บทที่ 5-อนุภรรยา
ลี่จูรั้งร่างกายอันแสนอ่อนล้าเดินมาเปิดบานประตูทั้งสองฝั่งออกจากกัน นางพลันเห็นว่านอกเหนือจากบ่าวรับใช้คนสนิททั้งสอง ยังมีสตรีอีกนางหนึ่งที่ยืนกอดอก อากัปกิริยาไม่สื่อถึงไมตรีที่ดีชัดเจน
ท่าทีที่ตั้งตนเป็ศัตรูชัดเจนทำให้ลี่จูขมวดคิ้วมุ่น
นางจำได้ว่าไม่เคยพบเจอสตรีผู้นี้มาก่อน แล้วนางจักไปทำเื่กระไรให้อีกฝ่ายบาดหมางใจกัน
"ผู้ใดกัน" ลี่จูเอ่ยถาม
หนิงหนิงและเฟยซินรีบคุกเข่าต่อนาย พวกนางแสดงสีหน้าลำบากใจ
"เรียนนายหญิง ท่านผู้นี้มีนามว่าเซียวหลินเ้าค่ะ เป็อนุภรรยาเพียงหนึ่งในจวนของท่านอ๋อง"
"..." ลี่จูชะงักนิ่ง อันที่จริงนางไม่ได้แปลกใจกับการที่ท่านอ๋องจะมีอนุภรรยาแต่อย่างใด นางรู้อยู่แล้วว่าในจวนนี้มีอนุภรรยาอยู่หนึ่งคน ซึ่งถือเป็เื่ปกติของบุรุษ เทียบกันแล้วท่านอ๋องมีอนุน้อยกว่าบุรุษอื่นนัก
อีกทั้งมารดาก็สอนสั่งให้นางเรียนรู้ เป็ภรรยาหลวงย่อมต้องใจกว้าง เพราะถืออย่างไรภรรยาหลวงก็มีตำแหน่งเหนือกว่า อนุภรรยานั้นเทียบชั้นไม่ได้สักนิด
แต่สิ่งที่ทำให้ลี่จูแปลกใจคือการตอบรับของเซียวหลินผู้นี้
เมื่อเห็นภรรยาแต่งเช่นนางปรากฏตัว สีหน้าของเย่อหยิ่งนั้นกลับไม่ลดน้อยลง มิหนำซ้ำยังปรายตาสำรวจนางั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า
หญิงแปลกหน้าทั้งสองสบสายตากันอย่างข้ามขั้น ก่อนคนที่มาเยือนถึงเรือนกลับมองต่ำ แสร้งพูดน้ำเสียงอ่อนหวาน
"นี่หรือพระชายา...หม่อมฉันนามว่าเซียวหลิน อนุภรรยาของท่านอ๋องหานโจว มาคำนับเพคะ"
น้ำเสียงพอทนฟัง แต่ประโยคแรกที่กล่าวขึ้นมานี่ช่างคล้ายกับดูิ่!
ลี่จูรู้สึกปวดหัวมากกว่าเดิมทันที เริ่มแรกนางก็ล้ากายมากล้น หากยิ่งล้าใจคิดมากกว่านี้คงได้ล้มป่วยเป็แน่
คิดปล่อยผ่านก็คงเป็เื่อ่อนแอและยอมให้เหยียดยาม สิ่งใดควรทำก็ต้องทำ
นางจึงพูดตำหนิอย่างสมควร "น้ำเสียงของเ้าไพเราะสมหน้าตา แต่จงระวังคำไว้ให้ดี เอาเถิด วันนี้เ้ามาคำนับข้า ข้าไม่ถือเอาความกระไร เ้าจงไปเถิด"
"!"
คำพูดที่ได้ยินทำให้เซียวหลินหงุดหงิด นางกัดริมฝีปากเนื่องด้วยความอึดอัดเต็มอก
หน้าตาใสซื่อราวกับไม่มีทางกล้าหือกับผู้ใด นึกไม่ถึงว่าพระชายาที่เพิ่งแต่งเข้ามาวันแรกจะกล้าสั่งสอนนางต่อหน้าบ่าวรับใช้ในจวน!
หึ!
วันนี้นางมาเพียงหยั่งเชิงให้อีกฝ่ายรู้ตัวตน นางเองก็ตระเตรียมวางแผนอะไรหลายอย่างเอาไว้
ประเดี๋ยวเ้าจักได้รู้ ลี่จู!
ดวงตาแข็งกร้าวมองสบอย่างท้าทาย ก่อนเซียวหลินจักหมุนกายออกไป ไม่แม้แต่จะกล่าวลาทำความเคารพ
"นายหญิง ไม่เป็กระไรนะเ้าคะ ประเดี๋ยวบ่าวจักเรียนท่านอ๋องให้นะเ้าคะ" หนิงหนิงเอ่ยพลางช่วยประคองเ้านาย
ลี่จูส่ายหน้าพลางฝืนยิ้ม "ไม่เป็กระไร ไม่ใช่เื่ใหญ่โต ท่านอ๋องทำงานข้างนอกหนักหนาแล้ว ดังนั้นอย่าทำให้ท่านอ๋องต้องทุกข์เื่ในจวนอีก"
"เ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นพวกบ่าวประคองเข้าไปนอนพักนะเ้าคะ"
"อืม ขอบใจพวกเ้า" ลี่จูยินยอมแต่โดยดี ทว่าภายในใจมีเื่หนักอึ้งเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง
ััได้ว่าอนุภรรยาผู้นี้คงแผลงฤทธิ์เดชให้นางได้ยลในไม่ช้า
______________________________________________________
ตอนหน้าออกเยี่ยมชมสำรวจในจวน ส่วนตาอ๋องมาปรากฏตัวตอนหน้าจ้า
ปล. สมัยจีนโบราณ ชายต้องมีเมียเยอะๆๆเป็เื่ปกติ ยิ่งเหมือนแสดงอำนาจ แต่ถ้าให้เทียบกับปัจจุบันคงไม่ได้จ้า
4K
