ตอนที่8 ตาสีตาสา
การรุกรานของปีศาจก่อเกิดหายนะและความตายจนเกินคำว่าสูญเสีย ถึงแม้จะอพยพพลเรือนออกมาได้กว่าครึ่ง แต่ความเป็จริงมันช่างโหดร้ายเมื่อมองดูคนที่มิอาจหนีพ้นจากเหตุการณ์อันตรายถึงกลับต้องตกตายโดยไร้ผู้เหลียวแล
บัดนี้แหงนหน้าไปทิศใดก็พบเจอแต่สิ่งที่สิ้นใจ แม้ภายนอกเมืองห่างออกไปนับสิบกิโลก็ยังไม่วายต้องโดนตามล่าจากเหล่าปีศาจร้าย
พวกมันต่างลักพาตัวเด็กสาวโดยไม่มีผู้ใดมาขัดขวาง เพราะชาวบ้านตาดำๆ ที่ไร้ทหารปกป้องจะสู้รบตบมือกับปีศาจได้อย่างไร
แต่ทันใดที่ปีศาจก้าวผ่านป่าทึบตรงซุ้มคนจร ขาของพวกมันก็ถูกจับมัดด้วยกับดัก จนลอยขึ้นไปติดกับต้นไม้ใหญ่ขนาดห้าคนล้อม
"พวกแกจับลูกเมียข้าไปไว้ที่ไหน..!! "
เสียงกู่ร้องของแซมพร้อมชายฉกรรจ์อีกหลายสิบคนดังกึกก้องไปทั่วผืนป่าอย่างโกรธแค้นที่เหล่าลูกหลานถูกลักพาตัวไปโดยมิอาจช่วยเหลือได้ทัน
ถึงกระนั้นความชื่นมื่นก็ยังคงอยู่บนใบหน้าของเหล่าปีศาจเพราะสิ่งที่ใช้พันธนาการพวกมันไว้ก็เป็เพียงแค่เชือกธรรมดาทั่วไป ซึ่งขาดได้ง่ายหากใช้แรงมหาศาลกระชากในครั้งเดียว และนั่นไม่ใช่เื่ยากเย็นอะไรสำหรับเผ่าพันธุ์ผู้มากด้วยพละกำลัง ร่างกายสีดำนี้จึงได้กลับลงมาสู่พื้นดินพร้อมกับปลดปล่อยพลังิญญาขั้นกลางระดับต้นและระดับกลางขึ้นมาข่มขู่ให้พวกตาสีตาสาได้รู้ว่าใครเป็ใคร
แต่ก็ต้องพบกับความประหลาดใจเมื่อไม่มีชาวบ้านคนไหนกลัวเกรงในพลังเ่าั้ แถมยังใช้อาวุธคู่กายชี้ตรงมายังกลุ่มปีศาจก่อนจะวิ่งเข้าโรมรันโดยไร้แผนการหรือชั้นเชิงใดๆ
และอาวุธที่ใช้ยังเป็เพียงแค่ท่อนเหล็กสนิมเขรอะทั่วๆ ไป แต่สามารถฟาดฟันกับเหล่าปีศาจจนพวกมันเริ่มเสียท่า
แล้วชัยชนะก็เริ่มอยู่ฝั่งของกลุ่มชาวบ้านเมื่อพวกเขาแสดงทักษะการต่อสู้ได้ประหนึ่งผู้เชี่ยวชาญด้านการปราบปีศาจ โดยเฉพาะแซมที่ควงท่อนเหล็กสลับซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่วจนสามารถต่อกรพวกระดับสูงกว่าได้ไม่ยากเย็น
ทำให้ประจักษ์แล้วว่าผู้มีพลังสูงส่งใช่จะแข็งแกร่งเสมอไปหากขาดการฝึกฝนฝีมืออยู่เป็ประจำ พวกมันจึงถูกกระหน่ำตีจนต้องล้มลงอย่างหมดสภาพพร้อมเสียงโอดครวญด้วยความเ็ป และในที่สุดใบหน้าอันระรื่นของปีศาจก็เลือนหายไปเมื่อได้รับความพ่ายแพ้จากกลุ่มชาวบ้านตาดำๆ
"ตอบข้ามา!! ว่าแกจับพวกนางไปไว้ที่ใด ไม่งั้นพวกข้าจะตีให้ตายกันไปข้าง!! ." แซมร้องะโใส่หน้าพวกปีศาจที่นอนกองอยู่กับพื้นด้วยแววตาดุดันดั่งสัตว์ร้าย แต่สัญชาตญาณของชายผมสีน้ำตาลก็แจ้งเตือนถึงบางสิ่งซึ่งอันตรายจนขนลุกไปทั่วทั้งกาย
เขารีบหันไปทางซ้ายอันเป็ที่มาของภัยร้ายก่อนท่อนเหล็กสนิมเขรอะจะถูกตัดด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็น พร้อมแขนอีกข้างก็ถูกบาดลึกจนถึงกระดูก และภายในเสี้ยววินาทีเเซมก็รีบเอียงตัวเพื่อหลบหนี แต่กลับทำให้าแกว้างขึ้นจนเืสีแดงอุ่นไหลทะลักออกมาไม่ยอมหยุด
