หวังเสิ่นจัดการเขียนราชโองการลับๆโดยไม่ให้จุนเป่ากับหลานเซียนรู้ ซึ่งเขาตั้งใจจะใช้ราชโองการนี้ในการบีบบังคับให้จุนเป่ากับหลานเซียนยอมสยบต่อเขานั่นเอง เวลาผ่านไป 4 วัน ตอนนี้ทั้งหลานเซียนและจุนเป่าพ้นโทษกักบริเวณแล้ว เเต่ทว่าจุนเป่าต้องไปทำหน้าที่สำคัญให้กับหวังเสิ่น
"ท่านพ่อรับสั่งให้คนไปตามข้ามา ไม่ทราบว่า…"
"มานี่สิจุนเป่า พ่อมีเื่ให้เ้าทำ?"
"เื่อะไรพะยะค่ะ?"
"เ้าช่วยนำสารลับนี้ไปส่งให้เมืองลี่จินแทนพ่อที"
"สารลับ? ทำไมไม่ให้ม้าเร็วไปส่งข่าวเช่นเคยล่ะพะยะค่ะ"
"สารนี่เป็ความลับของเมืองฮุ่ยิที่มีต่อเมืองลี่จิน เพราะฉะนั้นข้าไว้ใจเ้าที่สุด เพราะข้ารู้ว่าเ้าจะต้องนำสารฉบับนี้ไปส่งถึงมือท่านเ้าเมืองลี่จินอย่างเเน่นอน" จุนเป่าลังเลที่จะทำเพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าเมืองลี่จินคือเมืองของเหมยอิงอิง สตรีที่เขาไม่อยากจะเห็นหน้าอีก เเต่ด้วยความที่คิดว่าเป็ความ้าของพ่อ จุนเป่าจึงตกลงรับปากทันที
"ว่าไงจุนเป่า..เ้าช่วยเป็ธุระเื่นี้แทนข้าที่ได้หรือไม่ เพราะในเมืองนี้ ข้าไว้ใจเ้าที่สุดแล้ว" คำพูดที่หวังเสิ่นกำลังพูดกับจุนเป่านั้นมันดันไปกระเเทกใจหลานเซียน ที่ตั้งใจเก็บผลไม้สดๆมาฝากท่านพ่อของเขา เพียงเพราะอยากจะเอาใจและใกล้ชิดผู้เป็พ่อมากกว่านี้ เเต่ทว่าคำว่าไว้ใจคำนั้นทำให้หลานเซียนไม่กล้าก้าวเดินเข้าไปในห้องนั้นอีก ใบหน้าที่ยิ้มเเย้มอารมณ์ดี มีความสุข กลับกลายเป็ใบหน้าที่เรียบเฉยนัยตาเเดงกล่ำคล้ายคนจะร้องไห้ หลานเซียนวางตะกร้าผลไม้ไว้หน้าห้องหวังเสิ่น ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ
"ในเมื่อเป็ความประสงค์ของท่านพ่อ ข้าก็ยินดีที่จะทำพะยะค่ะ แล้วท่านพ่อจะให้ข้านำสารนี้ไปส่งให้ท่านเ้าเมืองลี่จินเมื่อไหร่กัน?"
"ตอนนี้เลย..เพราะเอกสารนี่ เป็เอกสารที่ลับและด่วนมากจริงๆ เ้าเดินทางวันนี้เลย"
"พะยะค่ะ!!" จุนเป่ารับปากผู้เป็พ่อก่อนจะถอยหลังและเดินออกจากห้องไป จังหวะที่จะก้าวข้ามผ่านธรณีประตู จุนเป่าก็ได้เห็นตะกร้าผลไม้ที่วางอยู่ที่พื้น ขุนเป่าหยิบมันขึ้นมาดูแล้วรู้ได้ทันทีว่าใครเป็คนนำมันมาวางไว้ จุนเป่าเดินออกไปพร้อมกับตะกร้าผลไม้ เขาเดินตรงไปที่จวนซิ่วิเพราะรู้ว่าหลานเซียนต้องได้ยินสิ่งที่เขสคุยกับหวังเสิ่นและน้อยใจอีกเป็แน่...ในบรรดาสามพ่อลูกนี้ จุนเป่าได้ชื่อว่ารู้ใจหลานเซียนมากกว่าหวังเสิ่นด้วยซ้ำ ก่อกๆๆ จุนเป่านำตะกร้าผลไม้ซ่อนไว้ข้างหลังก่อนจะใช้มือเคาะที่กำเเพงเพื่อให้หลานเซียนที่นั่งเหม่ออยู่นั้นรู้สึกตัว
"เ้าอุตส่าห์เก็บผลไม้สดๆนี่มาฝากท่านพ่อ ทำไมไม่เอาเข้าไปให้ท่านล่ะ...ว่ากันว่าคนแก่ ถ้าได้ทานผลไม้ที่สดๆเช่นนี้ จะมีอายุยืนสุขภาพร่างกายแข็งแรงนะ ข้ารู้ว่าตะกร้าผลไม้นี้เป็ของเ้า อ่ะนี่..เ้ารีบเอาไปให้ท่านพ่อซะสิ"
"ท่านพี่..ไม่ล่ะ..ข้าคงไม่ใช่คนที่ท่านพ่อจะรับอะไรจากข้าหรอก"
"ทำไมเ้าพูดเช่นนั้นล่ะ หลานเซียน?"
