ไอร่ายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ไหวติง
กับความรู้สึกอบอุ่นแ่ ๆ ที่เพิ่งแผ่ขยายขึ้นในอก
มันยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่ได้จางหายไป
สายตาของเธอจับจ้องที่เอลาร่า
ที่กำลังพันผ้าพันแผลรอบาแของริน
การพยาบาลแบบประณีต
ละเอียดอ่อน
ราวกับศัลยแพทย์ชั้นดี
าแทั้งหมดบนร่างของรินในตอนนี้
ถูกปกคลุมไปด้วยผ้าก๊อซสีขาว
การแสดงออกผ่านทางภาษากายของไอร่า
บ่งบอกได้ชัดเจนว่า กำลังโล่งใจ
ที่ได้รับรู้ว่าเขาไม่ได้เป็อะไรมาก
บรรยากาศในห้อง
เริ่มเบาบางลง
แม้จะไม่ได้มีผู้ใด
เอ่ยถ้อยคำใดออกมา
เมื่อสถานการณ์เริ่มคลี่คลายลง
เธอเหลือบตามองไปรอบห้องโดยไม่รู้ตัว
และในขณะนั้น
การสังเกตการณ์ผ่านสายตาของเธอ
ก็ได้ไปพบกับบางสิ่งที่น่าฉงน
เธอเห็นเส้นผมสีขาวที่งอกแซมขึ้นมา
ท่ามกลางผมสีน้ำตาลเข้ม
บริเวณขมับของเอลาร่า
การมีอยู่ของมัน
ไม่ได้ทำให้รำคาญสายตาแต่อย่างใด
แต่กลับทำให้ในใจเธอ
นึกสงสัยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“…เอลาร่าก็ดูไม่มีอายุขนาดนั้น
ทำไมถึงมีหงอกกันนะ?
หรือว่าเป็มาจากกรรมพันธุ์
อืมมม… ยังไงดีล่ะ
เอาเป็ว่าช่างมันก่อนดีกว่า…”
เธอคิดในใจ
ในขณะที่เหลือบสายตามองรอบห้องอีกครั้ง
ครั้งนี้
เธอสังเกตเห็นรอยย่นเล็ก ๆ ที่น่าแปลกประหลาด
บนหางตาของไซลาส
ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตา
อ่านหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งดูเก่าแก่
อาจจะผ่านการใช้งานมามากมาย
ก่อนที่จะตกอยู่ในมือของเขา
เธอหันหน้าไปทางด้านขวา
พยายามไม่ให้ผิดสังเกต
เห็นท่าทางการนั่งพักผ่อน
ที่ดูเหนื่อยล้าของทอร์เรน
ซึ่งไม่เหมาะกับรูปร่างใหญ่โตกำยำของเขา
แม้แต่น้อย
และแล้ว
สายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่มิรา
ที่ยืนพิงหน้าต่างอยู่ไม่ไกล
มือทั้งสองข้างของมิรา
กอดอกไว้แน่น
แน่นเกินไป
จนผิดสังเกต
ราวกับกำลังหวาดกลัว
อะไรบางสิ่ง…
ในวินาทีนั้น
ในสมองของไอร่ารับรู้ได้ทันที
โดยไม่ต้องมีใครบอก
ท่าทีของมิรา
มันคือท่าทีเดียวกันกับเธอ
ก่อนหน้านี้
ที่กำลังหวาดกลัว
สิ่งที่ตัวเองไม่รู้จัก
หรือแม้กระทั่ง
“หวาดกลัวตนเอง”
ความสงสัยทั้งหมดของไอร่า
ถูกคลายลงในทันที
การสังเกตการณ์ของเธอ
ค่อย ๆ หยุดลง
เมื่อเธอได้ค้นพบ
คำตอบเล็ก ๆ
บางอย่าง
ด้วยตัวเอง
ทุกคนในที่แห่งนี้…
เคยจ่ายราคาที่หนักหนาสาหัส
แบบเดียวกันกับเธอ
มันได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้
ราวกับใบเสร็จที่ยับยู่ยี่
พร้อมจะโยนทิ้งลงถังขยะได้ทุกเมื่อ
มันไม่ใช่แผลเป็จากอุบัติเหตุ
ไม่ใช่แผลจากการต่อสู้
หรือร่องรอยความชราที่ปรากฏบนร่างกาย
หากแต่เป็
ร่องรอยจากบางสิ่ง
ที่ได้พราก
บางอย่างที่สำคัญ
ของพวกเขาแต่ละคนออกไป
ทิ้งไว้เพียงคราบของความสูญเสีย
ราวกับแผลเป็
หรือของที่ระลึก
เอาไว้ดูต่างหน้า
เพื่อย้ำเตือนถึงมัน
ในทุกลมหายใจ
มิรา — หญิงสาวร่างเล็ก —
พูดขึ้นเบา ๆ เป็ครั้งแรก
เมื่อสายตาของเธอ
ได้ประสานกับไอร่า
เสียงเธอแ่เบาอยู่ในลำคอ
แต่ชัดถ้อย
ชัดคำ
“แล้วนี่เธอ… เด็กใหม่
ไอร่าใช่ไหม?
