หลังจากที่จีฟู่จางให้ทุกๆคนออกไปแล้วนั้นเขาก็ปิดตัวเงียบเพียงคนเดียวถึงวันที่เขาต้องจากไปแล้วเค้าก็ออกมาจากห้องเป็ครั้งแรก ใบหน้าของเค้าดูไม่เหมือนคนกำลังจะจากโลกนี้ไปเลยด้วยซ้ำไม่นานหลังจากนั้น จีฟูจางก็ออกเดินชมรอบๆสำนักของเค้าเค้าก็พอลูกศิษย์ทั้งสายนอกและสายใน เขาก็มีแต่รอยยิ้มให้ศิษย์เ่าั้จากนั้นเขาก็เข้าไปตำหนักของหรี่จางจิ้งก็พบแต่ทั้งหรี่จางจิ้งและเสียวผิ๊ง “คารวะอาจารย์ท่านเป็อย่างไรบ้าง” หรี่จางจิ้ง กล่าวถามออกมาเพราะเขาเป็คนรู้เื่ที่สุด
“ข้าไม่เป็อะไรแล้ว ต้อนนี้ข้ายังติดเื่เดียวเท่านั้นหลังจากสั่งเสียกับพวกเ้าข้าก็จะเดินทางไปแล้ว” จีฟู่จางกล่าวแบบไม่ได้เศร้าอะไรอีกแล้ว “เอาละในเมื่อพวกเข้าถามและเป็ห่วงข้าข้าก็จะสั่งพวกเ้าอีกเื่หวังว่าพวกเ้าจะรับฟังคำสั่งสุดท้ายของข้าอยู่นะ
“ท่านอย่าได้กล่าวเช่นนั้น พวกข้าพร้องรับคำสั่งคำสั่งท่านอาจารย์เสมอ”หรี่จางจิ้งและเสียวผิ๊งกล่าวแต่ว่าหลังจากทั้งสองคนกล่าวออกมาทำให้จีฟู่จางอดอมยิ้มออกมาไม่ได้
“เอาละในพวกเ้ากล่าวออกมาเช่นนั้น พวกเราก็ไม่ได้ทำให้ข้าคนนี้ผิดหวังแล้วคำสั่งสุดท้ายของข้านั้นมันเป็เื่เล็กน้อยนัก เ้าหรี่จางจิ้ง เ้าจงเป็ประมุกสำนักหงส์ฟ้าคนต่อไปเถิดและจงรับวิชาลับของสำนักไว้ฝึกฝน วิชาวิหกจุติ วิชานี้ถ้าเ้ายังไม่ตายต่อให้เส้นปรานของเ้าถูกทำลายเมื่อใช้ท่านี้แล้วมันจะทำให้เ้ากลับมาเป็เช่นเดิมเพราะวิชานี้เป็วิชาลับข้าอนุญาติให้เข้าสอนได้แค่เ้าสำนักหงส์ฟ้า และนายน้อยเหมาเจียเท่านั้นข้าขอเท่านี้ได้หรือไม่” หลังจากที่จีฟูจางพูดจบ หรี่จางจิ้งและเสียวผิ๊งได้แต่มองหน้ากันและตอบรับเข้าไป
“ได้ครับท่านอาจารย์,ได้ค่ะท่านประมุก” หรี่จางจิ้งและเสียวผิ๊งได้แต่ตอบรับเท่านั้นและรับวิชารับเข้ากำไลหยกเป็หยกปรานสามารถทำให้ของกลายเป็ปรานวิญาณและเข้าไปในตัวของผู้เก็บมันได้กล่าวได้ว่าเมื่อเ้าของตายของก็จะตายไปด้วย ไม่สามารถนำออกมาได้อีกน้อยคนนักจะมีหยกปรานเช่นนี้
“เสียวผิ๊ง ตอนนี้เ้ายังเรียกข้าว่าประมุกอีกหรือตอนนี้พ่อของเข้าคือประมุขส่วนข้านั้นก็แค่คนก่อตั่งเท่านั้นอืมในเมื่อได้เจอกัพวกเ้าข้าก็หมดห่วงแล้วเสียวผิ๊งข้าฝากเ้าดูแลเหมาเจียด้วยละให้เข้าเหมือนกับเป็ลูกของเ้าเลยก็ได้เอาละข้าหมดธุระแล้วพวกเ้าตามสบายข้าไปละ”จีฟู่จางกล่าวจบเข้าก็เดินจากไป
