“นี่ท่านกำลังขอร้องข้าเหรอ”จอมมาก้มหน้าหลบสายตาที่มองมา
“มีคนมากมายที่้าความสนใจจากท่าน ทำไมท่านต้องมายึดติดกับข้าถึงขนาดต้องตามข้ามาที่นี้ด้วย”
“คนอื่นไม่เหมือนเ้า...”
“ไม่แหมือนยังไง ข้าเป็ผู้ชายเหมือนคนอื่นแม่ทัพเงาเองก็เป็ผู้ชายท่านเลือกเขาก็ได้ไม่ใช่เหรอ”แม่ทัพเงาหันมามองจ้าวยูร์อย่างรวดเร็ว
....ขอร้องละท่านอย่าดึงข้าไปเกี่ยวข้องกับปัญหาของพวกท่านเลย....
สิ่งที่แม่ทัพเงาภาวนาอยู่ในใจจ้าวยูร์คงไม่ได้ยินอย่างแน่นอน เขาได้แต่ยืนนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาทำเป็ไม่ได้ยินคำพูดนั้น
“แม่ทัพเงาไม่ได้ เขาไม่ใช่คนที่ข้า้า”คิ้วของจ้าวยูร์ผูกเป็ปมแน่นขึ้น
“แปลว่าท่านเคยคิด?”
...แย่แล้ว ๆท่านจอมมารรีบบอกไปสิขอรับว่าไม่เคยคิด...
“หือ...ไม่รู้สิข้าไม่เคยมองเขาเหมือนที่ข้ามองเ้า”
“............”
“คือ...ข้าไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนอื่นเหมือนที่ข้ารู้สึกกับเ้า”จอมมารอธิบายเพิ่มเติมหลังจากเห็นสายตาคาดคั้นของอีกฝ่าย
“ท่านไม่เคยััผู้ชายคนอื่นนอกจากข้า”
“เท่าที่ข้าจำได้...นอกจากผู้หญิงข้าไม่เคยแตะต้องผู้ชายเลยสักครั้ง”
.....ท่านจอมมาร...ทำไมท่านตอบไปแบบนั้นละขอรับ...
แม่ทัพเงาได้แต่คร่ำครวญในใจ รู้สึกสงสารเ้านายของตนเองขึ้นมาทันที
“นอกจากผู้หญิงคนอื่นงั้นเหรอ....ท่านจอมมารข้าว่าท่านกำลังสับสนมากกว่า”
“ข้าแน่ใจความรู้สึกที่ข้ามีต่อเ้า”
“แต่ข้าคิดว่าท่านแค่รู้สึกสับสนเท่านั้น”
“เ้าไม่มั่นใจในตัวข้าใช่ไหม” คำพูดของจอมมารทำให้จ้าวยูร์ชะงัก
“......”
“ข้าไม่ขอให้เชื่อใจข้าทั้งหมดในตอนนี้ข้าขอแค่เ้าเชื่อใจข้าเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยได้หรือไม่”
“ท่านไม่คิดว่าสิ่งที่ท่านกำลังทำอยู่มันไร้ประโยชน์หรือไง”
“ข้าไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ข้าทำเพื่อเ้ามันไร้ประโยชน์”
“แต่สิ่งที่ท่านทำ ท่านไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าข้ายินยอมหรือไม่ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของข้า แบบนี้มันต่างอะไรกับคนพวกนั้น” คำพูดของจ้าวยูร์ทำให้จอมมารนึกถึงเื่เมื่อคืนและเื่ก่อนหน้านั้น ทุกอย่างล้วนเป็อย่างที่จ้าวยูร์พูดไม่ผิด
“ข้า....”
“ข้าถึงบอกให้ท่านกลับไปดินแดนวรยุทธยังไงละท่านไม่ได้ประโยชน์อะไรกับการอยู่ที่นี้สักหน่อย”
“เ้าคิดจะอยู่ที่นี้ตลอดไปงั้นหรือ”จอมมารหวาดกลัวคำตอบ ในใจรู้สึกบีบรัดแน่นจนลมหายใจสะดุด
“ท่านจอมมารท่านจำสัญญาที่เคยให้ไว้กับข้าได้หรือไม่”
“จำได้...” เขาตอบเสียวแ่เบา
“ถ้างั้น...ถ้าข้าใช้สัญญานั้นขอร้องให้ท่านกลับไปดินแดนวรยุทธ์ท่านทำได้ไหม”
“...ยูร์....ไม่ใช้กับเื่นี้ได้ไหม...ข้าทำผิดต่อเ้าข้ารู้ข้าไม่ควรทำสิ่งที่เ้าไม่ชอบ...”
