กำปั้นผ่ามิติ

สองวันต่อมา ภูผาให้ทหารสิบคนเฝ้าค่ายพักเอาไว้ คอยดูแลความเรียบร้อย ส่วนด้านความปลอดภัยนั้น ภูผาไม่ได้ห่วงมากนัก เพราะพระยาพิมาย ได้ให้ความดูแลเป็นพิเศษ

ส่วนคนที่เหลือทั้งหมด ต่างพากันเดินทางไปทำบุญยังวัดของหลวงพ่อจันทราที่ภูเขาใหญ่ ด้านทิศตะวันออกของเมืองพิมาย

คณะทั้งหมดที่มาในครั้งนี้ มีทั้งสิ้น 30 คน ภูผาและพวกห้าคน ทหาร 20 นาย ยังมีเมียนายทหารตามมาด้วย 3 คน ยังมี สายบัวลูกสาวของพันเรือง กับใบตองลูกสาวของพันจบ มาด้วย ทั้งสองคน มีความน่ารักหมดจด ใสซื่อตามแบบชาวบ้านทั่วไป

สายบัวจะมีความแก่นกล้ามากกว่า ท่าทางของหมื่นพัน จะชมชอบนางมากอยู่

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ภูผาเตรียมไม้ อุปกรณ์ และแรงคนเอาไว้พร้อมสรรพ

เขาตั้งใจจะสร้างกุฏิใหม่ ห้องน้ำ และโรงอาบน้ำถวายให้หลวงพ่อ

ทันทีที่มาถึงวัด ทุกคนต่างช่วยกันลงมือทำงานอย่างแข็งขัน

บางคนตัดไม้

บางคนขุดดิน

บางคนยกเสาและมุงหลังคา

เสียงฆ้อน เสียงเลื่อย และเสียงหัวเราะดังไปทั่วบริเวณวัด

ด้วยจำนวนคนที่มาก และการแบ่งหน้าที่อย่างเป็นระเบียบ

ชาวบ้านที่มาช่วยงาน ได้เห็นขั้นตอนการทำงานแล้ว ต่างมองดูด้วยความชื่นชม พูดชมเชยกันไม่ขาดปาก

เรือนแก้วกับเจี่ยวเจี่ยว มองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมา

ครั้งแรกที่พวกเขาเห็น ก็เป็นเหมือนกันกับชาวบ้านพวกนี้

หญิงสาวชาวบ้าน ต่างมองทหารหนุ่ม ด้วยสายตาพิเศษ ทหารทุกคนในกองของภูผา จะมีรูปร่างที่ดี เพราะผ่านการฝึกแบบสมัยใหม่จึงทำให้ร่างกายแข็งแรงสมส่วน ทั้งได้รับโภชนาการอย่างดี ชุดที่ใส่ล้วนเป็นเครื่องแบบที่อออกแบบโดยภูผา

การก่อสร้างจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นรวดเร็วเกินคาด

เรือนแก้วและหญิงสาวช่วยกันจัดเตรียมอาหาร น้ำดื่ม และดูแลคนงาน

แม้แต่ขุนทองดีเอง ก็ยังลงมือแบกไม้ด้วยตนเอง จนทหารหลายคนอดยิ้มไม่ได้

หลังเพล หลวงพ่อจันทราเดินมาหาภูผาและขุนทองดี

“ตามอาตมามา...”

ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนเดินตามหลวงพ่อเข้าไปในป่าใหญ่หลังวัด

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไร อากาศยิ่งเย็นลง

เสียงนกร้องและเสียงสัตว์ป่าดังอยู่รอบตัว

กวางป่าหลายตัวเดินหากินอยู่ไม่ไกล

ฝูงลิงนั่งมองคนแปลกหน้าอยู่บนกิ่งไม้สูง

แม้แต่เสือดำตัวหนึ่ง ยังเพียงแค่นอนมองจากโขดหิน ก่อนเดินหายเข้าไปในพุ่มไม้

“สัตว์ที่นี่ ไม่ทำร้ายผู้ใด...” หลวงพ่อกล่าวเบาๆ

“เพราะสถานที่แห่งนี้ มีพลังพิเศษคุ้มครองอยู่”

ไม่นานนัก ทั้งสามก็มาถึงน้ำตกขนาดใหญ่

สายน้ำสีขาวไหลตกลงมาจากหน้าผาสูงราวกับม่านน้ำขนาดมหึมา

หลวงพ่อเดินอ้อมหลังม่านน้ำเข้าไปด้านใน

ด้านหลังน้ำตกนั้น เป็นถ้ำขนาดใหญ่

เหนือขึ้นไปบนเพดานหิน มีปล่องธรรมชาติเปิดรับแสงอาทิตย์

ลำแสงสีทองส่องลงมากลางถ้ำ ราวกับแสงจากสวรรค์

ตรงกลางยังมีเรือนไม้สักทอง ที่สร้างไว้อย่างวิจิจรสวยงาม ด้านในประดิษฐานไว้ด้วยพระพุทธรูปองค์ใหญ่ เหลืองอร่ามมีแวววับทั่วทั้งองค์

ภูผาเกิดความศรัทธาเลื่อมใสขึ้นอัศจรรย์ จนก้มลงกราบ อย่างไม่รู้ตัว

ตรงกลางถ้ำ มีสระน้ำสีฟ้าใสอยู่หนึ่งแห่ง

ผิวน้ำสงบนิ่ง จนเหมือนกระจก

ภูผารู้สึกได้ทันทีว่า

พลังปราณภายในร่างของเขา กำลังสั่นไหวอย่างแปลกประหลาด

หลวงพ่อหยิบถุงผ้าสีดำหลายใบออกมา ก่อนโยนให้ทั้งสองคน

“ลงไปเก็บของที่ก้นสระขึ้นมาให้มากที่สุด”

