โชคชะตา ราวกับว่าจะทรงพลังและเอาแต่ใจยิ่งกว่าสิ่งใด
ณ วิหารแห่งการถักทอโชคชะตา
สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยต้นโกงกางั์ทอดกิ่งและรากยาวลงไปยังห้วงความเวิ่งว้างสีเขียวชาไร้สิ่นสุดเบื้องล่าง บนน่านฟ้าทะเลใบของต้นไม้เ่าั้คือหมู่ดาวนับอนันต์ เทพีองค์หนึ่งกำลังเลื่อนไอช์มิสรูปร่างเหมือนกระจกวิเศษขนาดั์ไปมาและดูมันอย่างสำราญ
เธออยู่ในชุดผ้าบางๆสีดำปกปิดน้อยชิ้น ผิวขาวนวลเนียน ผมยาวมัดเกล้าไว้เรียบร้อย ดวงตาสีทองอร่ามของเธอทอแสงประกายระยิบระยับเช่นเดียวกับผมสีดำขลับนั่น
นางยิ้มและหัวเราะไปกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า ภาพของเทพหนุ่มที่กำลังทำสีหน้าดีอกดีใจ ในมือของเทพหน้าใหม่แสนต้อยต่ำองค์นั้นคือของบรรณาการชิ้นแรกจากสาวกของเขา
“เพราะแบบนี้ไง ข้าถึงได้หยุดแกล้งเ้าไม่ได้ซักที” นางพูดด้วยเสียงเบาหวิวชวนใจสั่น ก่อนจะกรีดนิ้วไปบนผิวััของกระจกไอช์มิสตรงหน้า พริบตานั้นเองที่ เส้นใยแห่งโชคชะตา ได้พากันพุ่งพรวดออกมาและวิ่งไปทั่วรอบๆตัวของนาง
เทพีองค์นั้นดึงเอาเส้นนี้มาผูกกับเส้นนี้ แล้วตัดเส้นนั้นอย่างตามใจชอบ
มันชักนำให้เกิดได้ แม้กระทั่งความสูญเสียของสรวง์
ที่ประชุมของสภาเทพผู้ทรงคุณวุฒิยังคงดำเนินไปอย่างร้อนระอุ
“เราควรกรีฑาทัพลงไปบทขยี้มัน ตอนนี้! และเดี๋ยวนี้!” เทพที่ร่างกายเป็ไปด้วยลาวาและควันไฟตะเบ็งเสียงขึ้น พร้อมกับตบโต๊ะตรงหน้าจนมันละลายและลุกไหม้ เศษลาวากระจายไปรอบๆ กัดกร่อนพื้นห้องจนมีควันสีดำลอยขโมง เทพที่อยู่บริเวณนั้นถอยครูด
“พันธะสัญญาณเดิมไม่ได้อนุญาตให้เราทำเช่นนั้น โปรดเคารพกฏ” เทพที่ดูเหมือนหุ่นไม้ในชุดหรูหราและมีแสงเรืองรองออกมากล่าวเตือน บรรดามหาเทพชั้นสูงที่อยู่ในที่ประชุมต่างเริ่มหันไปกระซิบกัน
“อ๊ากกกก!!!” เทพที่มีร่างเป็ลาวาะโออกมาอย่างเหลืออด ส่งผลให้เกิดการปะทุบนร่างของเขา ทว่าหินหนืดทั้งหมดที่เกือบจะกระเด็นไปหลอมร่างของเหล่าทวยเทพองค์อื่นๆก็ถูกหยุดไว้กลางอากาศ ก่อนมันจะวิ่งกลับไปที่เดิม
“โปรดเคารพกฏที่ประชุม” เทพหุ่นไม้ในชุดสีทองย้ำเตือนนิ่งๆไร้อารมณ์
“แต่ไอ้สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำนั้นไม่หยามเกียรติแห่งพาราห์เดีย ข้ายอมไม่ได้!” เทพในร่างลาวายังคงไม่หยุด
“ข้าเห็นด้วยกับท่านพ่อของข้า” เทพในชุดเกราะอัศวินยกมือเป็เชิงสนับสนุน “พาราห์เดียควรจะอนุมัติให้ทำลายสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำนั่นและปลดปล่อยท่านเทพแห่งมหาสมุทรได้พบเจอกับการดับสูญอย่างที่ควรจะเป็!”