“สิ่งที่ข้าไม่ชอบ? ท่านจอมมารบอกได้ไหมว่ามีสิ่งที่ไหนที่ข้าไม่ชอบแล้วท่านยังทำอยู่”
“.......”
“ท่านไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของข้าด้วยซ้ำไม่ว่าเื่ไหนท่านตัดสินใจเอาเองทุกอย่าง ไม่ว่าเื่ที่ท่านหลบหน้าข้า เื่การประลอง เื่ที่ท่านมาที่นี้หรือว่าเื่เมื่อคืน...ท่านไม่เคยถามข้า ไม่เคยฟังข้าเลยสักครั้ง แล้วยังไงพอได้สติท่านก็มาขอโทษแค่คำว่าขอโทษมันไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นหรอกนะ”
“ข้าทำผิดต่อเ้าข้ารู้...ส่วนเมื่อคืนเพราะข้าควบคุมความหึงหวงที่มีต่อเ้าไม่ได้”
“มันใช่เหตุผลที่ท่านอ้างเพื่อทำผิดได้งั้นหรือ”จอมมารมองใบหน้าจ้าวยูร์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ให้โอกาสข้าอีกครั้ง....ได้หรือไม่”
“ให้โอกาสท่านทำร้ายข้าอีกครั้งงั้นเหรอ”
“ไม่ใช่แบบนั้นนะยูร์...ข้าไม่เคยคิดทำร้ายเ้าเลยสักครั้ง”จอมมารรีบอธิบาย ท่าทีร้อนรนพร้อมน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนทำให้ใจของจ้าวยูร์อ่อนลงไม่น้อย
“ท่านหลบหน้าข้าทำไม” จอมมารหลุบตาลง จ้าวยูร์เห็นสภาพแล้วนึกถึงสุนัขตัวใหญ่กำลังถูกดุ
....อย่างเขาไม่เหมือนสุนัขสักนิด..นี่มันหมีขั้วโลกชัดๆ
“ข้า...น้อยใจที่เ้าอยากกลับมาที่นี้ไม่อยากอยู่กับข้า...”
“น้อยใจ? นี่ท่านเป็เด็กอายุ 5ขวบหรือยังไง”
“ข้าเข้าใจผิดคิดว่าเ้ามีคนรักที่รออยู่ที่นี้”
“ท่านเห็นไหมว่าความเข้าใจผิดของท่านเกือบทำให้ข้าต้องตาย!”
“ข้ารู้ ๆ ข้าขอโทษ”
“หลบไปไหนไม่ไป กลับหนีไปยังหอคอยแดนใต้ ส่งชู้รักลงมาประลองคิดว่าข้าหูหนวกตาบอดหรือยังไงห๊า!! คนของท่านพากันพูดไปทั่ว เื่ที่ท่านกับแม่ทัพใต้ผู้นั้นยังมีคนอื่นที่ท่านส่ำส่อนหลับนอนไปทั่วยังมีหน้ามาน้อยใจเพียงเพราะคำพูดของข้า มันถูกแล้วรึไง!!”
“ข้าผิดไปแล้ว ใจเย็นลงก่อนได้หรือไม่”จอมมารรีบเข้ามาลูบหลังจ้าวยูร์ให้ใจเย็นลง เขาปัดมือออกด้วยความโมโห
“ห้ามมาแตะต้องข้า!ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน!”
“อย่าโมโหเลยนะ มันไม่ดีต่อร่างกายเ้า”
“ท่านมันส่ำส่อน! ท่านมันร่าน! ไม่รู้จักอดทนกับเื่ใต้สะดือสักนิด!”
“ทุกอย่างล้วนเป็ความผิดของข้า ต่อไปนี้ข้าไม่นอนกับใครอีกนอกจากเ้า...”จ้าวยูร์โมโหจนแทบอยากจะะโกัดคออีกฝ่ายให้จมเขี้ยว
“ท่าน!! ท่านมันไร้ยางอาย!” จ้าวยูร์เดินหนีขึ้นชั้นบนปิดประตูใส่หน้าจอมมารเสียงดัง
“ยูร์!เปิดประตูก่อน ให้ข้าเข้าไปเถอะนะ ”
“ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน!”
“แต่ข้าไม่อยากห่างเ้า!”
“ยางอายนะรู้จักบ้างไหม!”
“ข้าไม่รู้ มันหมายความว่ายังไง!”
“ท่านมันโง่เง่า!”