ตราบาปของเธอล่ะ
ถูกสลักไว้ตรงไหน?”
มิราพูดขึ้น
ถามสิ่งที่้า
อย่างตรงไปตรงมา
น้ำเสียงบ่งบอกถึงความจริงจัง
แต่ไม่ถึงขั้นกดดัน
พร้อมกับสายตา
ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ร่างของไอร่าชะงักไปครู่หนึ่ง
เมื่อได้รับคำถาม
ที่ตรงไปตรงมา
ใกล้เคียงกับสำนวนที่เรียกว่า
“ขวานผ่าซาก”
นิ้วบนมือของเธอ
เกร็งโดยไม่รู้ตัว
บีบไว้แน่น
จนข้อนิ้วกลายเป็สีขาว
ความรู้สึกเย็นเฉียบ
แล่นขึ้นมา
ที่หน้าท้องด้านซ้าย
ราวกับ
“มัน”
กำลังฟังอยู่
ท่ามกลางบรรยากาศที่กระอักกระอ่วน
และคำถาม
ที่ยังไม่ได้รับคำตอบ
เอลาร่าสังเกตได้ทันที
ถึงความอึดอัด
ผ่านทางภาษากายของไอร่า
เธอหันมองมิราแวบหนึ่ง
ส่ายหัวไปมาเบา ๆ
แล้วเผยรอยยิ้มจาง ๆ
“มิรา… พี่ว่านั่นไม่ใช่คำถาม
ที่เหมาะกับบทสนทนายามบ่ายเลยนะ
อีกอย่าง สิ่งนั้น มันคือความลับ ของแต่ละคน”
น้ำเสียงของเธอ
ไม่ได้ตำหนิโดยตรง
ฟังดูคล้าย
กับการตักเตือน
ด้วยความเป็ห่วง
“พี่ว่า… เราปล่อยให้เด็กใหม่
เก็บไว้เป็ความลับ ไว้เมื่อไหร่เธออยากเล่า
เราก็ค่อยฟังไปพร้อมกัน
พี่ว่าแบบนั้น น่าจะดีกว่านะ จริงไหม?”
เมื่อได้รับคำตักเตือนจากเอลาร่า
มิราดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
เหมือนเธอ้าจะพูดบางสิ่ง
หรืออาจจะอยากขอโทษ
สำหรับคำถามที่โพล่งออกมา
โดยไม่ได้ไตร่ตรอง
ให้ดีเสียก่อน
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรกลับมา
เธอเพียง
พยักหน้าเบา ๆ
หันหน้ามองออกไป
ข้างนอกหน้าต่าง
ราวกับกำลังอับอาย
กับพฤติกรรมของตัวเอง
ไอร่าที่ยืนมองเห็นเหตุการณ์อย่างชัดเจน
เธอไม่ได้พูดแทรก
หรือ ตอบคำถามนั้น
มือที่กำไว้แน่น
เริ่มคลายลง
จนเป็ปกติ
ตอนนี้
สายตาของเธอ
หันไปมอง
ที่ร่างสูงโปร่ง
ของชายแก่
ที่ยืนอยู่กลางห้อง
“…มิสเตอร์กริม…”
ไอร่าเริ่มเกิดความสงสัย
จึงตั้งคำถามในใจ
“ทำไมเขายืนนิ่งจังเลยนะ
ไม่ขยับตัวไปไหนเลย
แถมยังมองมาที่ฉัน
สักพักหนึ่งแล้วด้วย”*
เธอสลัดเสียงที่อยู่ในหัว
ทิ้งออกไป แล้วตั้งสติ
รวบรวมความกล้า
เพื่อถาม สิ่งที่เธอ
อยากจะรู้
“แล้ว…พวกคุณ
มีวิธีที่จะกำจัดมันทิ้งไปไหม?
