“โอ้ย…โอ้ย… ชีวิตแก่เฒ่าของข้าเกือบถูกนักเลงเจียงหงหย่วนเอาไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
หลินฟาไฉนอนร้องโอดโอยบนเตียงสวี่ซื่อช่วยนวดเหล้ายาให้
“เ้าว่านายพรานเจียงทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? เห็นนังเด็กนั่นเป็สมบัติหรือ?” สวี่ซื่อนวดให้หลินฟาไฉพร้อมกับถามไปด้วย
“ก็ใช่น่ะสิกว่านายพรานเจียงจะมีเมียไม่ใช่เื่ง่าย จะยอมให้ตายทั้งแบบนี้หรือ? แบบนั้นก็ขาดทุนสิขนาดข้ายังเสียดาย…”
“เ้าเสียดายอะไร?” สวี่ซื่อบีบก้นหลินฟาไฉเต็มแรงถามอย่างไม่สบอารมณ์
“โอ้ย…เจ็บๆๆ…” หลินฟาไฉรีบปัดมือสวี่ซื่อออกหอบหายใจร้องโอดโอย
“ข้าเสียดายอะไรเ้าคิดว่าข้าเสียดายอะไรล่ะ พวกเราขายนังเด็กนั่นราคาถูกเพราะเห็นว่าใกล้ตายแล้วหากรู้ว่าแค่กินยานิดหน่อยก็หายคงไม่ขายให้นายพรานเจียงถูกขนาดนี้ขายให้นายหน้ารับซื้อยังได้เงินมากกว่า เ้าว่าไหมล่ะ”
“ก็จริง” สวี่ซือไม่ยอมใจเช่นกัน
แต่นางลองคิดดูก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง “แต่ตอนนี้นังเด็กนั่นอยู่ในหมู่บ้านพวกเราเป็ครอบครัวฝ่ายแม่ของนาง เป็พ่อแม่นาง นางต้องกตัญญูต่อพวกเราวันหลังเวลานายพรานเจียงล่าสัตว์กลับมาก็ให้นางเอามาให้พวกเราแบบนี้จะได้มีเนื้อกินไม่ใช่หรือ?”
หลินฟาไฉตบเข่าฉาด “นั่นน่ะสิเหตุใดข้าถึงคิดไม่ได้แบบนี้? แต่นายพรานเจียงโหดไปหน่อยนะ”
“จะกลัวไปทำไมเราค่อยไปบ้านตระกูลเจียงตอนเขาไม่อยู่ก็ได้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราเป็พ่อตาแม่ยายเขานะ หากเขากล้าทำอะไร พวกเราไปฟ้องร้องว่าเขาอกตัญญูยังได้!”
“ถุยดูจากนิสัยของเ้าคนแซ่เจียงนี่ เขาคงไม่กลัวพวกเราแน่ มิหนำซ้ำวันนี้เขาก็โยนข้าออกมา…”
“ก็วันนี้เขากำลังร้อนใจไม่ใช่หรือ? มีคนบุกไปจะฆ่าเมียเขาจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร? วางใจเถิด ผ่านไปสักพักก็ไม่มีใครจำเื่นี้ได้แล้ว อีกอย่างคนที่ป่าวประกาศว่านังเด็กนั่นฆ่าคนก็ไม่ใช่เ้าเสียหน่อย ในเมื่อฆ่าคนตายพวกเราแค่เสนอให้เอาไปถ่วงน้ำ เราทำผิดตรงไหน เื่นี้ไม่ใช่ความผิดพวกเรา!”
“อืม…เ้าพูดถูก ตกลงตามนี้นั่นแหละอีกสองสามวันข้าค่อยไปใหม่ มารดามันเถอะ วันนี้จะล้มเปล่าๆ ไม่ได้เด็ดขาดต้องใช้พวกเขาจ่ายค่ายาต้ม โอ้ย นี่ข้ายังดีหน่อย แต่ซย่าจื้อทั้งโดนเขาถีบทั้งโดนเกี่ยวขาล้ม ยายแก่ เ้าไปดูซย่าจื้อหน่อยไหม?”
