ภายในห้องทำงานโอ่โถงนัทนั่งเงียบๆ จมอยู่กับความเงียบเพียงลำพังเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็จังหวะสม่ำเสมอชวนให้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวแสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขากำลังเลื่อนดูรูปภาพในบัญชีแอดมีของน้ำอย่างช้าๆจ้องมองรูปภาพทั้ง 20 ใบในโพสต์ล่าสุดของน้ำ ทำให้เขาได้เห็นชีวิตของเธอในปัจจุบัน
สายตาของเขาเขาหยุดชะงักลงที่รูปหนึ่งรูปที่น้ำถ่ายคู่กับชายหนุ่มปริศนา นัทจ้องมองใบหน้าของชายคนนั้นผ่านหน้าจอด้วยความสนใจพยายามซูมภาพให้ใหญ่เต็มหน้าจอที่สุดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาละสายตาจากหน้าจอแล้วหันไปมองรูปถ่ายใบเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานมันเป็รูปถ่ายคู่ของเขากับน้ำในสมัยมัธยมปลายภาพที่ทั้งคู่ยังเยาว์วัยและเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ เขายังจำวันแรกที่ได้พบกับน้ำในร้านกาแฟนมสดข้างโรงเรียนได้เป็อย่างดีกลิ่นหอมของนมสดและเสียงเพลงคลอเบาๆ “เราเคยรักกันบ้างไหม?” ในวันนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำของเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลง
นัทก้มหน้าเข้าไปคุยแชทกับน้ำที่มีเพียงคำพูดของเขาฝั่งเดียวยาวเหยียดแต่เขายังคงเต็มใจที่จะคุยต่อไป ถึงแม้ว่าน้ำไม่เคยตอบกลับแม้แต่ครั้งเดียวเลยก็ตามแต่อย่างน้อยที่สุดน้ำก็ยังคงเข้ามาอ่านอยู่เสมอ
นัท : “พอจะมีเวลาว่างไหม? วันไหนเวลาไหนก็ได้พี่อยากชวนน้ำไปทานข้าวหน่อย”
ใน่เวลาเพียงแป๊บเดียวข้อความล่าสุดของนัทก็ขึ้นสถานะว่าถูกอ่านแล้ว แต่ยังคงไร้คำตอบกลับจากน้ำเช่นเดิม
นัทก้มลงพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างแ่เบาเขาหยิบไดอารี่เล่มหนึ่งขึ้นม สมุดบันทึกที่อรเคยเป็คนมอบให้เขาทั้งน้ำตาอรให้นัทไว้ั้แ่สมัยที่เขายังเป็เพียงเฟรชชี่ในคณะวิศวกรรมศาสตร์หน้าปกไดอารี่เล่มนั้นมีภาพวาดลายเส้นง่ายๆ ของเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่กำลังกอดหัวใจสีชมพูดวงโตไว้แนบอก
เขาค่อยๆพลิกหน้าแรกออกอย่างระมัดระวัง...หน้าแรกในไดอารี่มีรูปหัวใจสีแดงดวงหนึ่งคั่นกลางระหว่างชื่อของอรกับชื่อตัวเขาเอง
“อร...” นัทเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแ่เบามาก
ในเวลาเดียวกันณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองบรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด อรและเก๋นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวด้านหนึ่งของห้องทั้งคู่ต่างจดจ้องอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดบัญชีแอดมีของน้ำค้างไว้
“เก๋!มึงรู้จักผู้ชายคนนี้ป่ะ?” อรถามขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจผสมกับความแปลกใจ “ทำไมจู่ๆ ไอ้น้ำมันถึงได้ลงรูปไปเที่ยวกับผู้ชายคนนี้อ่ะ?”
เก๋ขมวดคิ้วพลางใช้ปลายนิ้วเลื่อนดูรูปภาพทั้ง20ใบอย่างละเอียด “ไม่รู้ดิ!เพื่อนในมหาวิทยาลัยหรือเปล่า? แต่หน้าตาดูไม่เหมือนคนในคณะเราเลยนะ กูก็ไม่คุ้นอ่ะมึง!”