“พูดได้ดีมาก!” เทพกายลาวาแสยะยิ้ม “จงไปสั่งระดมพลกองทัพเทพ…”
“ไม่อนุมัติ มิติจะต้องผ่านที่ประชุมสภาเสียก่อน” เทพแห่งหุ่นไม้ค้าน “โปรดเคารพก…”
“งั้นข้าจะเผากฏไปพร้อมกับเ้าซะ!” เทพลาวาะเิพลังอีกครั้ง
จอเจียร์ เทพแห่งเกษตกรรมซึ่งมีครึ่งร่างเป็เซ็นทอร์ที่นั่งเฝ้ามองการประชุมที่วุ่นวายและไม่มีทีท่าว่าจะได้ข้อสรุปแม้จะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตามด้วยความเบื่อหน่าย เขาถอนหายใจออกมายาวๆก่อนจะเริ่มฮำเพลงเบาๆในลำคอ
หากใครบางคนกำลังตั้งคำถาม
“แล้วมีสิ่งใดกันที่อยู่เหนือโชคชะตา”
เรือนผมสีทองปลิวสยาย กล้ามเนื้อเป็มัดล่ำสันเผื่อัักับแสงแห่งพาราห์เดียทำให้มันทอประกายราวอัญมณีล้ำค่า เทพบุตรสูงใหญ่ก้าวลงมาจากรถเทียมแพะคู่ ค้อนศึกที่สร้างมาจากโลหะเงางามลอยตามเขาราวกับมีชีวิต เขาเลื่อนสายตาที่มีประกายสายฟ้าลั่นเปรี๊ยะๆไปยังบอลแสงขนาดั์ที่ลอยอยู่เหนือพาราห์เดียและมอบแสงสว่างกับพรแห่งเทพนานับประการให้แก่ทวยเทพในสรวง์แห่งนี้
“ยินดีต้อนรับสู่พาราห์เดีย” เทพองค์หนึ่งเดินเข้ามา ก่อนจะโค้งให้อย่างนอบน้อม “ท่านช่างสง่างามสมคำร่ำรือว่าเป็เทพที่ทรงบารมีที่สุดในแอสการ์ด”
“ข้ามการเยินยอนี่แล้วรีบนำข้าเข้าที่ประชุมเสีย” เทพผู้มีสายฟ้าลั่นเปรี๊ยะๆในดวงตาเอ่ย ผู้ต้อนรบแห่งพาราห์เดียโค้งรับคำก่อนจะเดินนำทางเทพจากแอสการ์ดไปยังที่ประชุม ประกายสายฟ้าน้อยๆลั่นเปรี๊ยะๆอยู่รอบๆกล้ามเนื้อสวยงามนั่น
“หากโชคชะตานำมาซึ่งหายนะ”
“แล้วสิ่งใดจะสามารถมอบหายนะให้แก่โชคชะตาได้”
ปัง!!!
