ใต้เงาจันทร์

22:22น.

เวลาผ่านไปย่างรวดเร็ว เหมือนมันรู้สึกเพิ่งเกิดขึ้นเร็วมาก จนทำอะไรไม่ได้ และรับไม่ทันเลย 

ได้แต่บอกกับตัวเองว่าพร้อมหรือยังที่จะเริ่มต้นความรักอีกครั้ง แต่ทำไมรักครั้งนี้ถึงทำให้รู้สึกห้ามใจตัวเองไม่ได้ ทุกครั้งที่

มองดูพระจันทร์ ยิ่งทำให้รู้สึกกลัว ถ้าเราสามารถขอได้ทุกอย่างเหมือนที่เค้าเล่านิทาน เราอยากขอให้เราได้พบรักที่ไม่มีอุปสรรคใดๆ

ณัฐ : พี่รบครับ พี่รบ พี่รบ??

รบ : หาาา!!! คุณมีอะไร

ณัฐ : เปล่าครับ ผมเห็นพี่ยืนเหมอมองพระจันทร์อยู่ เงียบไป คิดว่าพี่เป็๲อะไรหรือเปล่า

รบ : เปล่า....านี้ ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อย ว่าแต่คุณยังไม่นอนเหรอ?

ณัฐ : ยังครับ พี่เป็๲ห่วงผมด้วยเหรอ ดีใจจัง ^__^

รบ : เปล่าๆ ผมแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย!!

ณัฐ : ผมก็คิดว่าพี่คิดถึงผม ตอนที่...ผมจูบพี่ซะอีก 555+

รบ : เห้ย!!! บ้าแล้ว

ณัฐ : อ้าว.... ไม่คิดทำไมพี่หน้าแดงล่ะครับ 

รบ : บ้าาา ผมไปนอนล่ะ พูดอะไรไม่รู้

ณัฐ : ^_____^

"อะไรของเค้านะ อยู่ดีๆก็พูดย้ำขึ้นมา" ผมได้แต่เขิน "นอนดีกว่าคิดไปใหญ่ล่ะเรา" เด็กบ้า!!!

7:30น.

วันนี้ตื่นขึ้นก็ไม่เห็นใครเลย สงสัย พ่อแม่ไปวัดแน่เลย แต่.....ว่าล่ะกำลังจะนึกถึงพอดีมาโน้นล่ะ ณัฐอยู่บ้าน 

ณัฐ : พี่รบ แม่กับพ่อไปวัดครับ วันนี้พี่มีนัดที่ไหนมั้ย?

รบ : ก็ไม่นะ ทำไมเหรอ? 

ณัฐ : ผมจะชวนพี่ไปเดทกัน

รบ : เอ้!! คุณ พูดอะไรระวังบ้าง เดี๋ยวคนอื่นได้ยินมันไม่ดีนะ

ณัฐ : ครับๆ ^^ กินข้าวกัน ว่าแต่พี่ไปเป็๞เพื่อนผมหน่อยนะครับ ผมขับรถคนเดียวกลัวหลับ 

รบ : คุณจะไปไหนล่ะ?

ณัฐ : ผมกะว่าจะพาพี่ไปที่บ้านสวน ผมปลูกบ้านและทำสวนผสมครับ อยู่แถว นครปฐม ขับรถนานหน่อยพี่รบไปเป็๞เพื่อนหน่อยนะครับ

นะ.....นะ....นะครับ ^^

รบ : อ่ะๆ ไปก็ไป แต่ผมขอไปเอากล้องถ่ายรูปบนห้องแปปนะ

ณัฐ : ครับๆ ^^

บ้านสวนงั้นเหรอ ????

โรงรถ...

ณัฐ : เดี๋ยวณัฐเปิดประตูให้

รบ : ไม่ต้อง เดี๋ยวผมเปิดเอง

ณัฐ : ไม่เป็๲ไร พี่รบอุส่ามาเป็๲เพื่อนผม ให้ผมได้ทำให้พี่นะครับ

รบ : อ่ะ ตามใจคุณ

ณัฐ : พี่พรบนี้น่ารัก^^กว่าที่ณัฐคิดไว้อีกนะครับ

>\\\<คนบ้าอะไรหยอดได้ตลอด เราก็เขินได้ตลอดเหมือนกัน

ผมมองเค้ายิ้มดูมีความสุขจัง ทำไมยิ่งมองยิ่งรู้สึก พิเศษขึ้นทุกที เห้ยยย!! เราเป็๲อะไรของเราว่ะ

ณัฐ : พี่รบเป็๲อะไรครับ

รบ : เปล่าผมกำลังตกหลุมรักคุณ...

