สาวชาวนาผู้ชั่วร้ายกับระบบวิเศษ 【 农门坏丫头 】[แปลจบแล้ว]

        หลิวเต้าเซียงแบกเงินสองร้อยห้าสิบเหรียญไว้ กระทั่งเวลาเดินก็มีลมพัดนี่เพิ่งจะหนึ่งเดือน ก็สามารถหาเงินได้สองร้อยห้าสิบอีแปะ นางคิดในใจว่านี่ตนเองเพิ่งจะเจ็ดขวบปีนี้คงหาเงินได้สองสามตำลึงเงิน พอคำนวณเช่นนี้ ทั้งไม่เหนื่อยแล้วยังหาเงินได้ก็นับว่าคุ้มค่านางจึงเริ่มพิจารณาเกี่ยวกับข้อเสนอของสัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ด

        “เจ้าสัตว์ปีศาจตัวน้อย อยู่หรือเปล่า?”

        “อะแฮ่ม!” มันที่กำลังอยู่ในความหยิ่งยโส แสดงท่าทางว่าตนกำลังโกรธเคือง

        “ฉันขอโทษน่า สัตว์ปีศาจตัวน้อย ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว” เพื่อเงิน หลิวเต้าเซียงสามารถปรับท่าทีให้แข็งและอ่อนได้

        “ผิดตรงไหนครับ?” น้ำเสียงของสัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดนั้นเย็นชาเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถสลัดโฮสต์ที่ซื่อบื้อคนนี้ได้ มิเช่นนั้น มันคงต้องกลับบ้านเกิดรออยู่ในคลังเก็บของที่มืดมน แล้วต่อแถวรอเพื่อรับโอกาสใหม่

        “สัตว์ปีศาจตัวน้อย นายดีที่สุดเลย ฉันผิดไปแล้ว ควรเชื่อคำพูดของนายที่บอกว่าขยายพื้นที่ห้วงมิติให้ใหญ่ก่อน” คำพูดของหลิวเต้าเซียงได้ใจสัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดที่ยังอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัว

        “เดิมที คุณขยายห้วงมิติให้กว้างหน่อย จะได้เลี้ยงไก่ได้มากกว่านี้ถึงตอนนั้น ก็จะไม่ใช่แค่พื้นที่หนึ่งที่เลี้ยงไก่ได้ตัวเดียวเท่านั้น”

        คําพูดของเจ้าสัตว์ปีศาจทําให้หัวใจของหลิวเต้าเซียงสั่นไหว

        “อะไรกัน เรื่องจริงหรือ?”

        “แน่นอนสิครับ ตอนนี้พื้นที่ของคุณอยู่ที่หนึ่งจุดห้าตารางเมตรถึงตอนนั้นคงขยายได้สามตารางเมตร เป็นหนึ่งเท่าตัวของพื้นที่ปัจจุบัน”

        ทันทีที่สัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดได้ยินว่าเธอมีความคิดเช่นนี้ ก็รีบเอาประโยชน์มาเกริ่นไว้ข้างหน้า

        “ในความเป็นจริง เจ้าสัตว์ปีศาจตัวน้อยฉันเองก็อยากขยายพื้นที่ห้วงมิติอย่างมาก” เมื่อได้ยินเช่นนี้เจ้าสัตว์ปีศาจก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

        จริงตามคาด เมื่อหลิวเต้าเซียงเอ่ยอีก “เจ้าสัตว์ปีศาจตัวน้อยหรือไม่ นายไปเจรจากับโปรดิวเซอร์หน่อยสิให้เราได้ยืมใช้พื้นที่อีกสักผืนเป็นเช่นไร? ถึงตอนนั้นก็ยังใช้ไก่คืนค่าเช่าได้เพราะถึงอย่างไรเราสองคนก็มีความเชื่อมั่นต่อกัน ล้วนเป็นประชากรที่จิตใจบริสุทธิ์”

        สัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดหวั่นไหวมากยิ่งหลิวเต้าเซียงมีผลผลิตของสัตว์เลี้ยงให้แก่โปรดิวเซอร์มากเท่าไรรางวัลของมันก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

        “ผม ผม ผมขอคิดดูก่อนครับ”