ภูผาและขุนทองดีพยักหน้า ก่อนกระโดดลงไปในน้ำพร้อมกัน

น้ำในสระเย็นจัดจนรู้สึกชาไปทั้งร่าง

แต่เมื่อดำลงไปถึงด้านล่าง ทั้งสองกลับต้องตกตะลึง

ก้อนโลหะสีเขียวดำมันวาวจำนวนมาก กระจายอยู่ทั่วก้นสระ

บางก้อนมีลวดลายสีแดงจางๆ ไหลอยู่ภายใน ราวกับมีชีวิต

“เหล็กไหลน้ำพี้...” ขุนทองดีพึมพำด้วยสีหน้าตกใจ

แม้แต่เขาเอง ก็เคยได้ยินเพียงตำนานเท่านั้น

ทั้งสองรีบช่วยกันเก็บก้อนเหล็กไหลใส่ถุง

แต่สิ่งที่น่าประหลาดก็คือ

ยิ่งเก็บมากเท่าไร น้ำในสระกลับยังคงเผยให้เห็นก้อนใหม่อยู่เรื่อยๆ

เมื่อได้จำนวนมากพอ ทั้งสองจึงนำถุงทั้งหมดขึ้นไปวางไว้ที่ปากถ้ำ

หลวงพ่อเพียงยิ้มบางๆ ก่อนกล่าวว่า

“พอแล้ว... ของพวกนี้ มีวาสนากับพวกเอ็ง”

“ต้องนำไปใช้ในทางที่ถูกต้องเท่านั้น”

ทั้งสองคนรับปากอย่างหนักแน่น

จากนั้นทั้งสามจึงเดินกลับวัด

แต่เมื่อกลับมาถึง

ถุงผ้าสีดำทั้งหมด กลับวางกองอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ภายในวัดเรียบร้อยแล้ว

ขุนทองดีถึงกับตาเบิกกว้าง

“หลวงพ่อ... ท่านเอากลับมาได้อย่างไร?”

หลวงพ่อเพียงหัวเราะเบาๆ

“เรื่องบางเรื่อง... รู้มากไป ก็ไม่ดี”

ทั้งสองจึงได้แต่มองหน้ากันเงียบๆ

พอถึงช่วงบ่ายแก่ๆ

กุฏิใหม่ ห้องน้ำ และโรงอาบน้ำก็สร้างเสร็จสมบูรณ์

หลวงพ่อจันทรามองผลงานทั้งหมดด้วยแววตาอ่อนโยน

“พวกเอ็งสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่คนอีกมาก... บุญครั้งนี้ จะคุ้มครองพวกเอ็งในวันหน้า”

ทุกคนต่างยกมือไหว้ด้วยความเคารพ

หลังจากพักผ่อนเล็กน้อย

ขบวนของภูผาจึงเดินทางกลับค่ายพัก

ทันทีที่กลับถึงค่าย

ภูผาสั่งให้นำถุงเหล็กไหลทั้งหมด ไปเก็บไว้ในห้องสินค้าอย่างแน่นหนา

หลังอาหารเย็น

ภูผาเรียกทุกคนมาประชุมกันที่ลานกลางค่าย

แสงคบไฟส่องใบหน้าของผู้คนที่นั่งล้อมวงกันอย่างพร้อมเพรียง

ภูผากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“อีกสิบวัน... พวกเราจะเดินทางกลับ”

เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที

หลายคนยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

บางคนเริ่มพูดถึงบ้านและครอบครัวที่จากมานาน

ภูผายกมือขึ้น ก่อนกล่าวต่อ

“ก่อนกลับ ข้าจะให้ทุกคนหยุดงานสองวัน”

เสียงเฮดังขึ้นทั่วค่ายทันที

แต่คำพูดถัดมาของภูผา

กลับทำให้ทุกคนเงียบลงด้วยความตกใจ

“และผลกำไรทั้งหมดจากการค้าครั้งนี้ ข้าจะแบ่งให้ทุกคนตามหน้าที่และผลงาน”

ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งลานเงียบสนิท

ก่อนเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจจะดังขึ้นพร้อมกัน

ชายหลายคนยกมือไหว้ภูผา

บางคนถึงกับน้ำตาคลอ

เพราะไม่เคยมีนายคนใด ปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นนี้มาก่อน

คืนนั้น บรรยากาศในค่ายเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

หลังการประชุมจบลง

ภูผาจึงชวนเรือนแก้วเดินออกไปยังลานหินริมลำธาร

แสงจันทร์สีเงินส่องลงบนผืนน้ำอย่างงดงาม

สายลมเย็นพัดผ่านเบาๆ

ทั้งสองนั่งเคียงกันเงียบๆ อยู่พักใหญ่

เรือนแก้วยิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยขึ้น

“หลังจากนี้... ท่านคิดจะทำอะไรต่อ?”

ภูผามองดวงจันทร์อยู่ครู่หนึ่ง

“ข้ายังไม่รู้ทั้งหมด... แต่ข้ารู้ว่า โลกกำลังจะเปลี่ยนไป”

เขาหันไปมองนาง

“และข้าจะสร้างที่ยืนของพวกเราเอาไว้ ก่อนวันที่สงครามใหญ่จะมาถึง”

เรือนแก้วมองชายหนุ่มข้างกายด้วยแววตาอ่อนโยน

ก่อนเอนศีรษะพิงไหล่เขาเบาๆ

ใต้แสงจันทร์อันเงียบสงบ

ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า

พายุลูกใหญ่ กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนแผ่นดินอยุธยา…