“องค์ชายใหญ่ เ้าดูเสด็จพ่อทำกับแม่ ความอับอายนี้ข้าจะไม่มีวันลืม” พระสนมเอกโยนถ้วยชาลงพื้นเสียงดัง
“เสด็จแม่ใจเย็นก่อนขอรับ ความจริงแล้วเหตุการณ์วันนี้จากที่ข้าฟัง ก็เป็น้องเยว่เล่อที่กระทำการล่วงเกินก่อนจริงๆ นะขอรับ” องค์ชายใหญ่ฉู่คุนพูดอย่างใจเย็น
“จะเกินไปได้อย่างไร นางก็แค่หญิงสาวชาวป่าคนหนึ่งจะเทียบได้กับหลานสาวของอัครมหาเสนาบดีได้หรือ องค์ชายห้าฉู่อันทำเช่นนี้เท่ากับหักหน้าท่านตาของเ้า เ้ารู้หรือไม่ว่าหากองค์ชายห้ากับเยว่เล่อได้ครองคู่กัน เส้นทางของเ้าจะสดใสเพียงใด บัลลังก์ที่องค์ชายสามกำลังจะได้ก็จะไม่มีทางพ้นไปจากมือเ้า”
“เสด็จแม่ ข้าไม่ได้้าตำแหน่งนั้นแม้แต่น้อยเลยนะขอรับ” องค์ชายใหญ่ฉู่คุนรีบตอบ
“เ้าไม่้าให้แม่เป็มารดาของแผ่นดินอย่างนั้นหรือ เ้า้าให้แม่อยู่ภายใต้อำนาจของฮองเฮาที่มาจากตระกูลที่ต่ำกว่าเราอย่างนั้นหรือ องค์ชายใหญ่ ที่แม่กับท่านตาเพียรพยายามทำทุกอย่างก็เพื่อปูทางให้กับเ้าทั้งนั้น เ้าไม่เห็นความหวังดีของพวกเราเลยหรืออย่างไร” พระสนมเอกพูดด้วยความโกรธ
“เสด็จแม่ไม่ใช่อย่างนั้นนะขอรับ เพียงแต่ข้าคิดว่าสถานะที่เราเป็อยู่ในทุกวันนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ท่านแม่...ท่าน้าสิ่งเหล่านี้เพื่อตัวข้าหรือเพื่อตัวท่านเองขอรับ”
เพียะ!!!
“องค์ชายใหญ่ แม่ไม่ได้ตั้งใจ” พระสนมเอกใเมื่อตนเผลอตบหน้าบุตรชาย
“เสด็จแม่ หากเป็ความ้าของท่าน ข้าก็จะทำตามขอรับ ท่าน้าให้ข้าทำสิ่งใด ท่านโปรดสั่งมาได้เลย เมื่อท่านแม่ได้ในสิ่งที่ท่าน้าแล้ว ถึงเวลานั้น ข้าอยากจะขอบางอย่างจากเสด็จแม่ ข้าหวังว่าท่านจะทำตามความ้าของข้านะขอรับ” องค์ชายใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่จะเดินออกจากตำหนักไป
“องค์ชายใหญ่ องค์ชายใหญ่!” พระสนมเอกะโเรียกบุตรชาย เรียกอย่างไรเขาก็ไม่หันกลับมามอง
“มีใครอยู่ข้างนอก ไปตามอัครมหาเสนาบดีมาพบข้า”
เพียะ!!!
