การเดินทางของความรัก

“วันนี้ไรน์จะมาหาเธออีกรึเปล่าน่ะไอ “ซังโกะถามขึ้นหลังจากที่แอบเห็นไอชะเง้อเหมือนกำลังรอใครอยู่

“ไม่รู้สิ เขาอาจจะไม่ว่างก็ได้มั้ง หรือไม่ก็คงง่วงนอนจัดกลับดึกมาหลายวันแล้วนี่”ไอตอบซังโกะ แต่ในใจก็ยังรู้สึกหวิวๆแปลกๆและแอบหวังว่าอีกสักพักไรน์ก็คงมา

วันนั้นเป็๲วันที่ร้านจูซังมีความวุ่นวายมากงานเยอะเพราะคนตรวจร้านกำลังจะมา ทำให้ไอไม่ค่อยมีเวลาชะเง้อคอมากนักและความวุ่นวายนี้ก็ทำให้ไอลืมเ๱ื่๵๹ของไรน์ไปได้สักพัก

หลังจากไรน์คิดว่าตนเองจะไม่มารบกวนไออีก เขาก็ทำแบบนั้นจริงๆแต่ก็ทำได้เพียงแค่ 1 วันเท่านั้นเขาคิดว่าการตัดสินใจของเราครั้งนี้อาจจะผิดพลาดเหมือนครั้งก่อนได้  เขาจึงมาหาไออีกครั้งเพื่อที่จะถามไอตรงๆว่าไอยังโอเคอยู่ไหมหากเขาจะมาหาเธอเหมือนเดิมทุกวัน

ไรน์คิดในใจว่า หากคำตอบของไอคือไม่อยากให้เขามาจริงๆเขาก็คิดจะตัดใจจากไออย่างจริงจังแล้วแต่พอเขาได้พบไอ คำถามนั้นก็ไม่ทันได้ออกจากปาก

“ไงพ่อหนุ่มน้อย เมื่อวานไปไหนมาจ๊ะ ไม่สบายรึเปล่า หายรึยัง?”ไอถามพลางเดินเข้ามาจับที่หน้าผาก

“อืม ไข้ก็ไม่มีนี่ หายแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่หายก็คงไม่มาล่ะเนอะ ดีจังเมื่อวานเป็๲ห่วงมากเลย รู้ป่าว”ไอพูดต่อ

คำพูดและการกระทำของไอทำให้ไรน์รู้สึกดีใจเป็๞อย่างมากถ้าไอไม่คอยเขาอยู่ไอคงจะไม่กังวลขนาดนี้ นั่นก็แปลว่าไอเองก็รู้สึกดีกับเขาเช่นกัน เมื่อคิดได้แบบนี้ไรน์ก็ตัดสินใจอีกครั้งว่าจะรุกอย่างเต็มตัวโดยวันนั้นเขาแวะมาหาไอและไม่ยอมกลับบ้าน แต่กลับรอที่จะกลับพร้อมไอ

“เลิกงานแล้วเราไปเดินเที่ยวที่พระธาตุกันไหม” ไรน์ชวนไออย่างตื่นเต้น

“อ้าวแล้วไม่รีบกลับไปหลับเพรอ จะไหวไหมเนี่ย”ไอถามต่อ

“ไหวครับ ปกติกลับบ้านไปก็ไปเล่นเกมจะนออีกทีก็ประมาณ 9-10 โมงอ่ะหรือว่า ไอมีธุระที่ไหนรึเปล่า บอกผมได้นะ”ไรน์พูด

“ไปก็ได้จ๊ะ ไอว่างอยู่พอดี ถ้าไรน์ไหวนะ ฮ่าๆๆ”ไอหัวเราะอย่างสดใส

ไอเลิกงานเวลา 07.00 น. ซึ่งประมาณ 06.30 น.พนักงานกะเช้ากะจะเข้ามาเปลี่ยนเวรพอดี และอากิเองก็อยู่กะเช้าด้วยเช่นกัน

เมื่ออากิเดินทางมาถึงที่ร้านเขาก็ได้พบกับไรน์ที่ยืนรอไออยู่

“โหย..”อากิอุทานเบาๆแล้วมองหน้าไรน์อย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร แต่ก็ไม่ได้พุดอะไรต่อและเดินไปเตรียมตัวทำงาน

ไรน์ที่ยืนอยู่ก็ทำท่า งงๆ ที่เห็นเพื่อนทำสีหน้าเครียดๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรคิดแต่ว่า อากิคงจะหัวเสียเ๱ื่๵๹ใดเ๱ื่๵๹หนึ่งอยู่เท่านั้น

“ รอนานไหม...อ้าวฝนตกนี่นา เอายังไงดี ไอไม่มีร่มนะ” ไอบอก

“เออ..ผมมีนะ”ไรน์ตอบ

ยังไม่ทันที่ไรน์จะพูดอะไรต่อ ไอที่มองหน้าไรน์อยู่ก็รู้ว่าไรน์รู้สึกอย่างไรก็ชิงพูดก่อน

“งั้นเราไปกันเลยนะ”

แล้วไรน์กับไอก็เดินกางร่มเดินไปเที่ยวที่พระธาตุด้วยกัน

ฝนตกปรอยๆในยามเช้ากับอากาศที่เย็นฉ่ำ อาจจะทำให้ไอรู้สึกง่วงไปบ้างแต่เมื่อเทียบกับไรน์แล้ว ไอคิดว่าไรน์คงจะง่วงกว่าเธอมากแน่ๆจึงคิดที่จะรีบไปแล้วรีบกลับแต่๰่๥๹เวลาที่อยู่ใต้ร่มคันเดียวกันในวันฝนพรำกลับทำให้ความรู้สึกในใจของไออบอุ่นขึ้น  หากไรน์ทันสังเกตจะเห็นว่าไอหน้าแดงและเขินหนักมาก  ไรน์เองก็เขินมากเช่นกัน

“ใต้ร่มคันเดียวกันวันฝนพรำ ..ฉันยังคงจดจำยังตรึงอยู่ในหัวใจ  ไม่กี่นาทีที่เธออยู่เคียงข้างกายทั้งดวงใจที่มีมันชุ่มฉ่ำไปหมดทั้งใจ....” ไรน์ฮัมเพลงนี้เบาๆแต่ตั้งใจให้ไอได้ยินไอหันหน้าไปมองไรน์ตอนที่เขากำลังเริ่มฮัมเพลง ตาสองตาประสานกัน  ความร้อนพุ่งเข้ามาที่แก้มทั้งสองข้างของไอทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบไอยิ้มให้ไรน์อย่างอ่อนโยนพร้อมกับไรน์ที่มองไอด้วยแววตาอบอุ่นเป็๞ประกาย