บทที่ 26
แม้ว่าจะวุ่นวายไปทั่วสารทิศแต่เขาก็ยังมองเห็นหลังของเมฟที่พุ่งออกไปได้
อันดับแรกต้องตรวจสอบความสามารถที่เธอมีจริง ๆ ก่อน หากต้องต่อสู้บนหลังม้าก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ระยะยาว ดังนั้นต้องรู้กำลังของเธอจึงจะวางแผนที่เหมาะสมได้ เนื่องจากสถานการณ์เปลี่ยนไปจึงไม่มีความคิดที่จะเสียสละของเลยสักนิด
‘รวมทั้งได้รู้ความสามารถไปด้วย’
ด้านตรงข้ามแสงสีฟ้าบนดาบของเมฟ ภาพของดูลลาฮันชัดเจนขึ้น คนขี่ม้าสีดำที่กำลังลุกไหม้ยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ
ถ้ามีสัตว์ประหลาดแบบนั้นเป็คู่ต่อสู้ เมฟก็ต้องแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมาเช่นกัน
ในจังหวะที่เมฟเดินผ่านไปถึงกลางเนินเขา ร่างเงานั้นก็สะท้อนเคลื่อนไหวไปมา
พรึ่บ!
จู่ ๆ ก็มีหนามสีดำโผล่ขึ้นมาตามแนวสันเขาในชั่วพริบตา เวลาเดียวกันกับที่เมฟกำลังพุ่งเข้าไป ทันทีที่พยายามจะฝ่าทะลุไปพร้อมกับม้า เธอก็ชักดาบออกมาสับฟัน
ฉับ!
แสงวาบสีฟ้าตัดเหล่าหนามขาดออกเป็สองท่อน
ท่ามกลางกำแพงหนามที่กระจัดกระจาย เมฟที่พลังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ได้พุ่งตัวลอยขึ้น เธอพุ่งขึ้นไปราวกับลำแสงสายหนึ่ง และปะทะเข้ากับดูลลาฮัน
อั่ก!
ประกายแสงสีฟ้าทะลุผ่านดูลลาฮันและพุ่งไปยังฝั่งตรงข้ามของเนินเขา
ระหว่างที่ประกายแสงกระจายไปทั่ว เผยให้เห็นเงาที่ขาดรุ่งริ่งเหมือนโดนะุใหญ่กระหน่ำยิง
“ฮ่า…”
ในที่สุด อีอันก็แสร้งหัวเราะออกมา
‘สมแล้ว น่าจะเลือกอาชีพอัศวิน’
เมื่อเห็นพลังในการต่อสู้ทำให้นึกถึงความคิดนี้ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
แม้จะใช้เวลาหน่อย แต่ด้วยวิธีนั้นเธอก็จัดการกับดูลลาฮันได้ด้วยตัวเอง
‘…ดีเสียอีก’
แน่นอนว่าไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยให้เป็อย่างนั้น
‘ยังไงก็ไม่ได้คิดจะปล่อยให้สู้กันนานอยู่แล้ว’
อีอันกำดาบในมือแน่นเพราะได้ตัดสินใจแล้วว่าจะจัดการดูลลาฮันอย่างไร แม้ว่าจะไม่ใช่วิธีปกติที่ชอบใช้ก็ตาม
‘ไหน ๆ แล้วก็ลองทำดู’
อีอันแกว่งดาบ ปล่อยหัวของแอนดอล์ฟที่ห้อยอยู่ลงบนพื้น แล้วฟาดบังเหียนทันที
“…ไม่ง่ายเลยแหะ”
เมฟเริ่มอารมณ์เสียขณะบังคับเบี่ยงม้า เพราะตอนที่ปะทะกัน ความรู้สึกของน้ำหนักที่ถ่ายทอดมานั้นเบาอย่างน่าประหลาด
ตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงเหมือนลมหายใจงูจากด้านหลัง ในขณะเดียวกัน เมฟก็เบี่ยงตัวไปมาเหมือนเล่นกลอยู่บนอานม้า
ม้าเคลื่อนไหวราวกับว่ามันเป็ร่างเดียวกันกับเธอ ทำให้มันเลี้ยวได้อย่างกะทันหัน ซึ่งโดยปกติแล้วไม่สามารถทำได้
เมฟสะบัดดาบ
พรึ่บ!
มีประกายไฟสีฟ้าอยู่ตรงหน้า ประกายแสงสีดำที่พุ่งเข้ามาใกล้ก็ถูกตัดไปทั้งอย่างนั้น
ม้าถูกผลักออกไปจนเกิดฝุ่นตลบ
ประกายแสงที่ตกลงสู่พื้นดินระเหยและหายไปในชั่วพริบตา
มีชิ้นส่วนบางอย่างปรากฏออกมาระหว่างนั้น มันคือเศษกระดูกสีดำที่ไม่รู้จักว่าคืออะไร เศษกระดูกที่ตามมาปลิวไปในทิศทางเดียวกันและถูกดูดเข้าไปในเงาสีดำที่วิ่งออกไป
ดูลลาฮันที่ถูกเมฟแทงทะลุก่อนหน้านี้ฟื้นฟูร่างกลับเป็ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากนี้ ยังเห็นว่ารูปร่างของมันกลับกลายเป็เงาสีดำสนิทเหมือนเดิม ซึ่งไม่ได้ถูกบดบังด้วยความมืด แต่เป็ตัวตนที่แท้จริงของดูลลาฮัน
ก้อนความแค้นที่เต็มไปด้วยคำสาปแช่งและความอาฆาตวิ่งราวกับว่ามันเข้ากันได้ดีกับเมฟ ไม่มีแม้แต่เสียงกีบเท้า
ประกายแสงสีดำที่กลับมาในรูปเดิมได้ปกคลุมมัน
สิ่งที่เมฟเผชิญเมื่อครู่นี้คือแส้ ซึ่งมีระยะโจมตีไกลอย่างไม่น่าเชื่อ
“■■■, ■■■!”