แบบผ่าตัดเอามันออกไป
หรือว่า
ลบล้างมัน
หรือไม่ก็…
ทำให้ทุกสิ่งที่เสียไป
กลับคืนมา?”
น้ำเสียงของไอร่า
แหบพร่า
ราวกับกำลัง้า
ให้เกิดปาฏิหาริย์
ราวกับ้า
ให้ใครสักคน
ตอบเธอ
ว่าสิ่งพวกนี้
มันไม่ได้แย่
ขนาดนั้น
และทุกอย่าง
มีทางแก้ไขได้
เสมอ
บรรยากาศในห้อง
เงียบลง
ไปอีกขั้น
คำถามที่หนักอึ้ง
ลอยค้างอยู่
กลางอากาศ
เอลาร่า
ที่กำลังเก็บอุปกรณ์ทำแผล
เงยหน้าขึ้นมา
มองไอร่า
ด้วยสายตาที่เข้าใจ
ราวกับเธอเอง
ก็เคยอยู่
ในจุดนั้น
เช่นกัน
แต่ก่อนที่เธอ
จะได้พูด
สิ่งใดออกมา
เสียงฝีเท้า
ก้าวช้า ๆ
ดังขึ้น
จากกลางห้อง
เสียงไม้เท้า
กระทบกับพื้น
อย่างเป็จังหวะ
ชัดเจน…
หนัก…
และสม่ำเสมอ
มิสเตอร์กริม
เดินเข้ามา
อย่างช้า ๆ
ทุกเสียงในร้าน
เงียบลง
ทันที
ไม่ใช่เพราะว่าใครสั่ง
แต่ราวกับทุกคน
รู้
ว่าควรเงียบ
แม้แต่เอลาร่า
ที่กำลังจะพูดบางอย่าง
ก็เก็บคำพูดนั้น
กลับไป
มือของเธอ
หยุดค้างอยู่
กลางอากาศ
ก่อนจะค่อย ๆ
ลดลง
ข้างลำตัว
เขาหยุดยืน
ข้างโซฟา
ที่รินนอนอยู่
ไม่ก้มดูาแ
ไม่แตะต้องร่างนั้น
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น…
เหมือนการมีอยู่ของเขาเอง
คือ คำเตือน บางอย่าง
สายตาสีเทาเข้ม
ยกขึ้น
จับจ้องไปที่ไอร่า
ไม่กะพริบ
“วิธีกำจัดมันทิ้งไป
หรอ…”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
ปลายไม้เท้า
กดแน่น
ลงกับพื้น
เสียงนั้น
ดังขึ้น
กว่าก้าวก่อนหน้า
เพียงเสี้ยวเดียว
“แน่นอนว่า
มีสิ”
น้ำเสียงต่ำ
แหบกร้าน
ไม่เร่ง
ไม่ช้า
ราวกับเขา
เคยพูด
ประโยคนี้
มาแล้ว…
นับครั้ง
ไม่ถ้วน
“ก็แค่ต้อง
ตายไปพร้อมกับมัน…”
เขาหยุด
ปล่อยให้คำว่า
ตาย
ลอยค้าง
หนักหน่วง
พอจะกด
ลมหายใจ
ของทั้งห้อง
คำว่า
ตาย
ยังไม่ทันจางหายไป
มิสเตอร์กริม
ก็เคลื่อนไหวต่อ
เขาหันปลายไม้เท้า
ชี้ลงต่ำ
ไปยังพื้นห้อง
ไม่ใช่การชี้ใส่ใคร
แต่เป็ท่าทาง
ราวกับกำลังชี้
ไปยังบางสิ่ง
ที่อยู่ลึกกว่านั้น
“แต่ถ้าเธอหมายถึง
การเอามันออก
โดยที่ร่างกาย
ยังเดินได้
ยังหายใจ
และยังเรียกตัวเองว่า
มนุษย์ อยู่…”
เสียงไม้เท้า
กระทบพื้น
ดัง
กึก
ครั้งนี้
ชัดเจนกว่าทุกครั้ง
“คำตอบคือ
ไม่มี”
ไม่มีใครโต้แย้ง
ไม่มีใคร
แม้แต่จะ
ขยับตัว
“ตราบาป
ไม่ใช่โรค
ไม่ใช่คำสาป
ที่ถอดออกได้
และไม่ใช่สิ่ง
ที่พระเ้า
เผลอทำตกใส่พวกเรา”
เขาหยุด
เหมือนตั้งใจ
ให้คำว่า พระเ้า
ตกลงช้า ๆ
“มันคือ รอยแผล
ที่พวกเธอ ต้องยอมรับ
หรือไม่ก็ เลือกจะไม่ยอมรับ ก็เท่านั้น”
สายตาของไอร่า
ยังคงจับอยู่ที่เขา
หนักแน่น
จนแทบลืมกะพริบ
“แล้ว…
ถ้าไม่ยอมรับล่ะคะ?”