“อือๆ ข้ามันโง่เง่า เปิดประตูให้ข้าก่อนสิ”จอมมาสามารถเข้าไปในห้องได้ง่ายดาย หากทำเช่นนั้นรับรองว่าจ้าวยูร์คงได้โกรธมากกว่าเดิมแน่
“ยูร์!?”จอมมารเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปจึงะโถามด้วยความเป็ห่วงพลันประตูหน้าห้องถูกกระชากเปิดออกมา
“ท่านสามารถแชร์ความทรงจำที่เห็นกับคนอื่นได้ไหม”จอมมารมองตาปริบๆ
“แชร์...คืออะไร”
“แชร์คือการแบ่งปันท่านสามารถแบ่งปันสิ่งที่ท่านเห็นให้ข้าเห็นได้ไหม”
“แบบนั้นย่อมทำได้ แต่ว่า...เ้าจะให้โอกาสข้าอีกครั้งใช่ไหม”น้ำเสียงจอมมาเต็มไปด้วยความหวัง
“มันคนละเื่กัน ห้ามเอามาปนกันสิ”
“เช่นนั้น...ถ้าข้าช่วยเ้าเื่นี้ความผิดข้าลดลงบ้างหรือไม่”
“ท่านกำลังต่อรองกับข้าทั้ง ๆที่ตัวเองมีความผิดเนี้ยนะ”
“ได้หรือไม่”
“ต้องดูว่ามันมีค่ามากแค่ไหน” จอมมารยิ้มกว้าง
“ได้ ข้าสามารถแบ่งปันสิ่งที่ข้าเห็นให้กับเ้าได้มานี่สิ” จอมมารถือโอกาสจูงมือจ้าวยูร์เข้าไปในห้องเขายืนอยู่กลางห้องไม่ยอมปล่อยมืออีกฝ่ายเขาร่ายเวทย์อยู่ครู่หนึ่งกลางห้องเกิดวงแหวนขึ้นมา
“วงแหวนเรียกคืนความทรงจำ” จอมมารอธิบาย
“แบบนี้ข้าเรียนมันได้ไหม”
“ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่มันใช้พลังเป็อย่างมากหากเ้าใช้มัน เ้าอาจาเ็ภายในได้ ข้าไม่แนะนำ”
“ท่านไม่เป็อะไรแน่นะ”
“เ้าเป็ห่วงข้า?”จอมมารหันมามองจ้าวยูร์พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
“ข้าพร้อมแล้ว” จ้าวยูร์เปลี่ยนเื่ไม่ยอมตอบคำถามของเขา
เมื่อร่ายเวทย์เสร็จความทรงจำที่จอมมารเห็นเมื่อคืนต่างหลั่งไหลเป็ภาพเหมือนกับภาพยนต์กำลังฉายอยู่บนหน้าจอขนาดใหญ่ความทรงจำครั้งแล้วครั้งเล่าไหลบ่าเข้ามาจนจ้าวยูร์แทบรับไม่ไหว
ร่างสูงทรุดลงกับพื้นน้ำตาไหลอาบแก้มโดยไร้เสียงสะอื้น ความทรงจำมากมายที่อยู่ในเหตุการณ์เ่าั้และความทรงจำอีกมากที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนหน้าอกเขากระเพื่อมขึ้นตามแรงสะอื้นที่ไหล่บ่าจุกอก
“ยูร์...” จอมมารกอดร่างที่กำลังสั่นสะอื้นให้ด้วยแรงอารมณ์นิ้วเรียวขยุ้มสาปเสื้อของจอมมารแน่น เหมือน้าหลักยึดเพื่อเหนี่ยวรั้งตัวเองให้อยู่กับความจริง
“ร้องออกมาเถิด หากมันเ็ปนักก็ปล่อยมันออกมา” น้ำเสียงอ่อนโยนอันแสนอบอุ่นพังปราการสุดท้ายในใจเขาส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่อาย
ทั้งที่คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมากพอสุดท้ายแล้วเรายังคงอ่อนแอกับความจริงที่รับรู้ ความจริงที่ทำให้โลกที่เขาเคยเชื่อพังทลายลงมาต่อหน้ามันถูกเหยียบย่ำให้จมดินจนไม่สามารถกู้คืนมันมาได้อีก
จอมมารเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเนียนเขามองสภาพคนตรงหน้าด้วยความเห็นใจขนาดเขาที่รับรู้เพียงผ่านความทรงจำผู้อื่นยังโกรธมากขนาดนั้น เ้าตัวเล่าสามารถทนรับมันได้แค่ไหนเขาแปลกใจด้วยซ้ำที่จ้าวยูร์ไม่อาละวาดออกมาแต่มีสิ่งหนึ่งที่จอมมารให้สัญญากับตัวเองเงียบ ๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ เขาผู้นี้ไม่มีวันทรยศจ้าวยูร์เด็ดขาด
284
![ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720510557_97502426.webp)