        ที่มันตอบรับไว้ เพราะว่าคำพูดของหลิวเต้าเซียงมีความน่าเชื่อถือไม่เหมือนโฮสต์บางคน เป็นพวกปลิ้นปล้อน ลูกหนี้คือนายใหญ่ส่วนคนที่ทวงหนี้คือลูกกระจ๊อก สัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดมักจะสนทนากับพวกพ้องพบว่าหลิวเต้าเซียงนั้นเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นไม่เหมือนกับพวกโฮสต์ขี้โกงที่ขึ้นชื่อ

        แน่นอนว่า สัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดไม่มีทางบอกเรื่องนี้กับหลิวเต้าเซียงแน่เพื่อให้ตนเองได้รางวัลที่สูงกว่านี้ เพื่อที่จะสลัดรูปลักษณ์เบื้องต้นซึ่งก็คือถั่วงอกมันสู้ตาย

        หลิวเต้าเซียงรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าสัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดไม่ตอบก็ไม่รู้ว่ามันหายไปทำอะไร

        แต่ถึงเวลาก็จำต้องสลัดเรื่องราวเหล่านี้ออกไปนางจึงไปที่ร้านขายของชำเพื่อซื้อดอกพุทราจีนสี่สิบเหรียญ น้ำตาลแดงครึ่งกิโลกรัมอีกห้าสิบเหรียญและแป้งอีกหนึ่งกิโลกรัมยี่สิบเหรียญ แล้วก็ไปยังที่ขายลูกไก่พบว่าคนขายไก่คราวก่อนไม่อยู่แล้ว จึงต้องหาร้านใหม่แล้วต่อรองราคา จากนั้นก็ได้ไก่มาสามสิบตัวนางจ่ายไปทั้งหมดรวมสองร้อยสามสิบเหรียญ และได้ใส่ไก่ยี่สิบตัวในห้วงมิติ

        เมื่อรวมอีกสามตัวที่กำลังเลี้ยงในห้วงมิติจึงมีทั้งหมดห้าสิบสองตัว ในมือถือคอกไม้ไผ่ที่ร้านให้มา ด้านในมีลูกไก่อยู่สิบตัว

        ขณะนี้ ในกระเป๋าเงินของนางจึงเหลือเงินยี่สิบเหรียญ

        พอคิดๆ ดู ก็หยิบออกมาสองเหรียญ ตั้งใจเก็บหนึ่งเหรียญไว้นั่งรถวัวส่วนอีกหนึ่งเหรียญตั้งใจว่าจะไปแลกผ้าแดงมัดผมสักไม่กี่เส้น

        หลิวเต้าเซียงเป็นสาวหวานที่รักสวยรักงามเช่นกันในมือของนางมีเงินสองเหรียญ ตั้งใจว่าจะให้กำลังใจตนเองชีวิตที่สวยงามเริ่มต้นจากการมีผ้าแดงมัดผม

        สัตว์ปีศาจศูนย์ศูนย์เจ็ดยากที่จะได้เห็นภาพที่น่ารักของนางจึงแอบหลบอยู่ในหลืบแล้วหัวเราะยกใหญ่ กลีบถั่วงอกที่เรียวยาวสองใบนั้นดีดไปมา

        นางอยู่ตรงหน้าโรงปักแล้วจ่ายเงินไปหนึ่งเหรียญ ได้เชือกมัดผมมาสี่ฟุต

        เชือกแดงนี้คุณภาพไม่ได้ถือว่าดีมากแต่ว่าดีกว่าผ้าเน่าสองเส้นบนศีรษะของนางมากนัก

        หลังจากทำธุระเหล่านี้เสร็จ นางก็เดินวนในโรงปักหนึ่งรอบ แม้จะมีคนมากมายแต่ไม่มีคนใดที่เป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้านคิดดูแล้วไปยืนรออยู่ตรงทางเข้าใกล้ๆ นี้ดีกว่า เด็กสาวตัวน้อยอย่างเธอนั่งอยู่ตรงนั้นคงไม่มีใครสังเกต

        หลิวเต้าเซียงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครเห็น แอบหยิบแป้งออกมาซ่อนใต้เสื้ออ๋าวตัวใหญ่

        ไม่รู้ว่าชั้นบรรยาศยังไม่ถูกทำลายหรืออย่างไรฤดูใบไม้ผลิของยุคโบราณจึงยังคงหนาว เข้าเดือนเมษายนแล้วแต่ยังต้องสวมใส่เสื้ออ๋าวตัวบางอยู่