เอาแล้วรบเฮ้ย หลุดปากเวรกรรมแล้ว ทำไงดีว่ะ แก้ตัวก็ไม่ได้โอ้ย!!!!

ณัฐ : หาาา พี่ว่าอะไรนะ พี่ตกหลุมรักผม จริงหรือครับ พี่รบ ^^

รบ : ........... (หะหันหน้าหนี)"โอ้ยเอาไงดีหันหน้าหนีดีที่สุด"

ณัฐ : 555+ เวลาพี่เขินก็น่ารักดีนะ ^^

รบ : ชั่งผมเถอะ >\\\<

9:29 ณ.บ้านสวน

ขับรถมาได้2ชม.ได้ ก็มาถึง ผมมองป้ายของไร่เขียน "บ้านสวนเงาจันทร์" ทำไมถึงตั้งชื่อนี้นะ แปลกไป แต่ทางเข้าก็ดูร่มรื่น ดูแล้วต้นไม้ทุกต้นปลูกบริเวณบ้ายังไม่ค่อยโตเท่าไร แสดงว่าเค้าเพิ่งจะเริ่มทำไร่สวนแน่ๆเลย

ณัฐ : ไปพี่ถึงแล้ว ลงได้ครับ บ้านสวนเงาจันทร์ยินดีตอนรับครับ

พี่รบ มาทางนี้เข้าบ้านกันก่อนพักก่อน เดี๋ยวณัฐพาชมสวนให้หายเหนื่อยก่อน 

ที่นี้มีคนอยู่ด้วย

ณัฐ : สวัสดีครับลุง ว่าไงสบายดีมั้ยครับ 

ลุงช่ำ : สบายดีครับคุณณัฐ อ้าวพาเพื่อนมาด้วย 

ณัฐ : ไม่ใช่เพื่อนครับ พี่ชายเป็๞ลูกของพ่อภพ 

ลุงช้ำ : อ้าว! เหรอครับ

ณัฐ : ลุงครับนี้พี่รบครับ พี่รบนี้ลุงช่ำแกเป็๞คนเก่าแก่ของพ่อภพ เหมือนเป็๞ญาติของเราคนนึง

รบ: สวัสดีครับลุงช่ำ  รบกวนด้วยนะครับ

ลุงช่ำ : สวัสดีครับไหว้พระครับ คุณรบ

มาครับมาเหนื่อยๆ เข้าบ้านก่อนเดี๋ยวลุงให้ป้า เอาน้ำเอาขนมไปให้นะ วันนี้ไม่ได้มาค้างหรอเห็นไม่มีกระเป๋า

ณัฐ : อ่อวันนี้ไม่ได้มาค้างครับ ลุงมีอะไรก็ไปทำก่อนนะครับ เดี๋ยวณัฐพาพี่รบ เข้าบ้านก่อนหายเหนื่อยเดี๋ยวพาพี่เค้าไปชมสวน

ลุงช่ำ : อ๋อ ครับ งั้นลุงไม่กวนลุงจะดูสวนมะม่วงหน่อย มะม่วงใกล้ตัดขายแล้ว มีอะไรเรียกลุงได้นะครับ

ณัฐ : ครับลุง  ไปพี่เข้าบ้านกัน

รบ : บ้านสวนนี้หน้าอยู่นะ บรรยากาศดีมาก ณัฐมาที่นี้บ่อยมั้ย

ณัฐ : ก็บ่อยนะ แต่ต่อไปนี้ณัฐคงมาไม่บ่อยแล้ว

รบ : อ่าว ทำไมล่ะ

ณัฐ : ก็ณัฐต้องค่อยดูแลพี่รบไงครับ 

รบ : ดูแล คุณจะดูแลผมทำไมผมโตแล้วดูแลต้วเองได้

ณัฐ : ต้องดูแลสิครับ ก็ผม...จะ...ขอพี่เป็๲แฟน 

อยู่ดีๆ ณัฐก็พูดขึ้นมา ใจผมเต้นแรงไม่เป็๞จังหวะแล้ว

ได้แต่หันหลังจะเดินหนีแต่.. เค้าก็ดึงแขนแล้วกอดผมจากด้านหลัง แล้วจับผมให้หันหน้ามา ผมไม่ได้ขัดขืนเลย กับเต็มใจด้วยซ้ำ  แล้วณัฐค่อยๆเอาหน้ามาใกล้ๆเพื่อผม ผมได้แต่หลับตายืนนิ่งอยู่ ณัฐจูบผมครั้ง2เราจูบกัน แต่ครั้งนี้เป็๲จูบที่ผมเต็มใจ 

ผมเอนนอนลงบนโซฟา ณัฐค่อยลงคร่อมตัวผมแบบเบาๆ รสจูบของณัฐมันชั่งทำให้ผมไม่อยากจะหยุดที่จะจูบกับณัฐเลย 

ณัฐ : พี่รบครับ ณัฐรักพี่นะ พี่เป็๞แฟนณัฐนะ

รบ : อืม..

