เรือนกลางน้ำของหลี่จือเหยา นางนั่งฝึกพลังปราณอยู่ภายในเรือน นางฝึกไปได้สักพักนางก็หยุด เพราะตอนนี้จิตใจของนางเหมือนมีไฟแค้นอยู่ภายในอก เพราะว่าอยู่ดีๆชายคนรักของนางดื่มสุราจนเมามายจากนั้นเขาก็มาหานางที่เรือนและเขายังถามว่านางได้ขึ้นเตียงกับชายอื่นหรือไม่ มีชายคนหนึ่งบอกกับเขาว่านางได้ขึ้นเตียงกับชายอื่น จือเหยาได้ฟังเื่ราวจากชายคนรักนางก็เดาได้ว่าใครเป็คนบอกเื่นี้ สุดท้ายนางได้แต่โกหกเขาว่านางยังคงบริสุทธิ์ ชายคนรักของนางจึงยอมจากไป
นางพยายามที่จะตามหาหลิวอี้ทั่วเมืองหลวง อยากจะเอากระบี่ทิ่มแทงไปที่หัวใจของเขา แต่นางก็หาเขาไม่พบ ขนาดชื่อของเขานางยังไม่เคยถาม นางได้แต่รอให้เขามาหานางเอง เพราะว่าตอนนี้อาการของนางยังรักษาไม่หายขาด และนางได้วางแผนเอาไว้ หากเขารักษานางจนหายขาดนางจะหาวิธีลอบสังหารเขา ตอนนี้ได้แต่ยอมให้เขาไปก่อน
ภายในตำหนักของเ้าสำนัก
“เดียวข้าจะเรียกนางมาพบกับท่าน”มู่เจี้ยนผิงพูดขึ้นมา
“ไม่ต้อง เดียวข้าจะไปหานางเอง พอนางเห็นคนที่เป็สามีมาหานางด้วยตัวเองนางจะต้องดีใจและจำไปจนตายแน่นอน”
หลิวอี้พูดพร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารออกมา
“ท่านจะทำอะไรกับนาง”
“ข้าจะไม่สังหารนางแน่นอนเ้าไม่ต้องเป็ห่วง ข้าก็เพียงจะทำตามพิธีการแต่งงานให้สำเร็จนั้นคือการเข้าหอ”
“หากว่าท่าน้าสาวงาม ข้าพร้อมที่จะขึ้นเตียงกับท่าน”มู่เจี้ยนผิงนางเสนอตัวเอง
ที่นางเสนอตัวเป็เพราะว่าสายเืมารสามารถดูดซับพลังหยางจากบุรุษเพื่อให้การฝึกฝนของนางรุดหน้าได้เร็วยิ่งขึ้น ชายหนุ่มที่มีพลังต่ำกว่าจักรพรรดิจะถูกนางสูบพลังหยางจากร่างกายจนหมดจากการขึ้นเตียง เพียงไม่นานชายคนนั้นก็จะตายเพราะไม่เหลือพลังหยางภายในตัว นี่จึงเป็สาเหตุที่ไม่มีบุรุษคนไหนกล้าที่จะขึ้นเตียงกับคนที่มีสายเืมาร และเหตุผลที่นาง้าขึ้นเตียงกับหลิวอี้จริงๆคือการสังหารเขาด้วยการดูดซับพลังหยาง
หลิวอี้เขาก็รู้เื่นี้เหมือนกัน แต่เขาไม่เคยกลัวในเื่นี้เพราะสายเืของเขาคือสายเืพิเศษ ข้อดีของสายเืพิเศษก็คือนอกจากจะสามารถผสมได้ทุกสายเื สายเืพิเศษยังอยู่จุดสูงสุดของทุกๆสายเืเขาจะกลัวเพียงแค่สายเืมารได้ยังไง แต่ที่เขากลัวคือหากว่าเขาขึ้นเตียงกับนางจะทำให้พลังสายเืของนางพัฒนาขึ้นแล้วนางจะสังหารเขา