ปืนโบราณแผดคำรามเลื่อนลั่น ประกายไฟและควันปืนลอยทะลักออกมาจากปากรูะุ เืสดๆสาดกระจาย ะุพุ่งเจาะทะลุสมอง คอนตัสที่ทำพิธีบรวงทรวงมหาเทพแห่งท้องทะลลงไปนอนกองกับพื้น…สิ้นใจคาที่
ผู้คนที่เข้าร่วมพิธีบรวงสรวงเทพเ้าแห่งท้องทะเลกรีดร้องอย่างหวาดผวา เสียงเรียกระดมทหารรักษาความปลอดภัยดังขึ้น ใครบางคนร้องะโให้ตามหมอ แม้ว่ามันจะดูไม่ทันกาลก็ตาม
“ฟู่ววว” ฆาตกรเป่าลมไล่ควัน กระบอกปืนโบราณทำจากไม้ที่หยิบฉวยมาจากทหารยามยังคงร้อนผ่าว เขาเลื่อนใบหน้าแสยะยิ้มให้เหล่าผู้คนที่เข้าร่วมงานเฉลิมฉลองวันบรวงสรวงท้องทะเลที่กำลังตื่นตระหนก ท่าทียืนสบายๆ ผิวขาวซีดเหมือนศพที่จนน้ำมาแรมเดือน ใต้ตาสีเขียว ดวงตาสีแดงก่ำมีสัญลักษณ์รูปตัว X อยู่ด้านใน เขาอยู่ในชุดโจรสลัดเก่าๆขาดๆ สายหนังเปื่อยยุ่ยคาดขวางลำตัว หมวกโจรสลัดที่เป็แบบปีกกว้างเองก็มารอยแหว่งจากการเสื่อมชำรุจ รองเท้าบูทที่ขาดและมีรูหลายแห่ง
เขาก้าวเดินลงมาจากแท่นพิธีอย่างเชื่องช้า ทหารกรูกันเข้ามาผมกระชับปืนยาวเล็งไปที่ชายคนนั้น พวกเขาอยู่ในชุดเต็มยศ สีหน้าตึงเครียด ไม่มีใครรู้ว่าฆาตกรปรากฏตัวขึ้นมาจากไหน นายกองชูดาบขึ้นเหนือฟ้า หากลดดาบเมื่อใดนั่นหมายถึงสัญญาณในการลั่นไก
ประชาชนล่าถอยหนีกันออกไปยืนอยู่ไกลๆ สังเกตการณ์ และภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้ฆาตกรชั่วผู้ทำลายพิธีศักดิ์สิทธิ์ถูก์ลงโทษ ร้านค้าจำนวนมากหยุดขายแล้วให้ความสนใจมาที่ลานพิธีซึ่งบัดนี้ กำลังจะกลายเป็ลานนองเื
“เ้าคนนอกรีต เ้ามันเป็ปีศาจจำพวกไหนกัน!” ชายชราตัวสูงที่ดูเหมือนจะเป็าากองเกาะนี้ตะคอกมาจากที่ไกลๆ ผ่านอุปกรณ์ขยายเสียงบางอย่าง เขาอยู่ในชุดหรูหรา สีหน้าดูโกรธ และหวาดกลัว “กล้าดียังไงถึงได้ทำลายพิธีศักดิ์สิทธิ์และสังหารผู้ใกล้ชิดพระเ้า!”
ฆาตกรมองาาสลับกับนายกองก่อนจะยักไหล่แบบไม่ยี่หระ ผมยาวกระเซอะกระเซิงของเขากระเด้งมาปิดหน้าตัวเอง “เ้าคิดว่าข้าจะะโตอบมันไหวไหม” เขาแค่นหัวเราะ เสียงแหบแห้งทุ้มต่ำราวกับปีศาจ
“ยิง!” นายกองลดดาบทันทีที่ตัดสินใจว่าอีกฝ่ายไม่ควรจะได้รับโอกาสในการเจรจาใดๆ ะุจากปืนราวๆห้าสิบกระบอกพุ่งเข้าใส่ร่างของชายฆาตกรจนพลุน เสียงดังกำปะนาด หูของนายกองดับวิ้งไปชั่วขณะ
ของเหลวสาดกระจายออกมาจากตัวของฆาตกรในชุดเก่าโทรม หากแต่มันไม่ใช่โลหิต
นายกองผู้นำหน่วยพิฆาจศัตรูอ้าปากค้าง เมื่อเห็นว่ารูตามตัวของเป้าหมายแปลสภาพเป็น้ำ ของเหลวที่สาดกระจายออกมาจากตัวเขาก็เป็น้ำ ราวกับว่าอีกฝ่ายคือปีศาจวารีที่จำแลงร่างมาเพื่อเข่นฆ่าเหล่าผู้คนที่เชื่อในพระเ้า
“แกเป็ใครกันแน่” ผู้กองผู้ด้วยเสียงแหบแห้งจากความหวาดผวา
“กัปตันแพต…เป็พ่อแกมั้ง ไม่รู้สิ”
ปัง!!!
นี่คือสามเดือนแรกของการฝึกงาน
การเดินทางของแอคกริโอในฐานะเทะฝึกหัดจะยังพึ่งตะเริ่มต้น
ยินดีต้อนรับอีกครั้งเข้าสู่สรวง์พาราห์เดีย
โปรดติดตามต่อ ในภาคที่ 2
581