คำถามหลุดออกมา
เบา ๆ
แต่สั่นไหว
มิสเตอร์กริม
มองเธอ
อยู่นานกว่าครั้งก่อน
คราวนี้
เขาไม่ตอบทันที
มือที่จับไม้เท้า
คลายออกเล็กน้อย
ก่อนจะบีบกลับ
แน่นกว่าเดิม
“งั้นก็จะเกิดสิ่งหนึ่งขึ้น”
เสียงของเขา
ต่ำลง
จนแทบกลืนไปกับเงา
“บางคน
เรียกมันว่า
การแตกหัก
บางคน
เรียกมันว่า
การหลุดพ้น
แต่สำหรับพวกเรา…”
เขาเงยหน้าขึ้น
สบตากับทุกคนในห้อง
ทีละคน
เหมือนกำลังนับ
“เราเรียกมันว่า”
จังหวะนั้น
อากาศในห้อง
เหมือนจะหยุดไหลเวียน
แม้แต่เสียงหายใจ
ก็เบาบางลง
“Lost Soul”
คำสองคำ
ตกลงมา
ไม่ดัง
ไม่ก้อง
แต่หนักหน่วง
พอจะกดทับ
อกของคนฟัง
เอลาร่า
ขยับตัวเป็คนแรก
เธอไม่ได้พูด
เพียงแค่
ลดสายตาลง
มือของเธอ
กำชายเสื้อ
แน่นขึ้น
ริน
ที่นอนอยู่
ขยับนิ้วมือเล็กน้อย
เหมือนร่างกาย
ตอบสนอง
กับคำที่คุ้นเคย
“Lost Soul
ไม่ใช่คนบ้า
ไม่ใช่อสูร
ั้แ่ต้น”
มิสเตอร์กริม
พูดต่อ
ช้า
และชัด
“พวกเขา
เคยเป็ผู้มีตรา
เหมือนพวกเธอ
เคยมีเหตุผล
เคยมีสิ่งที่ต้องปกป้อง
และเคยคิดว่า
ตัวเอง
รับไหว”
คำสุดท้าย
หลุดออกมา
หนักกว่าคำอื่น
“แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง
ตราจะไม่ถามอีกแล้ว
ว่าเธอ พร้อมหรือไม่”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
“มันจะถามแค่ว่า
เธอเหลืออะไรให้เสียอีกบ้าง”
ไอร่า
รู้สึกได้ทันที
ความเย็น
ที่แล่นขึ้น
จากแผ่นหลัง
ร่างของไอร่า
ชะงักค้าง
คำสองคำนั้น
ไม่ได้ดัง
แต่กลับ
กระแทกลงมา
ในหัวของเธอ
เหมือนกับค้อนหนัก
Lost Soul…
เสียงในห้อง
ยังคงอยู่
แต่กลับ
ห่างออกไป
ราวกับมีใครบางคน
ดึงเธอ
ถอยหลัง
ออกจากปัจจุบัน
ภาพหนึ่ง
แล่นกลับมา
โดยไม่ขออนุญาต
ร่างที่
คล้ายมนุษย์
แต่ไม่ใช่
สูงเกินไป
ยาวเกินไป
ผิดรูป
ในทุกสัดส่วน.
