และขณะที่เ้าของบ้านไม่อยู่นั่นเอง
“เ้าปลาทีน นี่เป็ครั้งแรกสินะ ที่นายท่านออกจากบ้าน”
เสียงทางจิตส่งผ่านกระแสพลังลมปราณที่อยู่บริเวณบ้านของไนท์ ดังกึกก้องครอบคลุมไปรอบบ้าน
“นี่ก็เป็เวลากว่าพันปีแล้ว ที่พวกเราได้กำเนิดขึ้นมาจากฝีมือนายท่าน ทุกการกระทำของท่านเต็มไปด้วยพลังลมปราณที่อัดแน่น จากชื่อที่ท่านมอบให้พวกเรา สามัญสำนึกจึงได้บังเกิดขึ้น และนี่คือความปราถนาครั้งแรกของนายท่านที่้าอะไรสักอย่าง ข้าขออาสาไปหามาเอง”
จู่ๆ เ้าปลาทีน ก็กลายร่างเป็เป็ชายหนุ่มหน้าโหด รูปร่างกำยำ แต่มีเท้าที่หน้าและใหญ่กว่าปกติถึงสามเท่า
“ข้าฝากเ้าด้วยล่ะ ปลาทีน ไปตามหาคริสตัลผนึกปราณ มามอบให้นายท่านให้ได้ อย่าลืมล่ะ ว่าเ้าจะต้องอยู่ในคุณธรรม ห้ามรังแกคนอ่อนแอ… รับนี่ไป เ้านี้น่าจะมีมูลค่ามากพอสำหรับคริสตัลผนึกปราณ”
ต้นขลังใช้กิ่งไม้ของตนเอง ดึงลูกท้อที่ซ่อนอยู่ใต้ใบออกมาสามผล ก่อนจะหักกิ่งไม้เล็กๆ กิ่งหนึ่งของต้นมาเสกเป็แสงสีขาวและกลายเป็แหวนไม้ ส่งมอบให้กับปลาทีน
“ขอบคุณท่านพี่ขลังมาก แหวนมิติจากท่านมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าเมืองเล็กๆ เมืองนึงเลย แถมเ้าลูกท้อนี่ยังมีค่ามากกว่าโสมพันปีเสียอีก”
“ก็มีเพียงแค่เ้านั่นแหละ ที่เคยได้ออกไปเที่ยวชมโลกภายนอก ข้ากับเด็กแฝดหยินหยาง ต้องคอยเฝ้าบ้านปกป้องนายท่าน อย่าลืมซะล่ะ เ้าต้องตามหาคริสตัลมาให้ได้มากๆ มันเป็ครั้งแรกเลยที่ข้าเห็นนายท่านปราถนาในสิ่งของ”
สิ้นคำของต้นขลัง เ้าปลาทีนก็พุ่งทยานฟ้าหายไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าสิ่งของภายในบ้านบางอย่างได้กำเนิดมีชีวิตขึ้นมาจากภารกิจที่ซันได้ทำมา แต่เ้าตัวกลับไม่เคยได้รู้เลย อาจเป็เพราะระบบไม่เคยแจ้งเตือนถึงรางวัลก็เป็ได้
ห่างไกลจากตัวบ้านของซัน เ้าปลาทีนที่ทยานฟ้าด้วยก้อนเมฆก็เหมือนจะมองเห็นการไล่ล่าของเงาทางด้านล่าง ดูเหมือนว่าจะเป็เงาของคนเสียด้วย
“เย่เหิน เ้าจะต้องตายในวันนี้”
ชายหนุ่มดูดีในชุดจีน แต่ใบหน้าดูเลวทราม กำลังวิ่งตามอีกเงาที่เป็ดูเป็ชายหนุ่มใกล้เคียงกัน แต่ชายนิสัยทรามไม่ได้มาคนเดียว
“เฉินหวัง เ้าหวังตามชื่อไปได้เลย ขอแค่ข้ารอด เ้าจะไม่มีทางได้เป็เ้าสำนักแน่”
เย่เหิน ชายหน้าละอ่อน ตอบกลับพร้อมวิ่งหนี ดูเหมือนทั้งสองจะเป็จอมยุทธสำนักเดียวกันจากชุดสีดำที่ใส่
“ข้างหน้าเป็ทางโล่ง ยี่ยู่ ยู่ยี่ ยิงมันเลย”
เฉินหวังสั่งผู้ติดตามคลุมหน้าทั้งสองให้หยิบปืนยาวที่เหมือนปืนสมัยก่อนขึ้นมา ก่อนจะนั่งหาศูนย์เล็งและยิงออกไป
ปัง!! ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วป่า ยากจะหาที่มา ะุพุ่งเข้าขาและไหล่ของเย่เหิน จนเข้าไม่สามารถที่จะวิ่งต่อไปได้
“อั่ก …. เฉินหวัง เ้าศิษย์น้องบัดซบ” เย่เหินนอนคว่ำพยายามที่จะคลานหนี แต่เหมือนว่าจะช้าเกินไป เฉินหวังกับผู้ติดตามได้มาเขี่ยให้เขานอนหงายสู้หน้าเสียแล้ว
“ไม่รู้ว่าทำไมเ้า ถึงคิดจะไปฝึกที่เนินเขาลี้ลับ แต่ก็เป็เื่ดีสำหรับข้า เช่นกัน การจะไปฝึกที่นั่นเพื่อให้ผู้คนยอมรับ มีกฏว่าห้ามนำองค์รักษ์ไปด้วย ปกติเ้าฉลาดนะ แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะมีความซวยมาบดบังสติเ้า เสียดายที่จะไม่มีใครมาพบศพเ้าไปทำพิธี”
เฉินหวังหยิบปืนขึ้นมาขัด พลางใส่ะุลูกใหม่ ในขณะที่สองผู้ติดตาม ยู่ยี่ ยี่ยู่ เหยียบแขนของเย่เหินไม่ให้ขยับตัว
“ลาขาดล่ะนะ ศิษย์พี่”
หลังใส่ะุเสร็จ เฉินหวังก็จ่อปืนไปที่หน้าของพี่เขา แต่ทว่า
“แต่ข้าเห็น” “เปรี๊ยง!!”