“ท่านประมุขในใจของท่านพ่อและเสียวผิ๊งประมุกก็ยังเป็ประมุขของพวกเราเสมอ”เมื่อนางกล่าวจบจีฟู่จางก็ได้แต่ยิ้มเขาไม่ได้หักกลับมาอีกแล้วเขาเดินไปหน้าประตูห้องและกลายเป็แสงลอยขึ้นฟ้าไป หลังจากจีฟู่จางจากไปแล้วภายในห้องเกิดความเงียบขึ้นมาทันที่ทั้งสองพ่อลูกไม่มีใครกล่าวอะไรออกมาสักคำเดียว
“เอาละท่านประมุกไปแล้วพวกเราก็ได้แต่ทำทุกอย่าให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ข้าจะแต่ตั่งเ้าเป็เ้าสำนักเพื่อให้เ้าได้ศึกษาวิชาวิหกจุตินี้เอาละเสียวผิ๊งเ้าไปตามพวกขงฉู่มาได้หรือไม่ข้ามีเื่ที่จะคุยกับพวกเค้าเอาละเ้าจงรีบไป” หรี่จางจิ้ง กล่าวเป็คนแรกและเป็คำสั่งแรก
“ค่ะท่านพ่อ” “ต่อไปนี้ต่อหน้าคนอื่นเข้าจงเรียกข้าว่าท่านประมุขเพื่อจะทำให้ข้าดูลำเอียงกับเ้าจนดูเกินไปเ้าเข้าใจหรือไม่” “ค่ะท่านพ่อ อุ๊ป ค่ะท่านประมุข” “ฮา ฮา ฮา เสียวผิ๊งเ้านิยังทำเป็เด็กไปได้ไปได้แล้ว”เป็คำสนทนาระหว่างพ่อลูกที่จะทำให้ลืมความเศร้าในการจากไปของจีฟู่จางของประมุขคนเก่าของพวกเขา
หลังจากที่เสียวผิ๊ง เดินออกไปไม่นานนางก็มายืนอยู่หน้าห้องห้องหนึ่งในสำนักหงส์ฟ้านางได้แต่ยืนหน้าแดงอ่อนๆทำอะไรไม่ถูก สักครู่หนึ่งก็มีเสียเปิดประตู“อาว แม่นางท่านมาทำอะไรที่หนี้” เป็เสียงของขงฉู่นั้นเองนางได้แต่ยืนนิ่งด้วยคนที่นางชอบอยู่ใกล้ไม่ถึง เมตรถ้าไม่ติดประตูและคำสั่งของพ่อนางให้มาตามละก็นางใวิ่งหนีไปแล้ว
“แม่นาง แม่นางเสี่ยวผิ๊ง” ขงฉู่พยามเรียกนาง
เมื่อนางได้สติเท่านั้นหน้าก็แดงเป็มะเขือเทศหัวใจแทบหลุดออกมา “ทะ ทะ ท่านพ่อให้ข้ามาตามท่านไปพบ ขอให้ท่านโปรดตามข้าไปด้วย” นางพยามอย่างมากที่จะบอกให้ขงฉู่นำทุกคนไปพบกับพ่อนาง
“แม่นางโปรดรอสักครู่เถิดตัวข้ายังแต่งตัวไม่เรียบร้อยและนายน้อยยังไม่ตื่นกำลังพักผ่อน ถ้านายน้อยตื่นแล้วพวกเราจะเข้าไปพบพ่อท่านทันทีได้หรือไม่แม่นาง” ขงฉู่กล่าวจบ แม่นางเสียวก็เหลือบไปมองขงฉู่ ทันทีจากหน้าเป็มะเขือเทศอยู่แล้วกลับกลายเป็แดงจนบอกไม่ถูกจนถึงกับรุ่มร้อนจนแทบยืนไม่ได้เพราะเป็ว่าของฉู่ใส่ท่อนบนเป็ผ้าบางๆ สวนกางเกงก็ออกดูหลวมๆ สามารถมองสัดส่วนสมเป็ชายอย่างยิ่ง นางก็กลับรู้สึกเหมือนลมจะจับเข้าให้แล้ว “ก็ได้ท่านรีบตามมาแล้วกัน ข้าขอตัวก่อน” นางแทบต้องพยุงตัวเองกลับ“แม่นางเป็อะไรหรือไม่ให้ข้าช่วยท่านหรือเถอะท่านดูอาการไม่ค่อยดี”