แขน
และขา
ยืดยาว
ราวกับไม่รู้จักขอบเขตของข้อกระดูก
นิ้วมือ
เรียวยาว
งอเข้าหากัน
เหมือนกรงเล็บ
ที่ไม่เคยรู้จักคำว่า “ปล่อย”
ิั
ตึง
จนแทบฉีกขาด
ของเหลวสีดำ
ซึมออกมา
ช้า ๆ
จากรอยแยก
เหมือนเื
ที่ลืมไปแล้ว
ว่าควรไหลอย่างไร
เสียงหายใจ
ไม่สม่ำเสมอ
ไม่เป็จังหวะ
เหมือนปอด
ที่ผุพัง
แต่ยังถูกบังคับ
ให้ทำงานต่อไป
ดวงตาของมัน
จ้องมองเธอ
ไม่โกรธ
ไม่เกลียด
ว่างเปล่า
มีเพียงความหิวโหย
แบบสิ่งที่
ไม่้าอะไรอีกแล้ว
นอกจากสิ่งนั้น
เสียงข้อต่อ
เสียดสีกัน
ทุกครั้งที่มันขยับ
เสียงกรีดร้อง
ที่ไม่เหมือน
เสียงของสิ่งมีชีวิต
ทุกอย่าง
ชัดเจน
เกินไป
ไอร่า
รู้ตัวอีกที
เมื่อมือของตัวเอง
ยกขึ้น
กอดร่าง
แน่น
โดยไม่รู้ตัว
ลมหายใจ
สั้น
และขาดตอน
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะ
ความจริง
ที่ไม่มีช่องให้หลบ
มิสเตอร์กริม
เมื่อเห็นท่าทางของไอร่า
ที่กำลังตัวสั่นอยู่นั้น
เขาหันไปมอง
เงาสะท้อน
บนกระจก
เหมือนกำลังมอง
ภาพที่ไม่มีใครเห็น
“บางคน
ยังเดิน
บางคน
ยังส่งเสียง
บางคน
ยังหิวโหยเหมือนมนุษย์
แต่สิ่งหนึ่ง
ที่เหมือนกันทั้งหมด…”
เขาหันกลับมา
สายตาคม
และว่างเปล่า
“คือ
พวกเขา
ไม่เหลือสิ่งใด
ให้เรียกว่า
มนุษย์ อีกแล้ว”
ความเงียบ
ปกคลุม
หนาแน่น
ยิ่งกว่าเดิม
ตายไปพร้อมกับมัน…
หรือ
กลายเป็
Lost Soul…
คำตอบที่เธอได้รับ
เล่นซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเธอ
ความเย็น
แผ่ซ่านขึ้นมา
จากหน้าท้องด้านซ้าย
อย่างชัดเจน
ราวกับ
บางสิ่ง
กำลัง
รับฟัง
เอลาร่า
หยุดมือ
ที่กำลังเก็บอุปกรณ์
เธอเงยหน้าขึ้น
มองไอร่า
สายตานั้น
ไม่ใช่ความสงสาร
แต่คือ
ความเข้าใจ
ของคนที่
เคยยืน
อยู่ตรงนั้นมาก่อน
มิรา
ก้มหน้าลง
มือที่กอดอกแน่น
ค่อย ๆ
คลายออก
เหมือนคำว่า
Lost Soul
เพิ่งสะกิด
แผลที่ไม่เคย
จางหาย
ไซลาส
ปิดหนังสือลง
ช้า ๆ
เสียงปก
กระทบกัน
เบา
แต่ชัดเจน
ในความเงียบ
ทอร์เรน
จิบกาแฟ
ช้าลง
สายตาที่เคย
ประเมิน
กลายเป็
ความนิ่ง
ที่ระวังตัว
มิสเตอร์กริม
ยังคง
ยืนนิ่ง
ไม่ขยับ
ไม่เร่งเร้า
ราวกับกำลัง
รอ
ไม่ใช่คำถาม
ไม่ใช่คำตอบ
แต่เป็
่เวลาที่เธอ
ต้อง
ยอมรับ
บางสิ่งด้วยตัวเอง
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เขาพูดขึ้น
“ไม่มีใคร