“สำหรับเ้าข้าจะขึ้นเตียงด้วยแน่นอน แต่ตอนนี้ข้าอยากจะสั่งสอนภรรยาของข้าที่แอบไปคบชู้รักของนาง”
มู่เจี้ยนผิงได้แต่รอคอยโอกาส นางจึงได้บอกที่อยู่ของเย่เอ๋อให้กับเขาไป
หลิวอี้ขี่ปราณกระบี่ไปยังูเาที่เย่เอ๋ออาศัยอยู่ เขาลูกนั้นนางอาศัยอยู่เพียงคนเดียวเพราะเย่เอ๋อนางเป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนัก นางเป็นักหลอมโอสถระดับพิภพขั้นต่ำ นางเป็คนเดียวที่อยู่ในระดับนี้ในบรรดาศิษย์ทุกคน นางจึงได้สิทธิพิเศษ
หลิวอี้ไม่สามารถขี่กระบี่เข้าไปได้เพราะว่ามีม่านพลังป้องกันเอาไว้ เขาลงจากกระบี่และใช้วิชากระบี่ของเขาเปิดม่านพลังปราณและเดินเข้าไป เขาใช้พลังปราณตรวจหาคนที่อยู่ภายในหุบเขา จากนั้นเขาก็พบว่ามีหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีอยู่ด้วยกัน
หลิวอี้เดินไปยังทิศทางที่เขาััถึงทั้งสองคนได้ ที่ๆเขาเดินไปเป็ผ่าสูงเป็ที่สำหรับชื่นชมความงดงามบนูเา เขาเดินเข้าไปใกล้ๆก็เห็นศาลาหนึ่งหลัง และตอนนี้มีเสียงของพิณที่กำลังบรรเลงดังขึ้นเรื่อยๆ ในศาลามีหญิงงามกำลังนั่งบรรเลงพิณ มีชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลากำลังนั่งวาดภาพของแม่นางที่กำลังบรรเลงพิณ
เสียงพิณหยุดลง
“ท่านวาดภาพของข้าเสร็จหรือยัง”เย่เอ๋อพูดขึ้นมา
“ข้าวาดเสร็จแล้ว เ้าลองมาดู”เสียงของบุรุษหน้าขาวพูดขึ้นมา
เย่เอ๋อนางเดินมาดูพอนางได้เห็นภาพวาดนางก็ดีใจเป็อย่างยิ่ง
“งดงามยิ่งนัก”
“ถูกใจหรือไม่”
“ถูกใจข้ามาก”
“ข้าขอรางวัล”
เย่เอ๋อเป็ฝ่ายจูบบุรุษหน้าขาว ทั้งสองโอบกอดและจูบกันอย่างดูดดื่ม บุรุษหน้าขาวพยายามที่จะล้วงเข้าไปในเสื้อของหญิงสาวแต่ก็ถูกนางจับเอาไว้
“ไม่ได้พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน”
บุรุษหน้าขาวได้แต่ทำใจ ทั้งสองหยุดจูบอันเร่าร้อน
“ข้าจะต้องกลับไปยังทวีปอี ในวันนี้”บุรุษหน้าขาวพูดขึ้นมา
เย่เอ๋อได้ฟังก็รู้สึกใจหายเล็กน้อยที่นางจะต้องจากชายคนรักอีกครั้ง ความรักของทั้งสองคนเป็รักทางไกลเพราะว่าอยู่กันคนละทวีป
“ข้าจะรอท่านกลับมา”
“ข้าจะกลับมาในอีกหนึ่งเดือนและจะมารับเ้าไปอยู่ด้วย”
พูดจบทั้งสองก็กอดลำลากัน จากนั้นบุรุษหน้าขาวก็เดินออกจากศาลาและลงจากเขาไป
พวกเขาทั้งสองไม่รู้ว่าการกระทำของพวกเขาอยู่ในสายตาของหลิวอี้ทั้งหมด เขานั่งดูและยิ้มพร้อมทั้งกำลังคิดแผนการร้ายภายในหัว
3K