        ข้อดีคือนางตัวเล็ก แต่เสื้อตัวใหญ่ จึงแอบซ่อนของได้ง่าย

        จางกุ้ยฮัวอุ้มหลิวชุนเซียงไว้ บนหลังแบกตะกร้าไม้ไผ่ที่มีมันหมูหนักห้ากิโลกรัมพร้อมกับของอื่นๆแล้วเดินออกมามองเห็นบุตรสาวคนรองนั่งอยู่ราวกับสุนัขตัวน้อยที่ถูกทอดทิ้งตรงขั้นบันไดหน้าโรงปัก

        หัวใจของนางเจ็บแปลบแบบไม่รู้ที่มา รู้สึกว่าตนเองไม่ควรเชื่อฟังแม่สามีถึงเพียงนั้นยามที่เห็นบุตรสาวที่น่าสงสารทั้งสามของตน หัวใจที่ดีงามมีเมตตาของจางกุ้ยฮัวก็เกิดความชิงชังต่อแม่สามีเป็นครั้งแรก

        นางไม่ต้องการเห็นบุตรสาวคนรองเป็นเช่นนี้จึงเร่งฝีเท้าวิ่งไปหา จำนวนคนที่เดินเบียดเสียดกันทำให้ผมที่หวีเรียบร้อยก่อนออกมาจากบ้านนั้นยุ่งเหยิงแต่นางไม่มีเวลาใส่ใจ ขอเพียงไปหาบุตรสาวให้เร็วแล้วรีบบอกว่า แม่มาอยู่ข้างกายเจ้าแล้วต่อไปจะดูแลพี่น้องทั้งสามคนอย่างดี

        ผู้เป็นมารดาย่อมแข็งแกร่ง เดิมทีไม่มีผู้ใดมาเตือนสติจางกุ้ยฮัวทำให้นางต้องคอยเชื่อฟังพ่อและแม่สามีอย่างดีมาโดยตลอด แต่หลังจากเนื้อในของหลิวเต้าเซียนเปลี่ยนคนนางจึงเพิ่งรู้ว่าความกตัญญูกับการเชื่อฟังนั้นต่างกัน

        “เต้าเซียง เต้าเซียง” หัวใจของจางกุ้ยฮัวเต็มไปด้วยความปวดร้าว

        หลิวเต้าเซียงที่กำลังเบื่อจึงใช้ไม้เล็กๆมาสะกิดมดที่กำลังปีนอยู่ตรงรอยแยกบันได มองดูพวกมันปีนขึ้นมาก็จะใช้ไม้เขี่ยให้ลงไปแล้วมองดูมันปีนขึ้นมาใหม่ นางกำลังเล่นเกมเด็กอนุบาล พลันรู้สึกดูแคลนตนเอง

        เมื่อได้ยินเสียงตะโกนที่คุ้นเคย หลิวเต้าเซียงก็โยนไม้ทิ้งไปอีกทางด้วยความดีใจแต่ขณะจะลุกขึ้นก็ลืมไปว่ายังมีแป้งอยู่หนึ่งกิโลกรัมในอ้อมอก จึงเสียจังหวะและกลับลงไปนั่งใหม่

        “เต้าเซียง เป็นอะไร?”จางกุ้ยฮัวเห็นนางยืนขึ้นและนั่งลง จึงคิดว่านางไม่สบายตรงไหนหรือไม่

        “ไม่มีอะไร นั่งนานไป ขาของข้าจึงชา” หลิวเต้าเซียงพูดปด

        จางกุ้ยฮัวที่อุ้มเด็กน้อยแล้วยังแบกเนื้อหมูเดินเบียดเสียดกับผู้คนเหนื่อยจนแทบทนไม่ไหว เมื่อพบหลิวเต้าเซียงแล้วจึงนั่งลงบนบันไดก้อนหิน คนที่นั่งตามข้างทางร้านค้าแบบนี้ไม่ได้มีแค่นางเพราะคนส่วนใหญ่ที่เหนื่อยจากการเดินจับจ่ายซื้อของก็จะมานั่งแบบนี้เช่นกันมีบ้างที่พาเด็กน้อยมาด้วย และต่างก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องกาลเทศะอะไรมากมายเช่นเดียวกับจางกุ้ยฮัว   

        หลิวเต้าเซียงเตรียมอ้าปากเหมือนจะพูดบางอย่างออกมา สายตามองดูใบหน้าซีดเผือดของจางกุ้ยฮัวแต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้พูด

        นางโอบกอดร่างเล็กของตนเอง นั่งข้างมารดาอย่างเงียบๆ แล้วเข้าไปโอบกอดลำคอแม่อย่างออดอ้อน “ท่านแม่ วันนี้ข้าโชคดีอย่างมาก”

        จางกุ้ยฮัวนึกในใจ เด็กคนนี้คงไม่ได้เก็บเงินได้หรอกนะ “ออ? ไหนบอกแม่สิเหตุใดโชคของเจ้าเมื่อมาถึงในตำบลถึงได้ดี?”

