
“คืนพระจันทร์เต็มดวงงั้นหรอ แย่แล้ว” เ้าหนูน้อยกล่าวอย่างใ
“ทำไมถึงแย่ล่ะ” หนานยี่สงสัย
สักพักเ้าหนูน้อยก็สั่นแบบหยุดไม่อยู่
“เ้าหนูน้อย! เ้าเป็อะไรไป อย่าทำให้ข้าใสิ” หนานยี่เข้าไปดูอาการ
และแล้วเ้าหนูน้อยก็กลายสภาพเป็ร่างจริงทันที
“ท่านคือท่านจอมมารนี่ นี่ท่านหลอกข้างั้นหรือ” หนานยี่รู้สึกโกรธ
“ข้าขอโทษนะหนานยี่ แต่ตอนนี้เ้ารีบหนีไปซะ” ท่านจอมมารกล่าวเตือน
“ทำไมล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกับท่าน ทำไมท่านตัวสั่นอย่างนั้น” หนานยี่เป็ห่วงอาการ
“หนีไป อย่าเข้ามาใกล้ข้า” ท่านจอมมารกล่าวเตือน
หนานยี่เป็ห่วงท่านจอมมารมาก แม้จะโกรธที่เขาหลอกก็ตาม เลยเดินเข้าไปดูอาการใกล้ๆ แต่ทว่า
“เ้าปล่อยข้านะ ท่านจอมมาร เ้าจะทำอะไรข้าน่ะ” หนานยี่ถูกดึงเข้าไปกอด
“หนานยี่ ข้าขอโทษ ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ” ท่านจอมมารมีสภาพเป็มารไปแล้ว
เนื่องจากทุกคืนพระจันทร์เต็มดวงจอมมารจะกลายเป็มารอย่างเต็มที่ ทำให้เขาสามารถกระทำอะไรก็ได้ อย่างไร้การควบคุม และยิ่งตอนนี้เขาอยู่กับหญิงอันเป็ที่รัก ดังนั้นท่านจึงเข้าหอกับนางทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น หนานยี่ในร่างของเสี่ยวหงนอนร้องไห้ เพราะตอนนี้นางได้เป็ภรรยาของท่านจอมมารเต็มตัวแล้ว
“หนานยี่ข้าขอโทษ ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง ข้าจะกลายเป็มารอย่างเต็มที่ เลยต้องหลบทุกคนไปบำเพ็ญเพียร แต่วันนี้มันเป็เหตุสุดวิสัยจริงๆ ข้ามัวแต่สนใจเื่องค์ชายหยางหู่จนลืมวันลืมคืนไปเลย อภัยให้ข้าเถอะนะ” ท่านจอมมารนอนกอดปลอบภรรยาที่ร้องไห้อยู่
“เ้าหลอกข้า แล้วเ้ายังย่ำยีข้าอีก ข้าเกลียดท่าน” หนานยี่โกรธมาก
“ถึงอย่างนั้นข้าก็รักท่านนะ หนานยี่ และข้าก็ไม่ได้หลงในรูปลักษณ์อย่างที่เ้าเคยสบประมาทข้าไว้ด้วย” ท่านจอมมารกล่าว
หนานยี่ในร่างของเสี่ยวหงกำลังจะลุกขึ้นหนี แต่จอมมารกลับรีบอุ้มนางเข้ามากอด แล้วรีบหลบทหาร์ที่กำลังตามล่าเขากับจอมมารน้อยเสี่ยวหงทันที
“เ้าจะ อื้อ” ท่านเลยรีบจูบนางเพื่อไม่ให้นางพูด
พอพวกมันไปแล้ว ท่านจอมมารจึงยอมถอนจุมพิต “พวกมันคงมาตามล่าพวกเราแล้ว เงียบก่อนนะคนดี”
“พวกเราจะหนีไปได้ยังไงน่ะ ภายนอกมีทหารเต็มไปหมดเลย” หนานยี่มองเห็นกลุ่มทหารกลุ่มใหญ่
“คงต้องรอพวกมันไปก่อน ค่อยหนีไปตั้งหลัก” ท่านจอมมารกล่าว
ทั้งคู่รออยู่นานมาก จนกระทั่งนอนหลับไปด้วยกัน ตื่นอีกทีพวกมันก็ไปกันหมดแล้ว
“พวกมันไปแล้ว รีบไปกันเถอะ” หนานยี่กำลังจะลุก
“ฮูหยินของข้า ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่ออีกนิดนะ” ท่านจอมมารไม่ยอมควบคุมตัวเอง
“จะบ้าหรอ มันใช่เวลามั้ย ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ” หนานยี่พยายามดิ้นภายใต้อ้อมกอด
เช้าวันถัดมา หนานยี่งอน ไม่ยอมพูดกับท่านจอมมารอีกเลย
“อย่าโกรธข้าเลยนะ หนานยี่ของข้า พวกเรารีบตามไปที่แดนบาดาลจะดีกว่า” ท่านจอมมารรีบเปลี่ยนเื่เพื่อให้นางยอมคุยด้วย
“แล้วทำไมท่านไม่ติดตามเทพหงอัคคีไปั้แ่แรกล่ะ” หนานยี่กล่าว
“ตอนที่ข้าพาพวกเ้าหนี ข้าใช้พลังเยอะมาก จำเป็ต้องฟื้นพลังเสียก่อน” ท่านจอมมารกล่าว
“แล้วตอนนี้พลังฟื้นแล้วงั้นหรอ” หนานยี่สงสัย
“ตอนนี้พลังฟื้นทั้งกายทั้งใจเลยล่ะ” ท่านจอมมารกล่าวยิ้มๆ
“ท่านน่ะ” หนานยี่เลยตีไปที่ไหล่อย่างอายๆ
เมื่อทั้งคู่แต่งตัวเรียบร้อย ท่านจอมมารก็โอบเอวฮูหยินแล้วพาไปดินแดนบาดาลด้วยกัน
ความจริงแล้วหนานยี่ได้มีใจให้กับเ้าหนูน้อยไปแล้ว แล้วยิ่งมารู้ตัวจริงว่าที่แท้มันก็คือท่านจอมมาร แม้จะรู้สึกโกรธที่โดนหลอก แต่ก็แอบดีใจที่เขาคงมั่นในรักจริงๆ เขาดูแลปกป้องคุ้มครองนางอยู่ไม่ห่างมาโดยตลอด
1K
