ตอนที่ 17 ได้สมบัติล้ำค่าชิ้นใหญ่
ลู่โจวและผานม่อผานสื่อรีบลุกขึ้นพุ่งตัวมาเคาะประตูห้องน้ำทันที
“เก่อเซียงอี้ เป็อะไรไป”
“คุณหนูเก่อ คุณโอเคไหม”
เก่อเซียงอี้เปิดประตูห้องน้ำออกอย่างรวดเร็ว ชี้ไปที่โถส้วมด้วยท่าทีใกลัวไม่หาย “ใน ในโถส้วมมีอะไรบางอย่าง...”
“มีอะไรเหรอ” ผานม่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “ไม่เห็นมีอะไรนี่”
เก่อเซียงอี้พูดอย่างกังวล “มีสิ ต้องมีบางอย่างอยู่แน่ๆ เมื่อกี้ตอนฉันทำธุระ มีบางอย่างโผล่ออกมาจากในนั้น มัน มัน...”
เธออายเกินกว่าจะพูดต่อ
ชายหนุ่มทั้งสามคน “…”
ฟังจากคำพูดของเธอและสีหน้ากระอักกระอ่วนก็พอจะจินตนาการออกได้ประมาณหนึ่ง เป็ไปได้มากว่าสิ่งที่โผล่พรวดออกมาคงชนเข้ากับก้นของเก่อเซียงอี้ ลำพังแค่จุดนี้ก็พอจะทำให้คนใตายได้แล้ว จึงไม่แปลกที่เธอจะกลัว ต่อให้เป็ผู้ชายก็คงใตายได้เหมือนกัน
ผานสื่อเดินมาหน้าโถส้วม “อาจจะเป็หนูไม่ก็งู”
ผานม่อพยักหน้าหงึกๆ “เป็ไปได้ ยังไงที่นี่ก็อยู่ชั้นหนึ่ง หนูกับงูสามารถมุดเข้ามาทางท่อระบายน้ำได้”
“ไม่ใช่ทั้งหนูแล้วก็งู” เก่อเซียงอี้เผยสีหน้าย่ำแย่และอึดอัดผิดปกติ ตอนที่สิ่งนั้นััเธอ มันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งก้อนหนึ่งทาบแปะลงบนก้นของเธอ มันไม่เพียงลูบคลำก้นฝั่งซ้ายของเธอราวกับพวกโรคจิตลามก ยังบีบคลึงก้นฝั่งขวาของเธอด้วย น่ากลัวมากจริงๆ
ผานสื่อถามต่อ “คุณเห็นอะไรบางอย่างงั้นเหรอ”
เก่อเซียงอี้ส่ายหน้า “ไม่เห็น แต่ฉันยืนยันได้ว่าไม่ใช่งูกับหนูแน่นอน”
ลู่โจวหยิบไม้ดูดส้วมเดินมาหน้าโถส้วม เล็งตำแหน่งปากโถแล้วกดลงอย่างแรง แต่กลับไม่ได้ยินเสียงแปลกประหลาดใดๆ “พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ตอนที่คนรับใช้เข้ามาเก็บตะเกียบจานชาม ผมจะเรียกให้พวกเขามาตรวจดูท่อระบายน้ำอีกที”
พวกผานม่อพยักหน้าเห็นด้วย หลังทานอาหารเสร็จก็กลับเรือนข้างที่อยู่ติดกัน
ลู่โจวสั่งให้คนที่ทำหน้าที่ดูแลทำความสะอาดบ้านเข้ามาตรวจสอบท่อระบายน้ำก่อนจะกลับเข้าห้องไปพักผ่อน
เขาตื่นขึ้นมาในเวลาบ่ายสามโมง ในลานบ้านมีคนสวมชุดโบราณกลุ่มใหญ่กำลังพูดคุยกันเื่เมล็ดพันธุ์ที่แตกหน่ออยู่หน้าแปลงดอกไม้ด้วยสีหน้าตื่นใอีกแล้ว
ลู่โจวเห็นจนชิน เลิกมองว่าแปลกไปแล้ว
คนที่แพ้พนันเมื่อคืนหยิบธนบัตรกงเต๊กมูลค่าหนึ่งพันหยวนมอบให้ผู้ชนะ ส่วนคนที่ชนะพนันก็รับไว้พลางหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ซ้ำยังวางแนบริมฝีปากจูบแล้วจูบอีกด้วยความตื่นเต้น
“ให้ตายสิ อยู่นานๆ ไปมีอะไรก็ได้เห็นหมดจริงด้วย แค่ได้เงินกงเต๊กยังดีใจกันขนาดนี้”
คนชนะพนันเห็นลู่โจวเดินออกมาก็ร้องเรียกอย่างดีอกดีใจ “เ้าหนุ่ม ขอบใจนะที่ทำให้ข้าชนะได้เงินก้อนใหญ่ คืนนี้ข้าจะเลี้ยงเ้ามื้อใหญ่เลย”
ลู่โจวเลิกคิ้ว “เลี้ยงอะไรมื้อใหญ่”
“ข้าจะเลี้ยงธูปเทียนชั้นเลิศให้เ้า”
ลู่โจวมุมปากกระตุก “ไปให้พ้น”
คนอื่นๆ พากันหัวเราะร่า
ตกดึกหลังสี่ทุ่มคืนนั้น เมื่อลู่โจวกลับมาจากเรือนข้างก็ได้รับธูปเทียนชั้นดีสองมัดใหญ่จริงอย่างที่พูด พวกมันวางอยู่หน้าประตูห้องที่ลู่โจวพักอยู่
ลู่โจวเห็นดังนั้นหางตาก็กระตุกไม่หยุด