“กูว่าไม่น่าจะใช่เพื่อนในมหาลัยนะ” อรพูดไปพลางเลื่อนรูปรูปอื่นๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “มึงก็รู้ว่านิสัยไอ้น้ำเป็ยังงัยมันแทบจะไม่ลงรูปผู้ชายในแอดมีเลยนะ อย่างมากก็มีแค่รูปพ่อกับพี่นัท แล้วจู่ๆนายคนนี้ก็โผล่มา แถมดูสนิทกันมากด้วย”
“ไอ้อร!หวังว่ามึงคงไม่นึกไปไกลถึงขนาดว่า ผู้ชายคนนี้คือแฟนใหม่ไอ้น้ำนะ!!มึงไม่ต้องนึกแบบนี้เลย มึงห้ามคิดแบบนี้เด็ดขาดอ่ะ!!! มึงชอบคิดเข้าข้างตัวเอง ยังงัยกูก็ยังคิดว่า ไอ้น้ำไม่ตัดพี่นัทง่ายๆหรอก คบกันมา 5 ปีมันจะตัดง่ายขนาดนี้เหรอวะ!!!”
“กูยอมรับว่ากูอยากให้เป็แบบนั้นอ่ะกูจะได้ไปหาพี่นัทได้เต็มตัวสักทีอ่ะ ครึ่งๆ กลางๆ ไม่ชัดแบบนี้กูก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน” อรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก ความสงสัยเริ่มก่อตัวในใจของเพื่อนทั้งสองคนมากขึ้นเรื่อยๆ
บรรยากาศที่บ้านของน้ำในเย็นวันนั้นดูเหมือนจะสงบสุขแต่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้นกลับเต็มไปด้วยคำถามค้างคาใจมากมาย ในห้องรับแขกพ่อน้ำ,แม่น้ำและน้ำ กำลังนั่งล้อมวงกันอยู่บนโซฟา แม้จะดูเหมือนบทสนทนาธรรมดาแต่สายตาของพ่อและแม่กลับไม่ได้อยู่กับบทสนทนาเลยแม้แต่น้อยพวกเขาทั้งคู่ต่างสังเกตอาการของลูกสาวอยู่ตลอดเวลา
“น้ำ…แม่มีเื่อยากจะถามลูกหน่อยนะ” แม่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง
“อ๋อ!ได้ค่ะแม่” น้ำตอบด้วยน้ำเสียงปกติแม้ในใจจะเริ่มประหม่า“เื่อะไรเหรอคะ? ทำไมหนูรู้สึกว่าวันนี้พ่อกับแม่จริงจังขนาดนี้เลยเหรอคะ?”
“คนที่มาเมื่อวานแม่ถามลูกจริงๆ ว่าเป็ใครเหรอจ๊ะ? แม่ไม่คุ้นหน้าเลยนะ” น้ำเสียงของแม่จริงจังมากจนทำให้น้ำรับรู้ได้ทันที
“เอาตรงๆพ่อก็สงสัยเหมือนกับแม่เป๊ะ พ่อไม่คุ้นเลยว่าลูกเคยมีเพื่อนหรือรู้จักคนนี้มาก่อน”
“อ๋อ!พี่ไข่เจียวเหรอค่ะแม่”น้ำตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ “ไม่มีอะไรซับซ้อนที่หนูต้องปิดบังจริงๆค่ะ”
“ลูกบอกแม่ว่าไข่เจียวเป็คนเก็บมือถือของลูกได้แล้ว...แล้ว...แล้วบอกแม่หน่อยได้ไหมว่าลูกไปรู้จักเขาได้ยังงัย?”
น้ำนิ่งไปครู่หนึ่งพยายามเรียบเรียงคำพูด “เอ่อ! นึกว่าเื่อะไรหนูจะเล่ายังงัยดีล่ะคะ ประมาณว่า...เราก็เลยได้รู้จักกันโดยบังเอิญเื่มีแค่นี้จริงๆ ค่ะ”
“คุยแชทแอดมีกันต่อเหรอลูก?” แม่ถามต่อด้วยน้ำเสียงเริ่มมีความห่วงใย
“ไม่ใช่ค่ะแม่หลังจากที่หนูได้มือถือคืนมา หนู...หนูก็ไปกินข้าวที่ร้านของพี่เขาอีกครั้งก็เลยได้มีโอกาสคุยกัน”
แม่น้ำถอนหายใจออกมาเบาๆใบหน้าของเธอคลายกังวลอย่างเห็นได้ชัด “แม่แค่อยากให้ลูกระวังตัวแหละจ๊ะแม่รู้ดีว่าลูกน้ำของแม่มองคนในแง่ดี แต่สมัยนี้โลกโซเชียลมันน่ากลัวคนในโลกออนไลน์มักจะไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงหรอกเขามักจะสร้างภาพลักษณ์ที่สวยงามขึ้นมาเพื่อหลอกลวงเราเสมอ เราไม่รู้เลยว่าตัวตนจริงๆของเขาเป็ยังงัย...แต่...แต่แม่เห็นท่าทางนายคนนี้แม่รู้สึกแปลกๆ ยังงัยก็ไม่รู้”
“แปลกยังงัยเหรอแม่?”พ่อน้ำที่นั่งเงียบมานานเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“แม่ก็บอกไม่ถูก” แม่เม้มริมฝีปาก “จะว่าไม่ชอบก็ไม่ใช่ แต่มันเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างเหมือนแม่เคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน แม่รู้สึกคุ้นเคยกับนายไข่เจียวทั้งๆที่เพิ่งคุยกันเป็ครั้งแรก แต่ก็นะ! ไม่น่าจะเป็ไปได้เลย”
น้ำมองสลับระหว่างพ่อกับแม่ด้วยความสับสนเธอหันไปถามพ่อที่กำลังจ้องมองเธอตลอดเวลา “มีอะไรหรือเปล่าคะพ่อ?”
