ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบแปด นางเอกอิเซไค
มีคำกล่าวว่าชีวิตคู่นั้นเราควรจะเริ่มกันที่ความซื่อสัตย์จริงใจ
แต่เรื่อง Desperate house wives และ pretty little liar
ที่มีแนวความคิดของหญิงสาวอเมริกันทำให้เราชักไม่เชื่อว่าการพูดความจริงจะเป็นเรื่องที่ดี
ในยุทธภพตัวประหลาดเฒ่าคงจะกล่าวว่า
“ท่องยุทธภพกล่าววาจาเพียงสามส่วน”
เพราะตัวประหลาดเฒ่าเชื่อเรื่องการที่ว่าให้ข้อมูลฝั่งตรงกันข้ามมากเกินไปจะก่อให้เกิดผลร้ายกับตนเองได้
หากไปเถียงก็จะโดนต่อว่าต่อขาน
ข้าข้ามสะพานมามากกว่าที่เจ้าเดินถนนทานเกลือมามากกว่าที่เจ้ากินข้าว เจ้ามีสิทธิอะไรมาไม่เชื่อข้า?
ตัวประหลาดเฒ่าคงโมโหมากๆหากเจ้าหนุ่มขนอ่อนยังไม่ขึ้นนั้นไปหลงเชื่อนางจิ้งจอกต่างๆจนกล่าววาจาทุกอย่างของตนเองไปจนหมด
ในยุทธภพไหนเลยจะมีคนที่โง่เขลาเช่นนั้น
ผมยังไม่ถึงขั้นตัวประหลาดเฒ่าอย่างนั้น
อาสึกะเบิกตาอย่างแปลกใจโทโมโกะเอียงคออย่างงุนงง
ส่วนคานาเอะนั้นกอดผมไว้แน่น
“เอ๋”
เธอทำหน้างงสักพักก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างดีใจ
“เห็นไหมล่ะโทโมะจังชั้นบอกเธอแล้วว่าพวกเราอยู่ในโลกอนิเมะ ไลท์โนเวลจริงๆด้วย”
เธอกอดโทโมโกะอย่างดีใจ
ในขณะที่โทโมโกะหน้าแดงอีกครั้ง
ป้าบ
ผมตีก้นโทโมโกะ
อ้าย
เธอขาอ่อนแอรงจะร่วงลงกับพื้นแต่ผมจับเธอยืนขึ้นและกล่าวว่า
“อย่าหน้าแดงกับใครโดยผมไม่ได้สั่ง”
ผมรู้สึกเจ็บปวดลึกๆอยู่ในใจเพราะโดยพื้นฐานแล้วจิตใจของผมบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใยปานพระเอกโชวเน็น
การต้องทำตัวแบบพระเอกโชวโจวเช่นนี้นั้นขัดกับธรรมชาติในจิตใจของผมที่ผ่องแผ้วนพคุณอย่างยิ่ง
“เดี๋ยวสิ นายทำอะไรน่ะ นายเป็นพระเอกฮาเร็มแต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรก็ได้นะหึ”
อาสึกะทำท่ากอดออกแก้มป่องหันไปด้านข้าง
เอ่อ...อาสึกะเธอไม่ใช่ตัวละครแนวซึนเดเร่น่ะ
ท่าทางเธอคงจะเข้าใจอะไรผิดสักอย่าง