        “แม่ วันนี้หน้าโรงเตี๊ยมที่ลุงรองทำงานอยู่ ข้าเก็บเด็กน้อยได้หนึ่งคน”

        สิ้นเสียงนั้น จางกุ้ยฮัวก็เก็บอาการไม่อยู่แล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมาหันมาเอ่ยกับหลิวเต้าเซียง “เจ้าเองก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยอายุเจ็ดขวบ”

        จริงสิ หลิวเต้าเซียงลืมเรื่องนี้ไปชั่วขณะ

        นางคิดเสมอว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ จนลืมไปว่าตอนนี้อยู่ในร่างของเด็กน้อยที่อายุเพียงแค่เจ็ดขวบ

        จางกุ้ยฮัวเห็นว่าบุตรสาวคนรองมีท่าทีแข็งเกร็งและหน้าเหวอ จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างมีความสุขขึ้นไปอีก “เอาเถอะ รีบบอกแม่เร็วเข้า เจ้าไปเก็บเด็กน้อยที่ไหนมาได้”

        หลิวเต้าเซียงเลือกที่จะไม่ถือสาแม่ผู้แสนดี

        “อืม ข้าพาเด็กน้อยนั่นเล่นอยู่ข้างโรงเตี๊ยม รอจนคนที่บ้านนางมาหาเจอก็คืนให้กับเขาไป จากนั้น คนบ้านนั้นก็ให้รางวัลข้าเป็นเงินหลายเหรียญมีคนให้มาสองคน หนึ่งในนั้นคือแม่ของเด็กน้อยคนนั้น ให้ข้ามาหนึ่งพวงแล้วยังมีอีกคนให้ข้าเป็นเศษเงิน ข้าซื้อแป้งมาหนึ่งกิโลกรัมพุทราจีนครึ่งกิโลกรัม น้ำตาลแดงครึ่งกิโลกรัม แล้วก็มีเชือกแดง แม่ยังมีเงินเหลืออีกหลายเหรียญ กลับไปข้าค่อยให้ท่านวันนี้เรานั่งรถเข็นวัวกลับไปกันเถอะ”

        หลังจากพูดจบ ก็ชูคอกไม้ไผ่ที่มีลูกไก่สิบตัว แล้วเอ่ย “แล้วยังมีลูกไก่สิบตัว ป้าหลี่ซานเสิ่นรับปากแล้วให้ข้าแอบไปเลี้ยงไก่บ้านนางได้ พ่อเองก็ทำรังไก่ให้ข้าเรียบร้อย”

        จางกุ้ยฮัวทอดถอนใจเมื่อได้ฟัง บุตรสาวคนรองนั้นโชคดีเหลือเกิน เคยมีลูกสะใภ้ในหมู่บ้านที่แอบทำเช่นนี้เพียงแต่ตัวของนางนั้นไม่มีความกล้ามากพออีกอย่างคือไม่มีเวลาไปหาอาหารไก่จากข้างนอกยิ่งไปกว่านั้นหลิวฉีซื่อมักจะเอาเก้าอี้เอนมานั่งตรงบันไดอาคารหลักหากในลานบ้านมีความเคลื่อนไหวอันใด ไม่มีทางหลุดรอดไปจากสายตาของนางแน่ แค่จางกุ้ยฮัวคิดจะเก็บเงินส่วนตัวไว้พบอกได้คำเดียวว่า ยาก!

