เจนตื่นนอนขึ้นมาั้แ่เช้าหันมองกวาดรอบห้องเห็นส้มยืนหันหลังอยู่อีกด้านหนึ่งของห้อง“ส้ม...พลอยไปไหนเหรอ?”
“อ้าว...พี่เจนตื่นแล้ววันนี้พี่พลอยมีเรียนเช้า เดี๋ยว่บ่ายจะมาอยู่เป็เพื่อนพี่เจนสลับกับหนูนะคะ”
“เอ่อพี่ลืมไปวันนี้มีเรียนคลาสเช้านี่น่า”
“อีกสักแป๊บจะมีข้าวเช้ามานะคะ...พี่เจนกินยาก่อนอาหารก่อน”
“เมื่อคืนพี่งี่เง่ามากเนอะ ว่าป่ะ?”
“ไม่หรอกค่ะพี่เจน หนูเข้าใจดีค่ะ...ตอนนี้เห็นพี่เป็แบบนี้หนูก็ดีใจมากแล้วค่ะเมื่อเช้าป้ามุกโทรมาบอกว่าอยากได้อะไรเพิ่มบอกได้ ป้ามุกดูแลคุณตาอยู่ค่ะ”
ไพโรจน์กำลังนั่งคุยกับวินัยในห้องทำงานภายในบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็อย่างมากเขาสอบถามเื่ราวความเป็มาต่างๆ ระหว่างวรวิทย์กับเจนจิราในรอบกว่า 10ปีที่ผ่านมาวินัยอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นใน่หลายปีที่ผ่านมาและยังรวมไปถึงงานที่บริษัทด้วย
“ความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูกับนายท่านไม่ค่อยดีครับนายใหญ่...ถ้าจะบอกว่าไม่ดีก็ได้ครับผมยืนยันตามป้ามุกกับลุงหมูครับ”
“เท่าที่ฉันเข้าใจได้ตอนนี้จุดเริ่มต้นมาจากเื่วิไลพรใช่ไหม?”
“ครับนายใหญ่...ถึงแม้ว่าเื่นี้จะผ่านมา10 ปีแล้วก็จริง แต่คุณหนูก็ยังติดใจเื่นี้มาโดยตลอดคุณหนูยังคงคิดว่านายท่านทำให้แม่ต้องตาย นับั้แ่นายใหญ่เดินทางไปอยู่ที่สหรัฐคุณหนูกับนายท่านห่างกันมากแม้ว่าจะอยู่บ้านหลังเดียวกันก็ตามถ้าจะบอกว่าแทบจะเป็คนแปลกหน้าที่อยู่บ้านหลังเดียวกันก็ได้ครับ”
คำบอกกล่าวของวินัยทำให้ไพโรจน์สีหน้าไม่สู้ดีเท่านัก“แล้วเื่พินัยกรรมกับประกันชีวิตของวรวิทย์ว่าอย่างไรบ้าง?”
“นายท่านทำไว้ั้แ่่คุณหนูเรียนจบม.6 แล้วครับนายท่านให้ผมเป็พยานและมีการอัดคลิปไว้ทั้งหมดเพื่อใช้เป็หลักฐานยามจำเป็ ในพินัยกรรมเขียนไว้สั้นมากแค่2 บรรทัดเองครับ...ส่วนประกันชีวิตทำไว้ 4 ฉบับ ยกผลประโยชน์ให้คุณหนูทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวในฐานะทายาทโดยชอบครับ”
“อืมๆแล้วตอนนี้ใครดูแลเื่นี้อยู่...คุณสมพรยังทำงานอยู่ที่ซีคอร์ปไหม?”