ปืนที่คิดว่าลั่นไกส่งะุออกไปแล้ว ได้ขาดปลิวกระเด็นไปพร้อมกับสององค์รักษ์ ยี่ยู่ ยู่ยี่ ก่อนปลาทีนในร่างมนุษย์จะปรากฏตัวออกมายืนบังเย่เหินเอาไว้
‘ถึงขนาดที่ข้ามองไม่เห็นการมาของเขา เขาจะต้องอยู่ไม่ต่ำกว่าขั้น อาจารย์ชั้นสูงแน่ๆ’
“ผู้าุโ นี่เป็เื่ของครอบครัวข้า ได้โปรดปล่อยมันไปตามกรรมเถอะ แล้วท่าน้าสิ่งใด ข้าจะจัดหาให้อย่างเต็มที่”
ถือว่าเฉินหวังพลิกลิ้นได้ไว เขาเปลี่ยนสีหน้าได้ทันทีหลังจากวิเคราะห์เหตุการณ์
“อย่าไปฟังมันนะท่าน หากมันขึ้นเป็ผู้นำตระกูล ตระกูลของข้าล่มสลายแน่”
“เ้าน่ะ กินนี่ซะ เดี๋ยวจะตายก่อนจบเื่”
ปลาทีนดึงส่วนหนึ่งของลูกท้อ ส่งให้เย่เหิน เ้าเศษลูกท้อกลับมีออร่าเปล่งประกาย แถมส่งกลิ่นออกมาเป็ลมปราณ ถึงขนาดเฉินหวังต้องกลืนน้ำลายอดกลั้นไม่ให้ไปชิงมันมา เพราะเขารู้ดีว่าหากเข้าไป คงไม่รอดจากฝีมือของปลาทีนเป็แน่
“ขะ ขอบคุณครับ ท่านาุโ”
เย่เหินหยิบเศษลูกท้อกินตามคำบอกของปลาทีน
ฟู่ม ฟู่ม ฟู๋มมมม
ร่างของเย่เหินเปล่งแสงเขียวค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีฟ้า ส่องประกายออร่าขึ้นไปบนฟากฟ้า บ่งบอกได้ว่า ตัวของเขานั้นกำลังเลื่อนขั้นจาก ผู้ฝึกตนขั้นกลาง ระดับ 2 เลื่อนทะลุไป เป็ผู้ฝึกตนขั้นสูง ระดับ 10 ซึ่งเป็ระดับสูงสุดแล้ว
‘หน่ะ นี่แค่เศษลูกท้อนะ ถ้าข้าทานหมดนั่น ไม่กลายเป็ ขั้น อาจารย์ระดับสูงเลยเรอะ’
เย่เหินที่กำลังตื่นใ กำลังครุ่นคิด ก่อนจะรีบนั่งลงเพื่อซึมซับออร่าเข้าสู่ร่าง
แน่นอนว่าเฉินหวังก็ใไม่แพ้กัน หากไม่ติดว่าปลาทีนยืนเฝ้าอยู่ เขาคงรีบลงมือฆ่าเย่เหินในตอนนั่งสมาธิไปแล้ว
ห่างออกไปประมาณ 10 กิโล
ภายใต้อาคารดูดีแบบจีนสองชั้น ที่ชั้นบนมีเหตุการณ์พูดคุยเล็กน้อย
“นายท่าน นั่นใช่เทือกเขาทีนายน้อยเย่เหินไปฝึกรึเปล่าขอรับ” ชายแก่หนวดขาว มีรูปลักษณ์เป็เลขา กำลังมองดูออร่าสีฟ้าด้วยความยินดี
“ในที่สุด สำนักของเรา ก็จะกลับมารุ่งโรจน์แล้วสินะ ข้า เย่ิ ไม่คิดว่าจะอยู่ได้จนถึงวันนี้เลยจริงๆ” ชายวัยกลางคนที่น่าจะเป็เ้าสำนัก กำลังถือจาชิบ พลางกับมองไปทางออร่าสีฟ้าเช่นเดียวกัน
“ถ้าเป็เช่นนั้น พวกเราไปแสดงความยินดีกับท่านพี่กันเถอะค่ะ ท่านพ่อ”
หญิงสาวลุคน่ารักในชุดจีนโบราณ กำลังนั่งคัดตัวอักษรบนโต๊ะเล็กๆ ข้างโต๊ะทำงานเอ่ยอย่างกระตือรือร้น
“หยุดเลยเย่อิง คิดว่าข้าไม่รู้ทันเ้ารึไง คัดหนังสือสำนึกผิดให้เสร็จซะ ส่วนศิษย์พี่เ้าอีกแค่สองวันก็ถึงกำหนดกลับมาแล้ว รอเขาหน่อยจะเป็ไรไป”
ดูเหมือนว่าเ้าสำนักเย่ิ จะรู้ทันลูกสาวของตนที่ไม่อยากจะคัดหนังสือต่อ แต่เขาก็ไม่ได้อารมณ์เสียแต่อย่างใดแถมยังอมยิ้มให้อีกต่างหาก
2K