        นอกจากนี้ เรื่องที่เด็กมักจะหายตัวไปเพราะโจรอาศัยจังหวะในช่วงที่คนเยอะชุลมุนลักพาตัวทำให้จางกุ้ยฮัวเชื่อคำพูดของหลิวเต้าเซียงที่ได้พบเด็กน้อย เพราะวันนี้เป็นวันตลาดใหญ่ผู้คนสัญจรเดินทางมาจากทั่วสารทิศ ล้วนมาเพื่อจับจ่ายซื้อของไปเซ่นไหว้

        ในปีนี้ตระกูลหลิวก็เช่นกัน หลิวฉีซื่อให้เงินจางกุ้ยฮัวมาซื้อเงินกระดาษตำลึงทองกระดาษพับ ตำลึง เทียบ ประทัด กระดาษวางหน้าหลุม

        กระดาษวางหน้าหลุมเป็นดอกไม้กระดาษที่ทําจากกระดาษสีขาวพับเป็นพวงผูกติดกับไม้ไผ่และจะเสียบไว้เหนือหลุมศพ

        “เงินที่เหลือเจ้าเก็บไว้ให้ดีเถิดไว้กลับไปจะให้พ่อเจ้าสอนการคิดคำนวณให้พวกเจ้าสองพี่น้อง ต่อไปจะได้ไม่เสียรู้”

        “การคำนวณ?” หลิวเต้าเซียงเพิ่งนึกได้ หลิวซานกุ้ยไม่เคยสอนตนเองมาก่อนโชคดีที่มารดาของตนนึกขึ้นได้ มิเช่นนั้นหากเกิดเหตุการณ์ขึ้นหลายครั้งคงต้องถูกล่วงรู้แน่นอน

        “ใช่แล้ว แม่เองก็ได้พ่อสอนมามิเช่นนั้นเหตุใดย่าของเจ้าจึงกล้าไว้ใจให้แม่มาซื้อของในตำบลเล่า?”

        ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หลิวเต้าเซียงสงสัยมาโดยตลอดเหตุใดย่าจึงชอบสั่งให้จางกุ้ยฮัวเป็นคนออกมาซื้อกับข้าว

        “ท่านแม่เป็นคนดีที่สุด ใช่แล้ว แม่ แป้ง พุทราจีนกับน้ำตาลแดงอย่าให้ย่ากับอาเล็กรู้เรื่องเชียว แล้วยังมีปู่ด้วย ห้ามให้เขารู้เด็ดขาด”

        หลิวเต้าเซียงกลัวว่าจางกุ้ยฮัวจะหยิบของเหล่านี้ออกมาจึงรีบบอกกับนางก่อน

        จางกุ้ยฮัวนึกถอนหายใจ กระทั่งเด็กสาวเจ็ดขวบก็คิดเพื่อครอบครัวตนเองน่าชิงชังที่นางกับหลิวซานกุ้ยซึ่งเป็นพ่อแม่ กลับไม่เคยคิดจะทำเพื่อลูกตนเองเช่นนี้

        “ต่อไป เงินที่พวกเจ้าหามาได้ พวกเจ้าเก็บไว้เองเถิด นิสัยของย่าเจ้า… พ่อแม่จะไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่”

        หลิวเต้าเซียงเข้าใจคำพูดของจางกุ้ยฮัว รู้ว่าความคิดของนางเปลี่ยนไปแล้วแต่คิดไม่ถึงว่าวิธีที่จะใช้ได้ผลดีที่สุดกับพ่อแม่ ก็คือการลงมือทำให้เห็น

        “แม่ งั้นของเหล่านี้เก็บไว้ที่ข้าเถิด รอจนกลับถึงบ้าน ค่อยหาที่ซ่อนไว้”

        “เจ้าถือไหวหรือ? ให้แม่ช่วยเจ้าหิ้วบ้างเถิด”

        “ไม่เป็นไร ข้าถือเองดีกว่า”หลิวเต้าเซียงเชื่อในระบบความปลอดภัยของห้วงมิติ ดีกว่าปล่อยให้จางกุ้ยฮัวถือไว้เองแบบนั้นจะเป็นจุดสังเกตได้ง่ายเกินไป

        จางกุ้ยฮัวนั่งพักอยู่ชั่วครู่ เมื่อรู้สึกว่าดีขึ้นแล้วก็ให้หลิวเต้าเซียงเฝ้าของในตะกร้าให้ดีส่วนตนเองก็อุ้มหลิวชุนเซียงเข้าไปในโรงปัก

        หลิวเต้าเซียงมองผู้เป็นแม่ที่กำลังเดินอย่างยากลำบากพลันทอดถอนใจในฐานะผู้หญิง ชาตินี้จางกุ้ยฮัวได้เกิดมาเจอกับความตรากตรำไม่น้อย นางกำหมัดแน่นเกิดมาเป็นแม่ผู้แสนดีของหลิวเต้าเซียง ต่อไปจำต้องได้นั่งเกี้ยว เข้าบ้านไปก็มีคนรับใช้คอยปรนนิบัติให้ได้

        -----