พ่อหมอ...ตอปิโด

        ตอนผีปอบ

        โรงพยาบาล… ห้องพักพิเศษ

        “หลังจากฉีดยาให้แล้วตอนนี้อาการของคนไข้สงบลงแล้วค่ะฉันสองคนต้องขอตัวไปดูคนไข้เคสอื่นก่อนนะคะคุณน้ำหวาน หากมีอะไรฉุกเฉินคุณกดปุ่มเรียกนางพยาบาลได้ตลอดเลยนะคะขอตัวนะคะ ไปเร็ว”

        “ขอบคุณค่ะ”

        นางพยาบาลวัยกลางคนสองคนรีบจูงมือกันเดินออกไปจากห้องพักทันทีที่พวกหล่อนหันมาบอกกับน้ำหวานเสร็จท่าทางลุกลี้ลุกลนหวาดกลัวด้วยกันทั้งคู่น้ำหวานมองไปยังร่างของสรยุทธ์ที่นอนนิ่งเป็นผัก เขาเพิ่งสิ้นฤทธิ์หลังจากได้รับยาบางอย่างฉีดเข้าทางสายน้ำเกลือพอพระอาทิตย์ตกดินเท่านั้นสามีของเธอก็กลายเป็นคนคลุ้มคลั่งอาละวาดโวยวายมีเรี่ยวแรงมหาศาลขึ้นมาในขณะที่เวลากลางวันเขาเอาแต่นอนหลับเป็นทารก

        น่ากลัวที่สุดก็ตอนกลางคืนนี่แหละพักหลังๆ มานอกจากจะอาละวาดร้องโวยวายจะกินเลือดกินเนื้อสดๆแล้วสรยุทธ์ยังแลบลิ้นปลิ้นตาหลอกจนนางพยาบาลที่เข้าเวรพลัดเปลี่ยนกันมาดูแลต่างพากันหวาดกลัวไปตามๆกัน จนมีการบอกต่อเล่าลือกันไปทั้งโรงพยาบาลแล้วว่าสามีของเธอถูกผีปอบเข้าสิงร่างน้ำหวานเองก็จนใจทำได้เพียงรอให้พ่อหมอพรหมเมศกลับมาช่วยสะสางเรื่องนี้เท่านั้นไอ้ครั้นจะพากลับไปดูแลกันเองที่บ้านก็เกรงว่าตกกลางคืนขึ้นมาพอสรยุทธ์ลุกขึ้นมาอาละวาดเธอกับพวกคนรับใช้จะเอาสามีของเธอไม่อยู่

        “ฉันขอไปหากาแฟดื่มสักหน่อยนะคะ”

        น้ำหวานพูดกับร่างที่นอนหลับพริ้มของสามีแล้วเปิดประตูห้องพักออกมาด้านนอกเพื่อหวังจะสูดรับอากาศบริสุทธิ์และหากาแฟดื่มสักแก้วหญิงสาวยังไม่ทันเดินไปถึงลิฟต์ จู่ๆ ก็มีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงของผู้ป่วยหญิงรายหนึ่งสวนทางผ่านมา

        “ปล่อยปล่อยกู กูจะไปหาผัวกู ผัวจ๋า ผัวจ๋า ไอ้บ้านี่มันจับเมียมา”

        “อย่าดิ้นสิครับคนไข้เดี๋ยวก็ตกเตียงกันพอดียิ่งท้องไส้อยู่ด้วยอันตรายต่อลูกในท้องนะครับ”

        เสียงบุรุษพยาบาลร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายแต่คนไข้ซึ่งมีน้ำเสียงและใบหน้าคุ้นมากเหลือเกินสำหรับน้ำหวานก็ไม่ยอมเชื่อฟังหล่อนทั้งร้องทั้งดิ้นขลุกขลักอยู่บนเตียงคนไข้แถมที่น่าประหลาดก็คือท้องของหล่อนโตราวกับคนท้องสักเจ็ดแปดเดือน ทั้งที่เพิ่งเจอกับเพียงไม่ถึงเดือนยังไม่ทีท่าทีเลยว่าภรรยาน้อยของสามีเธอจะตั้งครรภ์

        “เมญ่า”

        น้ำหวานหันมองสบตากับเมญ่าระหว่างที่บุรุษพยาบาลเข็นเตียงผ่านไปใบหน้าของเมญ่าอิดโรยซูบเซียว ขอบตาดำคล้ำไม่มีสง่าราศีหรือความสวยสดงดงามหลงเหลืออยู่อีกเลย

        “อีน้ำหวานฮา ฮา ฮา กูท้องแล้วมึงเห็นไหม นี่ไงลูกของกู มึงเห็นไหม”

        เมญ่าหัวเราะร่วนไม่ต่างกับคนเสียสติยกมือตีท้องของตัวเอง

        “ท้องงั้นเหรอ”

        น้ำหวานส่ายหน้าไปมามองดูเตียงคนไข้ที่ถูกเข็นเลี้ยวหายลับตาไปตรงหัวมุมเพื่อไปยังตึกผู้ป่วยหญิง