ไหนบอกว่าบ้านหยางเหมินไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามาโดยพลการไม่ใช่หรือ
แล้วพวกคนสวมชุดโบราณที่เข้าออกบ้านหยางเหมินได้ตามใจชอบนี่มันเื่อะไรกัน
ตอนนั้นลู่โจวไม่รู้จะหยิบธูปกับเทียนไปทำอะไรดี
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตูบ้าน เ้าของเสียงก็คือลี่หนานเสวียนที่เร่งรีบกลับมาจากค่ายทหารนั่นเอง
ลู่โจววิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายด้วยความดีใจ “คุณบอกว่าวันนี้จะไม่กลับไม่ใช่เหรอ”
“ผมจัดการธุระเสร็จก็รีบกลับมาเลย” ลี่หนานเสวียนคลี่ยิ้มพลางวางแขนโอบไหล่ลู่โจว เมื่อเห็นต้นกล้าทั้งสามต้นในแปลงดอกไม้มีใบงอกออกมา แววตาก็ฉายความประหลาดใจ “เมล็ดพันธุ์สามเมล็ดที่ผมให้คุณปลูกงอกแล้วเหรอ”
“ใช่แล้ว เพิ่งปลูกเมื่อคืนเอง เช้าวันนี้ก็แตกหน่อแล้ว จะว่าไปก็น่าทึ่งจริงๆ อาจเป็เพราะดินในลานบ้านของคุณอุดมสมบูรณ์มาก เมล็ดพันธุ์ถึงงอกเร็วขนาดนี้”
ลี่หนานเสวียนไม่คิดจะบอกความจริงกับอีกฝ่าย เขาอยากให้ลู่โจวพบคำตอบด้วยตัวเอง จึงกลั้นยิ้มแล้วกล่าว “อื้ม ดินในลานบ้านผมเคยใส่ปุ๋ยที่ทางรัฐวิจัยและพัฒนาขึ้นมาใหม่ แต่เพราะฝืนธรรมชาติเกินไป ประกอบกับมีผลข้างเคียงจนทำลายสารอาหารเดิมในดินก็เลยถูกห้ามใช้ ผมแอบเอากลับมาโปรยในแปลงดอกไม้ของตัวเองเป็การส่วนตัวน่ะ”
ลู่โจวพูดด้วยความเป็ห่วง “คุณแอบเอาปุ๋ยกลับมา ถ้าเกิดมีคนรู้เข้า คุณจะถูกลงโทษหรือเปล่า”
“ไม่หรอก ก่อนเอากลับมาผมรายงานเื่นี้กับท่านประธานาธิบดีแล้ว ซึ่งทางนั้นก็อนุญาต”
ลู่โจวโล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว”
ลี่หนานเสวียนอดยิ้มไม่ได้จึงหอมศีรษะลู่โจวหนึ่งที “ผมได้สมบัติล้ำค่าชิ้นใหญ่กลับมาจริงด้วย”
ลู่โจวได้ยินคำพูดเช่นนี้ก็เขินไม่น้อย เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มมีเสน่ห์น่าหลงใหลก็จุมพิตลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายด้วยอารมณ์หวั่นไหว
ลี่หนานเสวียนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เขาทั้งประหลาดใจระคนตื่นเต้นที่ลู่โจวเป็ฝ่ายเข้าหาก่อน
“ดึกแล้ว รีบกลับไปอาบน้ำนอนเถอะ” ลู่โจวจูงมือลี่หนานเสวียนเดินไปทางห้องนอน
ลี่หนานเสวียนเห็นของที่วางอยู่หน้าประตูก็ถาม “คุณซื้อธูปกับเทียนมาเหรอ”
ลู่โจวตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “เพื่อนของคุณส่งมาให้ต่างหาก”
ลี่หนานเสวียนไม่เข้าใจ “เพื่อนผมเหรอ เพื่อนผมคนไหน ทำไมเขาต้องส่งของพวกนี้ให้คุณด้วย”
“คุณลุงคนที่ไว้ผมสั้นใส่ชุดโบราณให้มา” ลู่โจวเล่าเื่ราวที่มาที่ไปให้อีกฝ่ายฟังหนึ่งรอบ
ลี่หนานเสวียนเดาออกแล้วว่าเป็ใครจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พวกเขาดูจะชอบคุณนะ”
“ชอบผมเหรอ ส่งธูปกับเทียนมาให้ผมเนี่ยนะ ถ้าชอบมากไม่ส่งโลงศพมาให้ผมเลยล่ะ”
ลี่หนานเสวียนตบหลังเขาเบาๆ “อย่าพูดซี้ซั้ว”
ลู่โจวยิ้มแล้วถาม “งั้นธูปกับเทียนพวกนี้ คุณจะจัดการยังไง”
“พรุ่งนี้เช้าผมจะเผามัน” ลี่หนานเสวียนหยิบธูปเทียนวางไว้ด้านข้าง กลับเข้าห้องแล้วอาบน้ำนอนพร้อมลู่โจว
586
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