“ตอนที่นายท่านทำพินัยกรรมผมกับคุณสมพรอยู่ด้วยครับ...ตรวจสอบพินัยกรรมถูกต้องทุกอย่าง ทรัพย์สินบางส่วนที่เป็เงินสดกับหุ้นจะทะยอยโอนให้คุณหนูตามขั้นตอนทางกฎหมายครับทางธนาคารแนะนำว่าต้องปิดบัญชีเงินฝากของนายท่านทั้งหมดแต่ตอนนี้คุณหนูไม่น่าจะพร้อมจัดการเื่พวกนี้ คุณสมพรแนะนำว่าถ้าอย่างนั้นให้โอนเข้าบัญชีคุณหนูไปก่อนแล้วคุณหนูจะทำอย่างไรก็แล้วแต่คุณหนูครับ...ส่วนทรัพย์สินอื่นๆคุณหนูมอบหมายให้คุณสมพรจัดการแทนครับ”
“อืมๆ...โอเคๆๆ”
“มีเอกสารบางส่วน...ผมจำเป็ต้องเอาไปให้คุณหนูเซ็นชื่อตามขั้นตอนของกฏหมายครับนายใหญ่”
“ถ้าอย่างนั้นนายดำเนินตามขั้นตอนตามนี้ได้เลยเดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมวิไลพรกับวรวิทย์หน่อย...ฉันยิ่งห่างกับหลานเจนมากกว่าวรวิทย์ด้วยซ้ำ...ฉันจะทำยังงัยดี?”
ส้มกำลังจัดเตรียมอาหารกลางวันที่ทางโรงพยาบาลยกมาให้“พี่เจนลุกขึ้นมานั่ง แล้วเอามือพาดราวนี้นะคะเดี๋ยวหนูป้อนเอง”
เจนไม่ได้พูดอะไรได้แต่ยิ้มตอบรับพลางมองส้มด้วยความปลาบปลื้ม“ทางโรงพยาบาลจัดโจ๊กหมูสับมาให้พี่นะหนูว่าอุ่นพอที่จะกินได้”
ส้มดูแลเจนด้วยความห่วงใยทั้งป้อนโจ๊กกับน้ำอย่างดี“ถ้าวันนี้ไม่มีส้ม พี่เองยังไม่รู้เลยว่าจะอยู่ได้ยังงัย...”
“พี่เจนอย่าพูดแบบนี้สิคะ...ไม่พูดอีกนะคะไม่ดีเลยค่ะ”
“พี่อิ่มแล้วพี่ว่าพอก่อนเหอะ...แน่นท้องแล้ว คือพี่...พี่...”
“มีอะไรเหรอคะ...อยากกินน้ำผลไม้ไหมคะ?ในตู้เย็นมีน้ำส้มคั้นสดๆอยู่ค่ะ...เดี๋ยวหนูไปเอามาให้นะคะ”
“เปล่าๆคือ พี่...พี่อยากเข้าห้องน้ำ”
“อ๋อ!นึกว่าอะไร...พี่ทิ้งน้ำหนักขายังไม่ได้นะคะ”ส้มประคองเจนบริเวณลำตัวลงจากเตียงโอบเอวพร้อมกับให้เจนโอบไหล่เดินตรงไปที่ห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่างมากนัก “เดี๋ยวหนูลากสายน้ำเกลือเองค่ะพี่เจนเดินอย่างเดียวก็พอ..”
“ในห้องน้ำมีเก้าอี้อยู่ตัวหนึ่งค่ะพี่เจนไปนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูช่วย”
“เฮ้ยๆๆไม่ได้ๆๆ ทำแบบนี้ไม่ได้ พี่อาย...แล้วที่สำคัญส้มจะมาเช็คขี้เช็ดเยี่ยวให้พี่ไม่ได้!!!”
“ถ้าหนูไม่ช่วยพี่ก็ต้องเรียกพยาบาลมาช่วยอยู่ดี ก็เหมือนกันแหละค่ะ ตอนนี้หนูอยู่ก็ไม่เห็นเป็ไรเลยค่ะ”
“ไม่ได้!ทำแบบนี้ไม่ได้ ไม่เอาๆๆ...พี่อายด้วย ไม่เอา!!พี่อายส้มเหมือนกัน”
“ถ้าพยาบาลเข้ามาก็ต้องทำเหมือนหนูแหละพี่ไม่อายเหรอ?พยาบาลเป็คนนอกกับหนูที่เป็น้องพี่ พี่จะเชื่อใครคะ? พี่เจนอย่าดื้อกับหนูสิคะ! นะคะ”ส้มพูดจนทำให้เจนมีท่าทีอ่อนลง ยอมให้ส้มช่วยทำธุระส่วนตัว “ไม่เป็ไรค่ะ...หนูไม่ได้รังเกียจเื่แบบนี้หรอกค่ะ”
“พี่เจนนั่งที่เก้าอี้ถอดกางเกงออกก่อนแล้วค่อยดันตัวเองไปนั่งที่โถนะคะ”
เจนมีท่าทีอายเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนักยอมทำตามคำพูดของส้มอย่างช้าๆ “เดี๋ยวหนูหันหลังให้พี่เจนถ้าเสร็จแล้วหนูจะหันกลับ ตกลงไหมคะ?”