หนามสีดำยาวเป็แถวพุ่งขึ้นตามเส้นทางของเมฟพร้อมกับเสียงะโที่น่ารำคาญ
“…!”
เมฟที่ลดตัวลงมาดึงบังเหียน ม้าวิ่งอย่างว่องไวสลับซ้ายขวาตามมือของเธอเพื่อหลีกเลี่ยงหนามแหลม แน่นอนว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันทั้งหมดได้
ฉึก!
เมฟปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่บรรจุอยู่ในดาบแล้วตัดหนามที่ขวางหน้าทิ้งไปอย่างต่อเนื่อง
ในขณะที่หนามแตกกระจาย
ฟิ่ว!
แส้สีดำพุ่งทะลุเข้ามาโดยเล็งไปที่กลางหน้าผากของเมฟ เมฟจึงเอี้ยวตัวส่วนบนหลบเลี่ยงจนไม่มีจังหวะที่จะเก็บดาบ ไม่นานหลังจากนั้น ประกายแสงที่พุ่งผ่านเธอไปก็งอตัวเหมือนงูและวกกลับมา
“…!”
เมฟรีบยกแขนซ้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว แส้ที่เล็งไปที่หมวกเหล็กพันรอบแขนของเธอแทน มีประกายไฟสีฟ้าเปล่งประกายขึ้นพร้อมกับเสียงเหล็กบด พลังเวทที่อยู่ในแส้ทะลุผ่านพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ห่อหุ้มถุงมือเข้าไป วินาทีนั้นเมฟกัดฟันและยกดาบขึ้น
ฉับ!
ด้วยแรงลมที่กระโชกฉับพลัน แส้ที่ตึงแน่นก็สูญเสียพลังไป พลังเวทที่ซึมเข้าไปในแขนของเธอระเหยสิ้น
เมฟหยิบเศษกระดูกที่ตกลงมาชิ้นหนึ่งและหันไปมองรอบตัว
“อีอัน…!” เสียงของเธอปนความรู้สึกโล่งใจอยู่ด้วยโดยไม่รู้ตัว
ฝั่งตรงข้ามของไร่หนามที่กระจายออก ปรากฏร่างของอีอันที่ตัดแส้และผ่านไป
อีอันก็มองกลับมาที่เธอเช่นกัน
เสียงของเขาที่เต็มไปด้วยพลังเวทได้ยินทะลุหู
“ปะทะกับมันอีกสักรอบหน่อย เอาให้เต็มที่” อีอันพูดโดยไม่ฟังคำตอบ
แส้สีดำตกลงตรงที่เขากำลังวิ่งมา
สายตาของเมฟหันไปที่ดูลลาฮันอีกครั้ง มันกำลังให้ความสนใจกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่จู่ ๆ ก็บุกเข้ามา
สายตาของเมฟสงบลง เธอกำมือแน่นจนกระดูกแทบแตกหักเป็เสี่ยงพร้อมทั้งเม้มปาก
“ข้ายินดีช่วยด้วยคมดาบนี้…”
ดาบที่มัวหมองของเธอมีแสงสว่างกลับมา พลังศักดิ์สิทธิ์ของชุดเกราะเริ่มชัดเจนขึ้น และพลังก็เพิ่มขึ้นทั่วร่างกาย ลมหายใจของม้าศึกก็สงบลงเช่นกัน
เมฟกำบังเหียนไว้แน่น ม้าศึกสลัดทิ้งความกลัวและวิ่งออกไป
ดูลลาฮันที่ไล่ตามหลังอีอันเข้ามาใกล้
“ย๊าาา!”
เมฟเปล่งพลังศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเปล่งเสียงออกมาแล้วเข้าปะทะกับมัน
ย๊ากกกกกก!
ร่างของดูลลาฮันกระจัดกระจาย เมฟขมวดคิ้วแม้ว่าจะแทงทะลุมันอีกครั้ง
‘ล้มเหลวอีกแล้วเหรอ’
เพราะครั้งนี้ก็รู้สึกพลาดเหมือนกัน ในตอนนั้นเองที่เสียงกีบม้าของอีอันวิ่งผ่านหูไป เมฟดึงบังเหียนแล้วหันหัวม้า จากนั้นหันไปมองทางอีอัน
เขากำลังพุ่งเข้าไปหาร่างที่เละของดูลลาฮัน ดาบของเขาเต็มไปด้วยพลังเวทเปล่งประกายในชั่วพริบตา
ฉับ!
เขาตวัดดาบตัดเป็เส้นโค้งคมตัดมุมหนึ่งของร่างดูลลาฮันออกตรงตำแหน่งที่มองไม่ออกว่าคืออะไร
“…!”
แต่ในวินาทีต่อมา เมฟก็ลืมตาขึ้น
ภาพเงาของดูลลาฮันสลายไปราวกับภาพลวงตา สิ่งที่เหลืออยู่ในอากาศคือชิ้นส่วนเล็ก ๆ ที่อีอันตัดออก ไม่นานหลังจากนั้น อีอันก็ะโขึ้นอานม้า มือทั้งสองข้างถือดาบชูขึ้นเหนือหัว เขาพุ่งตัวไปยังชิ้นส่วนสีดำที่อยู่ตรงหน้าทันที และวาดมือทั้งสองข้างลงด้วยพลังทั้งหมดที่มี
ย๊าก!
203