เกิดมาแล้วรู้…”
ปลายนิ้ว
ขยับเล็กน้อย
บนด้ามไม้เท้า
“ว่าเรากำลัง
เป็อะไร”
“หรือ
มีอะไร
ติดตัวอยู่”
เขาหยุด
อย่างจงใจ
ปล่อยให้คำถามนั้น
ตกลง
ในอากาศ
“ว่าบาปของตัวเอง
คืออะไร”
“ทำไมมันถึง
เลือกเรา”
เสียงของเขา
นิ่งสงบ
เหมือนแม่น้ำ
ที่ไหลช้า
แต่ไม่มี
ที่สิ้นสุด
“เราทุกคน
ในที่นี้…”
สายตาเขา
กวาดมองรอบห้อง
“ต้องเรียนรู้มัน”
“ผ่านความผิดพลาด”
“การทดลอง”
เขาหยุด
นานกว่าครั้งก่อน
“และบางครั้ง…”
เสียงไม้เท้า
กระทบพื้น
ดัง
ขึ้นอีกครั้ง
“ด้วยการสูญเสีย
สิ่งที่รักที่สุด”
มือที่บีบไม้เท้า
แน่นขึ้น
เพียงชั่ววินาทีเดียว
ก่อนจะคลายกลับมา
เหมือนเดิม
“รวมถึง
ชีวิต”
ความเย็น
ที่หน้าท้องด้านซ้าย
พุ่งขึ้นมา
อีกครั้ง
รุนแรงกว่าเดิม
ราวกับ
ตราบาป
กำลัง
ตอบสนอง
มิสเตอร์กริม
พูดต่อ
น้ำเสียง
ไม่สั่น
ไม่ลังเล
“เมื่อใช้พลัง…
ตรงกับเงื่อนไข
ของแกนหลัก
ของตรา”
เขาขยับเข้าใกล้
เพียงก้าวเดียว
“มันจะเติบโตเร็ว…
เหมือนไฟป่า
ที่ไม่มีใคร
หยุดได้”
เขาเอียงศีรษะ
เล็กน้อย
“แต่ถ้าเธอใช้มัน…
โดยหลบเลี่ยง
การกระทำ
ที่กระทบ
แกนหลักนั้น”
ปลายไม้เท้า
เคาะพื้น
เบา ๆ
“มันก็ยัง
ขยายอยู่ดี”
“เพียงเเต่…
มันจะช้าลง
เเละขยายเพียงเล็กน้อย”
สายตาสีเทาเข้ม
กลับมาจับจ้อง
ไอร่า
“คำถามต่อไป…”
“ที่เธอจะถาม”
เขาหยุด
ริมฝีปาก
ยกขึ้นบาง ๆ
บางสิ่งที่ไม่ใช่
รอยยิ้ม
“คือจะรู้ได้ยังไง
ว่าใช้มัน
ตรงเงื่อนไข
หรือไม่”
เขาเดินเข้ามาใกล้
อีกก้าว
ใกล้พอ
ที่ไอร่า
จะรู้สึกถึง
แรงกด
ของการมีอยู่
“คำตอบนั้น
ง่ายมาก”
น้ำเสียงของเขา
ต่ำลง
“ถ้าหลังจาก
ใช้พลัง…”
“เเละมัน
เอาสิ่งสำคัญมาก
จากเธอไปแล้ว”
เขาจ้องเธอ
ไม่กะพริบ
“และตรา
ขยายขึ้น
อย่างบ้าคลั่ง”
“นั่นแหละ
คือคำตอบ”
ร่างของไอร่า
สั่นยิ่งกว่าเคย
ภาพในห้องน้ำ
ภาพตราที่ขยายตัว
ภาพเด็กน้อย
ที่เธอปกป้อง
ซ้อนทับกัน
จนแทบ
หายใจไม่ออก
มือทั้งสองข้าง
ที่กำลัง
กอดตัวเอง
ตอนนี้
แน่นขึ้นมาก
โดยไม่รู้ตัว
มิสเตอร์กริม
พูดเพียงคำเดียว
สั้น
แต่หนักแน่น
“หลีกเลี่ยงมันซะ”
หลังจากนั้น
เขาหันหลัง
ก้าวเดิน
ช้า
แต่มั่นคง
เสียงไม้เท้า
กระทบพื้น
เป็จังหวะเดิม
ไม่เร่ง
ไม่ลังเล
ประตูด้านหลังร้าน
เปิดออก
และปิดลง
ทิ้งไว้เพียง
ความเงียบ
ที่ไม่มีใคร
กล้าพูด
อะไรต่อ
24K
