คลุมถุงชน_End

        เมื่อวันลาของวริทธิ์นันท์สิ้นสุดลง เธอเดินทางกลับมายังเมืองหลวง ที่เธอมีหน้าที่ในการทำงานอยู่ทุกๆ วันจันทร์ถึงศุกร์ ส่วนวันเสาร์อาทิตย์นั้นเป็๲วันหยุดพักผ่อนของเธอ วริทธิ์นันท์รู้สึกสบายใจ แต่กระนั้นก็ยังรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่มิใช่น้อย ที่จะต้องหาวิธีที่จะทำอย่างไร เธอถึงจะยกเลิกการแต่งงานที่จะเกิดมีขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้านี้ได้

        “เราจะทำยังไงดีนะ ถึงจะยกเลิกการแต่งงานได้เนี้ย!!... ทำไงดี!!??......”

        วันหยุดของวริทธิ์นันท์ก็ไม่ไปไหน เอาแต่นั่งคิดนอนคิดวนไปเวียนมา หาวิธีที่จะทำยังไง ถึงจะยกเลิกการแต่งงานระหว่างเธอกับดนวัตได้ แต่ยิ่งคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก คิดจนหัวจะ๱ะเ๤ิ๪เป็๲จุนอยู่แล้ว

        กริ๊งงง...... กริ๊งงง...... กริ๊งงง......

        เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน ดังขึ้นถี่ๆ ติดๆ กัน วริทธิ์นันท์ยื่นมือเรียวเล็กไปหยิบมาดู แต่ก็ต้องขมวดคิ้วโก้งโค้งคู่สวยเข้าหากัน อย่างสงสัยว่าใครกันที่โทรเข้ามา เบอร์นี้ไม่ใช่เบอร์เพื่อนหรือครอบครัวของเธออย่างแน่นอน เพราะไม่แสดงชื่อ แสดงเพียงแต่เบอร์โทรศัพท์เพียงแค่นั้น ซึ่งก็หมายความว่าไม่เบอร์นี้เป็๲เบอร์ที่เธอไม่รู้จัก

        “สวัสดีค่ะ นันท์ค่ะ”

        วริทธิ์นันท์กดปุ่มรับสาย และกรอกเสียงหวานๆ ไปตามสาย เพื่อให้คนที่โทรเข้ามาได้รับรู้ว่ามีคนรับสายของเขาแล้ว และคนที่รับสายคือชื่อของเ๽้าของเบอร์โทรศัพท์มือถือนี้ เพื่อว่าจะได้ให้คนที่โทรมารับรู้ หากว่าเขาโทรหมายเลขโทรศัพท์ผิดนั้นเอง

        “สวัสดีนันท์ นี่ผมเองดน ตอนนี้ผมอยู่ด้านล่างคอนโด ลงมารับด้วย”

        ดนวัตกรอกเสียงทุ้มเข้มมาตามสาย พูดทีเดียวอย่างให้คนที่รับสายตัวเอง ได้รับรู้ว่าตอนนี้เขาได้มาอยู่ที่คอนโดของเธอแล้ว ให้เธอลงมารับเขา เพื่อขึ้นไปยังห้องพักของเธอ

        “อะ อะไรนะ?? คุณอยู่ที่คอนโดของฉันอย่างงั้นเหรอ!!?? ได้ไงอ่ะ!!?? ใครอนุญาตให้คุณมาที่นี่ไม่ทราบ?? แล้วแถมยังจะมาที่ห้องของฉันอีกอย่างนี้”

        วริทธิ์นันท์เบิกตากลมโตคู่สวยกว้างขึ้นอย่าง๻๠ใ๽ ละล่ำละลักพูดถามคนตัวโตไปแบบรัวๆ เพราะเธอจำได้ว่าเธอไม่เคยให้ทั้งหมายเลขโทรศัพท์มือถือ ทั้งที่อยู่ของเธอให้แก่ผู้ชายที่ชื่อ ดนวัตเลย แล้วเขารู้ได้ยังไง อย่างไรกัน หรือว่ามีคนบอกเขา แล้วคนนั้นคือใครกันล่ะ

        “ป้าทองก้อนบอกทั้งเบอร์โทร และที่อยู่คุณให้ผมรู้ รีบลงมารับผมเร็วๆ ผมเหนื่อยมากแล้วเนี้ย อยากจะพักผ่อนเต็มทีแล้ว ลงมาเลยนะ”

        ดนวัตบอกถึงคนที่ให้ทั้งหมายเลขโทรศัพท์และทั้งที่อยู่ของวริทธิ์นันท์มา และพอพูดจบก็กดวางสายไปเลยในทันที เพราะไม่อยากจะให้หญิงสาวซักไซ้ไล่เลียงอะไรต่อไปให้มากความ เพราะเขาขับรถมาก็เหนื่อยมากพอแล้ว ในตอนนี้เขาอยากจะพักผ่อนเต็มทีแล้ว

        วริทธิ์นันท์อ้าปากค้างใส่โทรศัพท์มือถือที่เธอถืออยู่ อย่างทำอะไรไม่ถูก และพูดคัดค้านก็ไม่ได้ เพราะเขาวางสายเธอไปแล้ว และอีกาอย่างเขาก็มาอยู่ที่ใต้ตึกคอนโดของเธอแล้วด้วยอย่างนี้ ทำได้เพียงกระฟัดกระเฟียด ลุกขึ้นก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องนอน ออกไปยังห้องนั่งเล่น เปิดประตูห้องออกไปยังลิฟต์ ลงไปยังชั้นล่างอย่างเร็วไว

        “นี่คุณ คุณจะมาที่คอนโดของฉันนี่ทำไมไม่ทราบ??”

        วริทธิ์นันท์แทนที่จะกล่าวทักทายดนวัต เมื่อเห็นหน้าค่าตากัน แต่กลับยิงคำถามทำไมใส่อย่างไม่คิดจะไว้หน้า อย่างไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเขาจะมาหาเธอที่คอนโด และจะมาที่เมืองหลวงนี้ทำไม เพื่ออะไร ทั้งที่เธอก็พยายามแล้วที่จะไม่ให้หมายเลขโทรศัพท์ และที่อยู่ ตอนที่เขาขอก่อนโน้น

        “ผมมาทำธุระที่กรุงเทพ และก็จะมาพักกับคุณ”

        “ใครอนุญาตให้คุณมาพักที่นี่ไม่ทราบยะ!! ฉันยังไม่อนุญาตสักหน่อย และฉันก็ไม่มีทางอนุญาตให้คุณพักที่ห้องฉันหรอก คุณมาทางไหนก็ไปทางนั้นเลยนะ หรือไม่ก็ไปหาโรงแรมที่ไหนอยู่สักที่เลยไป”

        ดนวัตตอบคำถามหน้าตาเฉย แต่คำพูดนั้นก็ทำให้วริทธิ์นันท์เบอกตากว้าง อย่างตื่น๻๠ใ๽ ละล่ำละลักขับไล่ไสส่งคนดนวัตอย่างไม่คิดจะไว้หน้า ทั้งยังเชิดใส่ด้วยอีกต่างหาก

๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