เจนทำธุระส่วนตัวจนเสร็จแล้วไม่ได้เรียกส้มทันทีได้แต่มองส้มด้านหลังด้วยความชื่นชมจนทำให้เจนต้องปาดน้ำตาอีกครั้งหนึ่ง ทำได้เพียงแค่พูดพึมพำ “พี่ขอบคุณส้มมากนะ...ขอบคุณจริงๆส้มดีกับพี่มากถึงขนาดนี้”
“เดี๋ยวหนูช่วยทำความสะอาดให้...หนูว่าพี่เจนอาบน้ำด้วยดีไหมคะ?พี่มาั้แ่เมื่อวานยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะคะ”
“พี่ว่า...ก็ดีเหมือนกัน”เจนมีท่าทีลังเลเล็กน้อย “ไหนๆก็แก้ผ้าหมดอยู่แล้วนี่ ไม่มีอะไรต้องอายส้มอีกแล้ว”
คำพูดของเจนทำให้ส้มต้องหัวเราะออกมา“ถ้างั้นเดี๋ยวหนูช่วยถอดเสื้อในให้นะคะ...พี่เจนไปนั่งเก้าอี้แล้วเอามือวางพาดราวไว้ระวังอย่าให้เฝือกเปียก ส่วนขายกสูงหน่อยพาดราวได้นะคะ”
เจนใช้เวลาไม่นานนักก็อาบน้ำเสร็จโดยมีส้มเป็ผู้ช่วย“สบายตัวไหมคะพี่เจน?”
“สบายตัวขึ้นเยอะเลย...จริงๆแล้วพี่ก็เหนียวตัวเองมาั้แ่เมื่อวานนี้แล้วอ่ะ”
“ถ้างั้นพี่เจนนอนพักก่อนนะคะสักพักหนูว่าพี่พลอยใกล้จะมาถึงแล้วค่ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้นไพโรจน์กับวินัยเดินทางเข้ามาเยี่ยมไข้เจนจิราพร้อมกับซองเอกสารจำนวนมากพอสมควร“นี่เป็เอกสารที่หลานจำเป็ต้องเซ็นรับ ส่วนรหัสผ่านเข้าสู่ระบบต่างๆของวรวิทย์ วินัยส่งให้หลานหมดแล้ว พวกเอกสารทำเสร็จเมื่อไร ก็ส่งคืนวินัยตามกฏหมายกำหนดไว้”
“ได้ค่ะคุณตา...เดี๋ยวหนูจะรีบตรวจสอบค่ะ”
“แล้วตอนนี้อาการหลานเป็ยังงัยบ้าง?”
“มีอาการระบมแล้วก็ปวดร้าวบางครั้งค่ะคุณตา...เมื่อวานนี้ข้อมือทั้ง2 ข้างอยู่ๆ ก็บวมขึ้นมานิดหน่อยคุณหมอก็เลยต้องเปลี่ยนเฝือกพลาสติกให้แข็งขึ้นค่ะ”
“เชื่อฟังหมอนะหลานจะได้หายเร็วๆ...ว่าแต่อีก 2 สาวจะมาถึงที่นี่กี่โมงเหรอ?”