“ไม่เป็ไรท่าข้าเดินกลับได้ข้าต้องขอบคุณท่านมาก” นางรีบกล่าวปฏิเสธและรีบเดินจากไปทันที
ไม่นานหลังจากนั้นณ ห้องประมุขใหญ่
“พวกข้ามาแล้วท่านประมุขจิ้ง” ขงฉู่กล่าว
“เชิญพวกท่านทั้งสอง” “เอาละเสียวผิ๊งรินน้ำชา และเพื่อไม่ให้เสียเวลาข้าขอพูดเข้าเื่เลยได้หรือไม่”
“เป็กลิ่นชาที่ดี,เชิญท่านกล่าวมา” ขงฉู่หยิแก้วน้ำชาแล้วตอบกลับไป
“นี้เป็ชาโสมจากก็เทพมาร ไม่ทราบว่าถูกใจท่านหรือไม่ส่วนเื่ที่ข้าจะกล่าวก็มีอยู่ว่าจากที่ท่านอาจารย์ขอข้าได้จากไปเท่าได้ฝากฝังข้าให้บอกกับท่าน ท่านพอจะรับฟังได้หรือไม่”จางจิ้งกล่าว
“ได้ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงข้าจะรองรับฟังดู” ขงฉู่หยุดกินน้ำชาแต่มือยังถือแก้วอยู่และมองที่ หลี่จางจิ้งด้วยสายตาจริงจังพร้อมที่จะรับฟัง
“นี้เป็คำสั่งเสียของอาจารย์ข้าข้าอยากให้ท่านเข้ามาเป็อาจารย์ของสำนักของเรา และเพื่อท่านได้สอนนายน้อยได้อย่างใกล้ชิตไม่ทราบว่าจะเป็การรบกวนท่านหรือไม่อ๋อ รวมถึงนายพลหมิ่งหลงด้วยโปรดมาเป็อาจารย์เพื่อให้ความรู้กับศิษย์ของสำนักเราได้หรือไม่”หลังจากจางจิ้งกล่าวจบ ขงฉู่ก็ได้แต่เงียบไม่ได้ตอบไปในมันทีส่วนหมิ่งหลงก็ไม่ได้พูดอะไรได้แต่มองไปที่ขงฉู่เหมือนกับทุกอย่าขึ้นอยู่กับท่านขงฉู่
“ก็ได้ให้ขงฉู่กับนายพลหมิ่งเป็อาจารย์ก็ได้” กลับเป็เสียงเหมาเจียเป็คนตอบเองออกเป็เสียงที่น่ารักแต่เป็อำนาจเด็ดขาดที่สามารถสั่งเซียนทั้งสองได้เลย
“ก็ตามที่นายน้อยของพวกข้ากล่าวในเมื่อท่านกล่าวเช่นนั้นพวกข้าก็จะเป็อาจารย์ของที่นี้แต่มีข้อแม้ว่าพวกจะให้เวลาการสอนของนายน้อยของข้าเป็สำคัญและเราพวกจะสอนแค่พวกศิษย์สายในเท่านั้นหวังว่าเ้าคงจะไม่มีปัญหา”ขงฉู่กล่าว ส่วนนายพลหมิ่งก็ให้แล้วแต่ขงฉู่
“ดีๆยอดเยี่ยมยิ่งนักสำนักหงส์ฟ้าของเราได้พวกท่านมาช่วยดูแลเท่านี้มันก็ดียิ่งนักแล้ว” จางจิ้งกล่าว “อาวเสียวผิ๊งเติมชาให้ท่านขงฉู่ด้วย ว่าแต่ท่านขงข้าอยากให้ลูกสาวข้าช่วยดูแลนายน้อยด้วยได้หรือไม่อย่างน้อยนางก็วิชาอันเชิญหงส์ฟ้าซึ้งเป็วิชาเฉพาะขงสำนักเราที่จะสอนเพื่อให้เป็ประโยชน์กับนายน้อยของท่านได้”จางจิ้งมองที่ลูกสาวและกล่าวขอไปส่วนแม่นางเสี่ยวผิ๊งก็ได้แต่น้าแดงและรีบไปรินน้ำชาให้นายพลหมิ่งต่อทันที