ณัฐ : จริงๆนะ ผมรักพี่นะ

รบ : อืม.(เสียงผมสั่นๆ)

ณัฐจูบที่หน้าผาก เลื่อนลงมาที่ตา จมูก และปาก ตอนนี้ใจสั่นมาก ความรู้สึกตอนนั้นทำให้รู้ว่า รักที่ได้การตอบรับ มันมีความสุขแบบนี้เอง

ณัฐ : พี่รบ ครับเป็๲แฟนกับผมนะ

รบ : ถ้าผมเป็๞แฟนคุณ พ่อกับแม่จะว่ายังไง

ณัฐ : ผมจะพูดกับพ่อแม่เอง ว่าเรารักกัน พี่เชื่อใจผมนะ ผมจะดูแลพี่เอง

รบ : คุณไม่กลัวใครจะมองคุณไม่ดีเหรอไง

ณัฐ : ไม่ ผมรักพี่ รักจริงๆ ผมไม่สนใครทั้งนั้น แล้วพี่ล่ะรักผมมั้ย?

รบ : เออ.. ผมพูดตรงๆนะ ผมชอบคุณ๻ั้๫แ๻่เราเดินชนกันวันนั้น

ณัฐ : จริงสิ ผมก็ชอบพี่ต้งแต่วันนั้นเหมือนกัน เป็๲แฟนกันแล้วก็เรียกชื่อผมนะไม่เรียกคุณแล้วนะรู้ไหม

รบ : อืม..

ณัฐ : ไหนลองเรียกที่รักสิ

รบ : บ้า!!! >\\\<

ณัฐ : จะตีผมทำไม? พี่รบ 

ณัฐ : ผมรักพี่นะ

รบ : อืม...

ณัฐจูบผมอีกจูบแบบเป็๲แฟนกันมันชั่ง รู้สึกดีจัง 

10:22น. 

ณัฐ : ไปครับเดี๋ยวณัฐพาไปดูสวนมะม่วงกัน 

รบ : เดี๋ยวรอพี่แปป พี่เอากล้องถ่ายรูปแปป

รบ : ไป ณัฐนำไปเลย

ณัฐ : ดีจัง พี่เรียกชื่อณัฐล่ะ ไม่เรียกคุณล่ะ

รบ : พี่ว่าไปกันเถอะ

ณัฐ : ไปครับ แต่ทางเข้าร่องสวนจะลื่นหน่อยนะครับพี่ระวังด้วยนะ

รบ : โอเค

ณัฐพูดยังไม่ขาดคำ ผมลื่นล้ม

รบ : โอ้ย! เจ็บขา

ณัฐ : พี่รบ เป็๲ไงบ้าง เจ็บขาเหรอ พอๆ ไม่ต้องเข้าสวนแล้วกลับบ้านก่อน ป่ะ เดี๋ยวณัฐอุ้มพี่เอง

รบ : เอ้ย!! ณัฐ ไม่ต้องผมเดินไหว อุ้ย!ขาพี่ เจ็บ!

ณัฐ : นั้นไง ผมอุ้มพี่เอง ไม่ไหวยังจะทำเก่งอีก 

ณัฐอุ้มผมจากสวน เข้าบ้านมาลงที่โซฟา แล้วโทรให้ลุงช่ำ เอายานวดกับที่พันขามาให้ 

ลุงช่ำ : เป็๲ไงบ้างครับ คุณรบ ไปโรงพยาบาลมั้ย

รบ : ไม่ไปครับ เดี๋ยวพักก็หายเอง

ลุงช่ำ : นอนที่เลยมั้ย เดี๋ยวลุงไปจัดที่นอนให้

ณัฐ : ดีลุง ไปจัดการให้หน่อยนะครับขอบคุณครับ 

รบ : แต่ว่า..พี่กลัวพ่อกับแม่เป็๲ห่วง ไม่ค้างได้มั้ย

ณัฐ : ไม่เป็๞ไร เดี๋ยวณัฐโทไปบอกพ่อแม่แล้วกัน พี่อย่าดื้อนะนอนที่นี้สักคืนนะ พรุ่งนี้ค่อยกลับ 

รบ : แต่...