“ลูกเคยรู้จักกับไข่เจียวมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า?หรือว่ารู้จักตอนที่ไปเอามือถือคืน?" พ่อถามสั้นๆ
“2-3 อาทิตย์ได้แล้วค่ะพ่อ”
“อืมๆๆ” พ่อพยักหน้ายิ้มอ่อนๆ “แต่พ่อรู้สึกว่า ลูกจะสนิทกับเขาเร็วเกินไปหน่อยไหม?”
คำถามของพ่อเหมือนลูกศรที่ปักลงกลางใจของน้ำเธอเม้มริมฝีปากก่อนจะยอมรับความจริงที่แม้แต่เธอเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ “น้ำก็รู้สึกแปลกๆ นะคะพ่อ น้ำคุ้นเคยกับพี่ไข่เจียวเร็วมาก มันเหมือนกับว่าหนูเคยรู้จักกันมานานมากทั้งคำพูดหรือการกระทำของเขา น้ำแทบจะเข้าใจทุกอย่างที่เขาพยายามสื่อสารออกมา โดยที่ไม่ต้องอธิบายอะไรเลย”
“แต่พอน้ำมานั่งนึกดีๆอีกที น้ำก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลยนะคะ น้ำรู้แค่ว่าเขาชื่อไข่เจียวบ้านเขาขายขนมกับไอติม ตกงานมา 2 ปีแล้ว แล้วเขาก็ชอบเขียนเื่ราวบันทึกต่างๆอ่อๆๆ มีชอบร้องเพลงด้วย แล้วก็...แล้วก็...น้ำรู้แค่นี้จริงๆ ค่ะ”
“จะว่าไปแล้วแม่ยอมรับว่าแม่ก็เป็นะ” แม่น้ำเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังมาก“เพิ่งจะเจอกับไข่เจียววันแรกเองแต่แม่กลับรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด แปลกๆ ทั้งๆที่แม่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย แม่เองก็สงสัยเื่นี้เหมือนที่ลูกเป็เลยนะพ่อ”
คำพูดของแม่กับน้ำทำให้พ่อนิ่งอึ้งไปชั่วครู่“อาการคุ้นเคยเป็ทั้งแม่ทั้งลูกเลยเหรอเนี่ย”พ่อพึมพำก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูผ่อนคลายลงเพื่อลดความตึงเครียด
“น้ำ!มาใกล้ๆ พ่อหน่อยสิ”
“ค่ะพ่อ” น้ำขยับเข้าไปนั่งใกล้โผเข้ากอดทั้งตัวด้วยรอยยิ้ม “หนูรักพ่อนะคะ”
“พ่อกับแม่ไม่ได้ทำอาหารให้ลูกกินที่บ้านมานานแค่ไหนแล้วนะ?”พ่อเปลี่ยนเื่กะทันหัน สีหน้าแววตาที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลกลับเปลี่ยนเป็รอยยิ้มทันที“วันนี้พ่อกับแม่ขอโชว์ฝีมือหน่อยเถอะ”
แม่หันมามองหน้าสามีสุดที่รักแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย“เอางั้นเหรอพ่อ? งั้นวันนี้แม่จะเป็ลูกมือให้เอง ไม่ได้ทำอาหารด้วยกันนานล่ะ”
“พ่อไม่ได้เข้าครัวมาตั้งนานป่านนี้ฝีมือตกไปเยอะแล้วมั้ง”น้ำพูดเย้าแหย่พลางแสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
“ดูสิยังไม่ทันไรเลย!!!พวกเราต้องโชว์ฝีมือให้ลูกเราดูหน่อยซะแล้ว จริงไหมแม่?” พ่อหัวเราะเบาๆ ก่อนเดินจูงมือกันสองคนเข้าไปในครัวหลังบ้าน
22K
![[จบ] ระบบเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713442419_37788776.webp)