“จะไปทำไมเอ้อร์เหนิงก็ช่วยนวดยาให้อยู่ในห้อง จะไปทำอะไรอีก?” สวี่ซื่อปิดฝาขวดเหล้ายาห่อด้วยผ้าแล้วเก็บลงในกล่อง พูดอย่างไม่สบอารมณ์
“เ้านอนพักก่อนข้าจะไปดูที่ห้องครัว ลูกใหญ่กับลูกรองทำอาหารไม่คล่องเหมือนนังเด็กเวรนั่น”
ไม่ใช่แค่เื่ทำอาหารั้แ่ที่นังเด็กนั่นถูกพาตัวไป งานในบ้านก็เพิ่มขึ้นทุกวัน
แปลกจริงๆเมื่อก่อนไม่เห็นเคยรู้สึกว่าที่บ้านมีงานเยอะขนาดนี้เลย?
ลูกใหญ่กับลูกสองทำอะไรก็งุ่มง่ามไปหมดเื่นี้ทำให้สวี่ซื่อยิ่งหงุดหงิด งานหลายอย่างต้องให้นางทำ น่ารำคาญชะมัด
ห้องฝั่งตะวันตก
โจวเอ้อร์เหนิงช่วยนวดยาให้หลินซย่าจื้ออย่างระมัดระวังเนื่องจากท้องนางมีแผลฟกช้ำ หลินซย่าจื้อจึงถลกเสื้อขึ้น ไม่เพียงแค่เห็นหน้าท้องแต่ยังเห็นหน้าอกครึ่งก้อน
โจวเอ้อร์เหนิงจ้องหน้าอกตาเขม็งมือเผลอออกแรงหนักโดยไม่รู้ตัว
“อยากตายหรืออย่างไร!” หลินซย่าจื้อถีบหน้าอกโจวเอ้อร์เหนิงที่ไม่ทันตั้งตัวเซล้มจากเตียง
“เป็อะไรไป?” เขาลุกขึ้นตบฝุ่นที่ก้นพร้อมกับพูดอย่างไม่สบอารมณ์
หลินซย่าจื้อเลิกคิ้ว “ท่านคิดว่าเป็อะไรล่ะ นวดแรงขนาดนั้นทำไมอยากให้ข้าเจ็บตายหรือ?”
โจวเอ้อร์เหนิงไม่พอใจแล้ว “เช่นนั้นจะทำอย่างไร? นวดเบาไปก็ไม่หายสิ?”
ท่าทีที่เขาก้มหน้ากลัวหัวหดทำให้หลินซย่าจื้อยิ่งหงุดหงิด
นางอดนึกถึงเจียงหงหย่วนขึ้นมาไม่ได้หากไม่นับเื่หน้าตา รูปร่างที่เหมือนต้นสน หน้าอกกว้างหนา แขนกำยำขาแข็งแรงมีพลัง…
หลินหวั่นชิวได้ของดีไปเสียได้
ภาพของเจียงหงหย่วนปรากฏในหัวหลินซย่าจื้อหันไปมองโจวเอ้อร์เหนิงอีกครั้ง…ยิ่งมองยิ่งโมโห
“ออกไปๆๆ…เดี๋ยวข้านวดเอง” ไร้ประโยชน์จริงๆ ผู้ชายอะไรกัน
ไล่โจวเอ้อร์เหนิงออกไปเสร็จหลินซย่าจื้อก็กลุ้มใจขึ้นมาอีกครั้ง
ตอนแรกนางคิดว่าทำให้หลินหวั่นชิวป่วยแล้วขายให้นายพรานเจียงที่ไม่มีเมียตามหลักแล้วนายพรานเจียงเคยมีเมีย เคยลิ้มรสชาติผู้หญิง จู่ๆได้มีเมียอีกครั้งน่าจะอยากมาก ไม่มีทางทนไหว
แต่นี่หลินหวั่นชิวกลับไม่ถูกนายพรานเจียงขืนใจจนตายบนเตียงจากที่เจอวันนี้ สีหน้ายังดีขึ้นมากอีกต่างหากเื่นี้ทำให้หลินซย่าจื้อกลุ้มใจเป็อย่างยิ่ง
หลินหวั่นชิวตายที่บ้านตระกูลหลินและตายในมือตัวเองไม่ได้นี่นางทั้งรอดจากนายพรานเจียง ทั้งรอดจากคนทั้งหมู่บ้าน
หลินซย่าจื้อที่อยู่คนเดียวเริ่นลนลานแล้ว
ไม่ได้การ เหลือเวลาไม่มากแล้วนางต้องรีบคิดหาวิธี…
207