ขงฉู่เงียบและก็หันมองที่เหมาเจีย
“ได้สิข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกัน”เหมาเจียกล่าว
“อืม งั้นก็ตามนั้นแม่นางเสี่ยวผิ๊งไม่ทราบจะเป็การรบกวนท่านหรือไม่”ขงฉู่กล่าว ส่วนเสียวผิ๊งได้แต่หน้าแดงไม่ตอบอะไร
“ฮา ฮา ฮา ท่านขงฉู่ลูกสาวข้าคงจะเต็มใจ เอาละเ้าลองไปแสดงให้พวกเข้าดูหน่อยสิไป”จางจิ้งกล่าวด้วยใบหน้าที่มีความสุขอย่างมาก
“ได้ค่ะท่านประมุข พวกท่านเชิญ ข้าจะแสดงให้พวกท่านดู”โดยระหว่างทางนางก็อธิบาย “ผู้ฝึกตนนั้นสามารถเดินทางได้เร็วกว่ามนุษย์ธรรมดาหลายเท่านักแต่ผู้ฝึกตนก็จะใช้สิ่งในการเดินทางแตกตางกันไปเช่นสำนักของเราก็ใช้สัตว์เทพซึ่งเป็กลุ่มของหงส์ฟ้าที่สำนักของเราเคยทำสัญญาเอาไว้เมื่อนานมาแล้วโดยจะใช้สื่อเรียกเป็นกหวีดหยกอันนี้ส่วนของสำนักกระบี่ก็ใช้ปราณกระบี่ในการเดินทางโดยกระบี่แต่ละเล่มก็จะเลือกเ้าของ ของมันเอง และมีกลุ่มอื่นๆอีกมากมายที่ใช้ออย่างอื่นในการเดินทางแต่ทุกอย่างนั้นมันจะเลือกเ้านายมันด้วยตัวของมันเองและมันจะไม่มีวันทิ้งเ้านายของมันจนกว่ามันจะพังทลายหรือตายไปเอาละพวกเรามาถึงแล้ว” เสียวผิ๊งกล่าว
“ที่นี้คือลานฝึกตนของศิษย์สายในเอาละพวกเ้าที่ฝึกอยู่ออกไปก่อนข้าจะใช้สถานที่”
“ครับ เ้าสำนัก”เหล่าศิษย์สายในกล่าวรับและรีบออกไปในทันที
“เอาละข้าจะแสดงให้พวกท่านดู”นางกล่าวจบก็หยิมนกหวีดของนางขึ้นมาแล้วก็เป่า ปรี๊ดดด!ปรี๊ดดด! ปรี๊ดดดด! และนางก็เอานกหวีดมาไว้บนมือและนกหวีดก็กลายเป็แสงสีมรกรตพุ้งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ไม่นานหลังจากนั้น แกว๊กกก! นกขนาดใหญ่ ประมาณ 10 เมตร สีเขียวมรกต บินลงมาดูใหญ่โตเป็อย่างมากกก
“จีจี้ มาหาแม่เร็วลูก ”หลังจากที่แม่นางเสียวผิ๊งกล่าวเสร็จนกตัวนั้นมันก็บินวนก่อนหนึ่งรอบแล้วทำท่าค่อยๆร้อนลงมายังจุดที่พวกเขายืนดูอยู่ หลังจากมันร้องลงแล้วแม่นางเสียวผิ๊งก็เข้าไปกอดเล่นกับมันส่วนนกตัวนั้นก็แสดงความรักกับแม่นางเสียวผิ๊งเช่นกัน “ว่าไงจีจี้”
ส่วนเหมาเจียด้วยความที่เห็นเป็ครั้งแลกก็เกิดความชอบยิ่งนัก “ท่านอา ท่านอา ข้าอยากจะลอง ทำให้ข้าได้ลองทำได้หรือไม่ท่านช่วยสอนข้าได้หรือไม่” มองไปที่ขงฉู่และหมิ่งหลงและเสียวผิ๊งส่วนทุกคนเวลานี้ได้แต่มองที่เหมาเจียแล้วตอนนี้
.
12K