“ท่านพี่ ท่านตบหน้าเยว่เล่อทำไมหรือเ้าคะ ดูสิ ดูหน้าของหลานสาวท่านสิเ้าคะ ท่านลงมือหนักเกินไปแล้ว” ฮูหยินเอกของอัครมหาเสนาบดีร้องไห้พลางต่อว่าเขา
“เ้า เ้าดูสิ่งที่หลานสาวเ้าทำ ไปโวยวายที่ตำหนักของไทเฮาไม่พอ ยังไปิ่เกียรติชายาขององค์ชายห้าต่อหน้าไทเฮาอีก ทำถึงเพียงนี้ เ้าไม่คิดว่านางต้องโดนลงโทษเสียบ้างหรือ เวลานี้ฮ่องเต้ก็ทรงกริ้วไปด้วยแล้ว เ้าจะรับผลที่ตามมาอย่างไร” อัครมหาเสนาบดีพูดอย่างโกรธจัด
“ถึงอย่างนั้นท่านก็ไม่ควรลงมือกับนางนะเ้าคะ”
“ท่านปู่เ้าคะ ข้าผิดตรงไหน นางหญิงบ้านป่านั่นมาทีหลังข้า ท่านรู้หรือไม่เ้าคะว่าพี่อันเคยรักข้ามาก่อน เขาเขียนจดหมายรักมอบให้กับข้าเอง แล้วจะไม่ให้ข้าเกลียดนางหญิงบ้านป่านั่นได้อย่างไรเ้าคะ” สวีเยว่เล่อพูดเสียงดัง
“เ้าช่างมั่นใจเสียจริง เ้าว่าเขารักเ้าอย่างนั้นหรือ จดหมายรักที่เ้าว่า ทั้งหมดมันเป็แผนการที่ข้าวางเอาไว้ต่างหาก หากเ้ามีความสามารถอย่างนั้นจริง ฉู่อันคงรักเ้าไปตั้งนานแล้ว” อัครมหาเสนาบดีตอบกลับอย่างไม่ปิดบัง
“ท่านว่าอย่างไรนะเ้าคะ เป็แผนการที่ท่านวางเอาไว้ แล้วจดหมายนั่น ไม่ใช่พี่อันเขียนให้ข้าเองอย่างนั้นหรือเ้าคะ” สวีเยว่เล่อถามด้วยความตกตะลึง
“ก็ไม่ใช่เพราะเ้าที่ทำท่าทางพอใจในตัวมันหรอกหรือ ข้าจึงพยายามทำให้เ้าสมหวัง หากเ้าสมหวัง มันก็จะเป็โอกาสที่ข้าจะใช้มันเป็เครื่องมือไปสู่อำนาจได้ และเ้ายังจะได้เป็ชายาของมันอีกด้วยอย่างไรล่ะ”
“ท่านปู่ หมายความว่าที่ผ่านมาพี่อันไม่ได้รู้สึกอะไรกับข้าเลยหรือเ้าคะ ทุกอย่างที่ข้าได้รับมาคือแผนการของท่านทั้งหมด” สวีเยว่เล่อถามอย่างสงบสติอารมณ์
“แต่เหมือนที่ข้าทำไปทั้งหมดจะไร้ประโยชน์เสียแล้ว เ้าช่างไม่สมกับเป็บุตรหลานตระกูลสวีเสียจริงๆ” อัครมหาเสนาบดียังคงไม่พอใจ
“ท่านปู่เ้าคะ แล้วท่านมีแผนจะจัดการเื่นี้ต่อไปอย่างไรเ้าคะ ข้าเต็มใจทำตามแผนการของท่านทุกอย่าง เพียงขอให้ได้อยู่คู่กับพี่อัน และได้กำจัดนางหญิงบ้านป่าและบุตรชายของมันออกไป”
“เ้า้าทำตามแผนการของข้าอย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นเ้าก็จงอยู่ในจวนให้ครบกำหนดสามเดือนตามที่ฮ่องเต้ทรงรับสั่งเสียก่อนเถอะ” อัครมหาเสนาบดีกล่าวอย่างไม่คลายโทสะ
“เยว่เล่อ เื่ทั้งหมดนี้จะโทษท่านปู่เ้าไม่ได้หรอกนะ เขาทำเพื่อตระกูลของเรา” ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีกล่าว
“ท่านย่า ท่านก็รู้เื่นี้ด้วยหรือเ้าคะ” สวีเยว่เล่อถามเสียงหม่น
“เยว่เล่อ เ้าอย่าโกรธย่าไปเลย ย่าทำไปก็เพื่อตระกูลของเรา และย่าก็อยากให้เ้าได้ครองคู่กับคนที่เ้าพึงใจ”
“ข้าไม่โกรธท่านหรอกเ้าค่ะ เกิดเป็คนตระกูลสวี อย่างไรก็ต้องทำเพื่อตระกูลสวี ท่านย่า ข้าขอตัวกลับห้องก่อนนะเ้าคะ”
สวีเยว่เล่อกลับถึงห้องก็เริ่มขว้างปาข้าวของเพื่อระบายโทสะ นางยอมรับไม่ได้ว่าหลายปีที่ผ่านมา ที่แท้เื่ราวทั้งหมดก็เป็แผนการของท่านปู่ และเป็นางที่คิดไปเองฝ่ายเดียวว่าองค์ชายห้ามีใจให้นาง แต่ถึงแม้เหตุผลจะเป็อย่างไร ในใจของนางเวลานี้ก็มีแต่องค์ชายห้าเพียงองค์เดียวเท่านั้น ไม่มีใครเหมาะสมกับนางไปมากกว่าเขาอีกแล้ว
“พี่อัน ข้าจะทำทุกทางเพื่อให้ได้ท่านมา และนางหญิงบ้านป่าและบุตรชายของท่านข้าก็จะไม่ปล่อยพวกมันไป”
6K