“วันนี้พลอยกับส้มมา่บ่ายค่ะ”
บ่ายวันเดียวกันพลอยกับส้มเดินทางมาเฝ้าไข้เจนจิราตามปกติเหลือบเห็นเอกสารวางอยู่ข้างๆ เตียงโดยบังเอิญ“เอกสารอะไรเหรอพี่เจน?”ส้มถามด้วยความสงสัย
“พวกแกช่วยเช็คเอกสารพวกนี้หน่อยได้ไหม?...คุณตากับคุณอาวินัยเอามาให้เมื่อเช้านี้”
“มีอยู่3 ซอง”พลอยหยิบซองเอกสารซองหนึ่งขึ้นมาพร้อมกับดึงเอกสารที่อยู่ภายในออกมาด้วยความสนใจ “ซองนี้เป็เอกสารเื่บัญชีธนาคารและเงินสด”
“พินัยกรรมของพ่อคุณอาวินัยบอกว่ามีทรัพย์สินบางส่วนโอนมาแล้ว บางส่วนกูต้องเซ็นรับทราบตามกฎหมายด้วยกูเช็คไม่ไหวจริงๆ ปวดข้อมือกับหลังจนลุกไม่ขึ้นแล้วเนีย!!!”
“เอ่อๆๆได้ๆๆ...ถ้างั้นพี่เช็ครอบแรกก่อนแล้วส้มเช็คอีกรอบเพื่อความชัวร์...โอเคป่ะ?”
“ค่ะพี่พลอย...”
เจนจิราเอื้อมมือไปหยิบกระดาษโน๊ตย่อใบหนึ่งทิ้งไว้“คุณอาวินัยบอกว่าพ่อฝากเงินไว้ 5ธนาคารมีทั้งแบบออมทรัพย์กับแบบฝากประจำ มีอยู่ธนาคารหนึ่งที่กูใช้บริการอยู่ทำให้เงินในบัญชีของธนาคารนี้โอนมาโดยตรงได้ทันที”
พลอยกับส้มช่วยกันหาสมุดธนาคารที่ใส่อยู่ในซองเห็นสมุดธนาคารเล่มหนึ่งผิดสังเกตมีแถบกระดาษรัดเอาไว้อย่างมิดชิด “ไอ้เจน!!!สมุดธนาคารเล่มนี้แปลกกว่าเล่มอื่น!”
“บัญชีนี้ตามข้อมูลที่เขียนไว้อ้าว! พ่อกับแม่เปิดไว้ให้มึง...โอโห้!!! ฝากเดือนละล้านั้แ่มึงเกิดยอดรวมดอกเบี้ยตอนนี้ 331 ล้านบาทเศษ...แต่ไม่เคยมีการถอนแม้แต่ครั้งเดียว นี่มึงรู้ป่ะว่ามีบัญชีนี้อยู่????”
“รู้!!พ่อเคยบอกกูไว้นานแล้ว แต่กูไม่ได้สนใจ...มึงก็เห็นนี่ว่า กูก็เปิดคอร์สติวเด็กหาเงินผ่อนรถเองกูใช้เงินพ่อที่ไหน”
“แล้วมึงจะปิดบัญชีเล่มนี้ไหม?...ตอนนี้เหลือชื่อมึงคนเดียว”
“กูอยากเก็บไว้...อย่างน้อยบัญชีนี้พ่อกับแม่ตั้งใจเปิดให้กู”
“ส่วนสมุดบัญชีเล่มอื่นอีก2 เล่มเป็ชื่อพ่อ เป็บัญชีออมทรัพย์กับกระแสรายวันแต่ปิดบัญชีไปแล้วนะ ตัวเอกสารบอกว่ามียอดรวมทั้งหมด 571,919ล้านบาท...เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวนะ?!!! นี่กูดูยอดเงินผิดป่ะเนีย...ยอดเงินเกือบ6 แสนล้าน!!!!!! โห โครตเยอะเลยอ่ะ เงินฝากอะไรวะตัวเลขกี่หลักเนียยยย!!!!”
พลอยร้องเสียงหลงออกมาโดยไม่ตั้งใจทำให้เจนกับส้มใต้องหันมามองแทบจะพร้อมกัน“เกือบ 6 แสนล้านบาทเลยเหรอพี่??!!??” ส้มหันไปถามย้ำกับพลอยอีกครั้งหนึ่งเพื่อความแน่ใจ
“เฉพาะธนาคารนี้พ่อมึงมี3 บัญชียอดเงินฝากรวมกันเกือบ 6แสนล้านบาท...ตัวเลขเยอะจนตาลายเลยกูเอกสารบอกว่าโอนเข้าบัญชีมึงแล้วเมื่อเช้านี้เอง!!!...ไอ้เจนมึงเช็คบัญชีมึงยัง?”