"ั้แ่เล็กจนโต ท่านพ่อไม่เคยอุ้มข้าด้วยซ้ำ ตัวข้าเกิดมาเพื่อแลกกับชีวิตท่านแม่ที่ต้องเสียไป ท่านพี่ร่ำเรียนวิชาเก่งทั้งบู๊และบุ๋น วรยุทธล้ำเลิศแถมปัญญายังเฉียบคม ส่วนตัวข้าเอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่มีอะไรให้ท่านพ่อภูมิใจซักอย่าง..ท่านพี่..เราสองคนเป็พี่น้องกันจริงหรือไม่พะยะค่ะ?"
"อาจเป็เพราะว่าตอนนั้นเ้ายังเด็ก..ท่านพ่อก็เลยไม่ได้เข้มงวดอะไรกับเ้ามาก เเต่สำหรับข้า..ในตอนที่เสียท่านแม่ไปเขาต้องพยายามปิดบังความรู้สึกเพื่อที่จะไม่ให้เ้ากับท่านพ่อต้องคิดมาก ข้าก็เลยต้องฝึกวิทยายุทธ ร่ำเรียนหนังสือให้มากๆ เพื่อจะไม่ให้จิตใจของข้า เอาแต่คิดถึงท่านแม่ยังไงเล่า..เ้าของข้านะหลานเซียน เ้าเป็น้องแท้ๆของข้าและท่านพ่อก็รักเ้าเช่นเดียวกับข้านั่นแหละ!!"
"บางครั้งข้าก็แอบคิดนะท่านพี่ เหตุที่ท่านพ่อไม่พึงพอใจในตัวข้าอาจเป็เพราะ..ข้าเป็ต้นเหตุที่ทำให้ท่านแม่ต้องตายก็ได้"
"เหลวไหล..เ้าเอาที่ไหนมาพูด..ท่านแม่มีโรคประจำตัวที่รุนแรงอยู่แล้ว ซึ่งการเจ็บป่วยมันก็เป็สัจธรรมของมนุษย์ เ้าอย่าเอาแต่โทษตัวเองเช่นนี้เลยหลานเซียน ข้าว่าเ้ารีบหน่อยก็ดีนะ..เพราะถ้าเ้าช้าข้าจะเป็คนเอาผลไม้พวกนี้ไปฝากท่านพ่อเอง คราวนี้ล่ะข้าก็จะได้คำชื่นชมจากท่านพ่อเต็มๆคนเดียว เ้าว่าไหม?" หลานเซียนรีบเเย่งตะกร้าผลไม้จากมือจุนเป่าแล้วยิ้มอย่างร่าเริงร่าก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังจวนของหวังเสิ่น..จุนเป่ารู้ดีว่าน้องชายของเขามักจะมีคมเกี่ยวกับการตายของแม่ เพราะในวันที่หลานเซียนเกิดมานั้น แม่ของพวกเขาทั้งสองคนก็ได้เสียชีวิตลงพอดี..ซึ่งปมนั้นก็ติดตัวหลานเซียนมาทุกครั้งเวลาที่เขามีปัญหากับหวังเสิ่น หวังเสิ่นมักจะหยิบยกเื่นี้ขึ้นมาพูดกับหลานเซียนเสมอ..จนมันกลายเป็ภาพจำว่าเขานั่นแหละคือคนที่ทำให้แม่ต้องตาย จุนเป่าพยายามคิดหาวิธีแก้ปมนี้ให้กับหลานเซียนอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเลยสักวิธี ในขณะที่จุนเป่าเตรียมตัวที่จะไปส่งสารนั้น หลายเซียนก็ได้หิ้วตะกร้าผลไม้ไปหาหวังเสิ่นที่จวนพอดี
"ท่านพ่อ ข้าไปเที่ยวเล่นที่สวนชาวบ้านหลังวังมา พวกเขาให้ผลไม้กับข้า ท่านดูสิสดๆน่ากินทั้งนั้นเลย ข้าตั้งใจเอาผลไม้สดๆพวกนี้มาฝากท่านพะยะค่ะ...ข้าหวังว่าท่านพ่อจะ…." ตุ่บ เพล้ง!! หลานเซียนใกับการกระทำของผู้เป็พ่อเพราะนอกจากหวังเสิ่นจะไม่รับความปรารถนาดีและผลไม้ของหลานเซียนแล้ว เขายังใช้มือปัดตะกร้านั้นร่วงลงที่พื้นอย่างไม่ใยดี วินาทีนั้นหลานเซียนใจหล่นวูบไปอยู่ที่พื้น สายตาของผู้เป็พ่อไม่สนใจความรู้สึกของเขาเลย นอกจากจะไม่หันมามองแล้วหวังเสิ่นยังทำท่าทางโกรธหลายเซียนมากอีกด้วย...หลานเซียนไม่รู้เลยว่าเขาทำอะไรผิดไปตรง..ผลไม้หล่นกระจายไปทั่วทั้งห้อง เขาก้มลงเก็บด้วยความผิดหวังที่หวังเสิ่นไม่สนใจในความปรารถนาดีของเขาเลยและด้วยเหตุนี้จึงทำให้หลานเซียนมักจะคิดถึงปมในใจของเขามาตลอด หวังเสิ่นเป็อะไรและหลานเซียนทำอะไรให้หวังเสิ่นไม่พอใจนั้น..ติดตามต่อได้ใน Ep.หน้านะคะ
5K