ณัฐ : ไม่ต้องแต่แล้ว เดี๋ยวผมอุ้มพี่ไปห้องนอน พี่จะได้นอนพัก

รบ : คือ...

ไม่ทันบอกล่ะว่าไม่ต้องอุ้ม ณัฐอุ้มผมไปห้องนอน ค่อยๆว่างผมลง 

ณัฐ : เดี๋ยวณัฐไปหายาให้พี่ทาแปปนะครับ พี่รบรอแปปนะ

11:27น. 

ก๊อก !!!

รบ : ครับ

ลุงช่ำ : คุณรบครับหิวมั้ย เอาข้าวต้มมาให้ทาน เดี๋ยวลุงว่างไว้ตรงนี้ คุณรบอยากได้อะไรยกโทรศัพท์บอกนะครับ 

รบ : ครับ ขอบคุณลุงมากๆนะครับ

ลุงช่ำ : เดี๋ยวคุณณัฐมานะครับ แกไปซื้อยาที่ในเมืองมาให้

รบ : ครับ ^_^

ลุลช่ำ : ลุงไปนะ

ผมเพลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้แต่เจ็บขามาก ไม่รู้นานแค่ไหน ตื่นมาอีกทีก็ค่ำแล้ว 

ณัฐ : ตื่นแล้วเหรอครับ พี่คงเจ็บ

ผมเอายากับข้าวมาให้พี่ พี่กินข้าวกินยาแล้วค่อยนอนต่อนะ

รบ : พี่ดีขึ้นแล้ว ณัฐกินอะไรยัง

ณัฐ : ยังเลย พี่กินก่อนนะ เดี๋ยวณัฐค่อยไปกิน ณัฐเป็๞ห่วงพี่

รบ : ห่วงแต่คนอื่นไม่ห่วงตัวเองเลย

ณัฐ : กลัวแฟนตื่นขึ้นมาไม่เห็นใคร

รบ : เรานี้นะ 

ณัฐ : พี่กินข้าวกินยานะ ณัฐป้อนนะ

รบ : ไม่เป็๲ไร พี่มือไม่ได้เจ็บ กินเองได้

ณัฐ : ให้ณัฐดูแลแฟนได้มั้ย นะ..นะครับ

ผมก็ปฏิเสธเค้าไม่ได้ทุกที พอกินข้าวกินยาเสร็จ ผมล้มตัวลงนอน ณัฐห่มผ้าให้ จูบหน้าผากผมเบาๆ 

รบ : ณัฐจะเอาหมอนไปนอนไหน

ณัฐ : นอนข้างล่างข้างๆพี่นี้ล่ะ พี่จะได้นอนสบายตัว 

รบ : ไม่ต้องเลยมานอนด่วยกันบนเตียงนี้ล่ะ ถ้าไม่นอนพี่จะลุกไปนอนข้างล่างแทนนะ

ณัฐ : ครับ ๆ บทที่จะดื้อ ก็ดื้อเหมือนกันนะ ณัฐ : พี่รบ... ให้ผมกอดพี่ได้ไหม?

รบ : อืม 

ณัฐ : กอดพี่แล้ว ขอณัฐจูบพี่ได้ไหม

รบ : อืม

ผมหันมาหาณัฐด้วยความเต็มใจ ณัฐบรรจงจูบผมที่หน้าผาก เลื่อนลงมาที่ปาก เราแลกจูบกันแบบดูดดื่ม แล้วเลื่อนลงมาที่คอของผม ผมห้ามณัฐไม่ได้เพราะหัวใจมัน๻้๪๫๷า๹ ณัฐหอมที่คอผมเบา ลมหายใจของณัฐใกล้มากจนผมได้ยินลมหายใจเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ มือณัฐค่อยๆลูบไล้ที่ตัวของผม จนผมรู้สึก ตัวเองหายใจแรงขึ้น ณัฐเลื่อนลงต่ำลง ต่ำลง ตอนนี้เราทั้งคู่ค่อยๆถอดเสื้อ กางเกง ของกันและกันจนหมด ณัฐค่อยจูบผม เรียกว่าจูบทั้งตัวก็ว่าได้ แล้วในที่สุดผม ก็ไม่สามารถควบคุ้มตัวเองได้ เพราะรส๱ั๣๵ั๱มันเกินกำลังจะต้านไหว คืนนั้นที่ บ้านสวน เป็๞ครั้งแรกของผมและณัฐ ที่เรามีความสุข อย่างบอกไม่ถูก