“ยังเลย!...กูก็ใเหมือนกันกูก็เพิ่งรู้พร้อมพวกมึงนี่แหละ!!!”
“โทรศัพท์มึงอยู่ไหนเนียยย!!!มึงเช็คด่วน!”
“กูให้พยาบาลชาร์ทแบตั้แ่เช้าแล้ววางตรงโต๊ะข้างๆ ตู้เย็น...ไอ้พลอยมึงเช็คหน่อย มึงรู้รหัสโทรศัพท์กูอยู่แล้วนี่”
พลอยรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์เจนมาเช็คทันทีมือไม้สั่นทำตัวไม่ถูก ยอดเงินฝากในแอปธนาคารแสดงตัวเลขตามเอกสารที่ระบุไว้ “ไอ้เจน!เงินเข้าบัญชีมึงแล้วจริงๆ...ตาลายเลยกูเกิดมาไม่เคยเห็นตัวเลขเงินฝากเยอะขนาดนี้ กี่หลักวะเนีย…5 แสนกว่าล้าน!!!!!!!”
พลอยส่งโทรศัพท์ให้เจนดูพร้อมๆกับส้ม “พี่เจน...ยอดเงินขนาดนี้เกิดมาหนูก็เพิ่งเคยเห็นเนียแหละ”
“ไอ้เจน!มึงรู้ป่ะว่า ยอดเงินอีก 4 ธนาคารที่เหลืออยู่ฟังแล้วมีอึ้งอ่ะมึง....746,107 ล้านบาทเศษ ยอดรวมทั้งหมดเกือบๆ 1.3ล้านล้านบาทอ่ะมึง”
“อีก 4ธนาคารกูไม่มีบัญชี...เห็นคุณอาวินัยบอกว่าให้ไปเปิดบัญชีทั้ง 4 ธนาคารหรือไม่ก็ต้องรอประมาณ 2 อาทิตย์...เอางัยดีวะมึง”
“รอมึงหายก่อนแล้วค่อยไปเปิดบัญชี” พลอยหันกลับมาตอบทันที
“พวกมึง2 คนไปกับกูด้วยนะ”
“เอ่อๆๆ”
“กูว่ามึงเปิดบัญชีใหม่เพิ่มดีกว่าแล้วก็แบ่งไป...เหลือติดในบัญชีนี้สักพันล้านก็พอมั๊ง....หรือว่าหมื่นล้านดีกว่าป่ะวะ??!...หรือว่าเท่าไรดีวะกูก็ไม่รู้เหมือนกัน เกิดมาก็เพิ่งเห็นตัวเลขเยอะขนาดนี้แล้วต้องมานั่งกลุ้มใจว่าต้องเหลือเงินในบัญชีกี่พันกี่หมื่นล้านดี”
“มึงว่าเหลือติดบัญชีไว้เท่าไรดี?”
“กูว่าเหลือไว้สักพันล้านก็พอมั๊ง?...แค่นี้ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดละ”
“เอ่อๆๆเอาตามที่มึงบอก”
“พี่เจนหนูว่าพี่จ่ายค่ารถก่อนดีไหมพี่? รถคันนี้พี่ยังผ่อนไม่หมดพี่จะได้ไม่ต้องเสียดอก” ส้มเสนอไอเดียเสริม
“เอ่อๆๆใช่ๆๆๆ มึงมีตังในบัญชีหลายแสนล้าน แต่ยังผ่อนรถไม่หมด กูว่าฟังแล้วก็แปลกๆ นะ ไอเดียนี้เจ๋งมากส้ม!!...ปิดยอดรถเท่าไรอ่ะมึง?”
“จำยอดไม่ได้อ่ะถ้างั้นเอาตามที่ส้มบอก พลอยมึงกดจ่ายตอนนี้ไปก่อน”
“ถ้างั้นกูกดจ่ายปิดค่างวดรถเลยนะ....โอเคกูกดจ่ายไปละ! แล้วซองต่อไปคืออะไรหว่า?”
1K
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)