เมื่อเห็นท่าไม่ดีเหล่าชาวบ้านคนอื่นๆ ก็โผตัวเข้ามาป้องกันชายผมสีน้ำตาลซึ่งกำลังาเ็สาหัสและหากปล่อยเป็เช่นนี้อาจเสียเืหมดตัวจนสิ้นใจอย่างแน่นอน
"เป็ยังไงบ้างแซม เกิดอะไรขึ้น..!! "
"ดูเหมือนจะโดนโจมตีจากธาตุลมน่าจะเป็ขั้นสูง ร้ายกาจไม่เบา "
"รอเดี๋ยว ข้ามีใบสาบเสือมาด้วยมันช่วยห้ามเืเ้าได้" ชายร่างท้วมเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบสมุนไพรเข้าไปในปากและเคี้ยวจนละเอียดเพื่อนำมาประคบตรงาแ
"คมวายุ..!! "
แต่ยังไม่ทันได้ห้ามเืการโจมตีด้วยธาตุลมก็เกิดขึ้นอย่างเฉียบพลัน จนทำให้เหล่าชาวบ้านต่างแตกกระเจิงวิ่งหนีกันไปคนละทางโดยมิอาจรับรู้ว่าต้นตอของพลังนี้มาจากทางไหน
" เฮ้ แซม เ้าอยู่ไหน" ชายร่างท้วมเอ่ยเรียกพร้อมมองหาตำแหน่งของแต่ละคน ซึ่งกำลังหลบอยู่ตามโขดหินและพุ่มหญ้าไม่ไกลกันจนเกินไป
"ข้าอยู่นี่ แบทพีช" และโชคยังดีที่แซมนั้นอยู่ไม่ไกลกับผู้มีสมุนไพรห้ามเืซึ่งมันยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่องจนอาจถึงตาย หากชายร่างท้วมไม่รีบคลานเข้ามาหาตัวแซม
"มันจะแสบหน่อยนะ อย่ากรี๊ดกร๊าดจนเป็เื่ล่ะ" แซมพยักหน้าตอบรับชายร่างท้วมก่อนจะถูกสมุนไพรโปะไปที่แผลพร้อมกดมันให้แน่นอย่างไม่เกรงใจผู้าเ็ และกระชากชายเสื้อของตนพันทับสมุนไพรไว้รอบแขนเพื่อไม่ให้เืมันไหลออกมาอีก เมื่อภารกิจห้ามเืสิ้นสุดลงทั้งสองก็หันมองซ้ายขวาหาเหล่าสหายร่วมรบของตนว่าหลบอยู่หนใดกันบ้าง
"แดง เฮ้ ไอ้แดง เ้าอยู่ไหน ได้ยินข้าไหม"
"เออ ข้าอยู่นี่" แต่แล้วชายผู้ถูกเรียกก็ได้โผล่หัวขึ้นจากพุ่มไม้ขนาดใหญ่พร้อมใครอีกหลายคนคล้ายกับฝูงเมียร์แคตจำนวนมากจนแซมและแบทพีชถึงกับสะดุ้งด้วยความใ
"เอ่อ..เ้าเป็ยังไงบ้าง แล้วคนอื่นละ าเ็กันไหม"
"ก็แผลเล็กน้อยยังไหวกันอยู่ ข้ากังวลเื่เ้ามากกว่า"
"ไม่มีปัญหาแผลแค่นี้เล็กน้อยน่ะ แล้วมีใครจับตำแหน่งมันได้บ้างไหม..? " สิ้นคำถามทุกคนต่างส่ายหน้าเพราะไม่มีใครรู้เลยว่าจะหาตัวมันได้อย่างไรนอกจากวิ่งหนีเอาตัวรอด
"เดี๋ยวข้าจะล่อมันเอง ฝากพวกเ้าหาตำแหน่งมันด้วยนะ" เมื่อเป็เช่นนี้แซมจึงคิดวิธีการโดยเอาตัวเองเป็เป้า หากมันโจมตีในยามใดก็อาจจะระบุทิศทางหรือตำแหน่งของมันได้บ้าง
"ช้าก่อนแซม เ้าจะผลีผลามเกินไปนัก นั้นมันปีศาจขั้นสูงเชียวนะ จะทำอะไรคิดถึงหน้าลูกเมียเ้าบ้าง"
"แล้วพวกเ้ามีแผนที่ดีกว่านี้รึไง " คำถามไร้ซึ่งคำตอบ แซมจึงแสดงเจตจำนงโดยการเผยตัวจากจุดหลบภัยพร้อมกระโจนออกไปอย่างห้าวหาญ
"ไม่จำเป็ต้องออกมาหรอก "
น้ำเสียงอันเสียดแหลมคล้ายสายลมพัดผ่านช่องประตู ดังอยู่ท่ามกลางเหล่าชาวบ้านที่กำลังซ้อนตัวอย่างน่าใจหาย เพราะรูปร่างสีดำอันสูงโปร่งไม่ควรจะเคลื่อนไหวได้โดยไม่มีใครทันสังเกตถึงเพียงนี้
"บ้าชะมัดมันมาโผล่อยู่ด้านหลังได้ยังไงวะเนี่ย" แบทพีชร้องะโพร้อมกับกระโจนตัวหนีเพื่อหลบคมมีดที่มองไม่เห็นจากสายลมอันเชี่ยวกรากของปีศาจขั้นสูง
แต่ก็มิอาจหลบพ้นเพราะความเร็วในการปล่อยพลังและระยะที่อยู่ใกล้กันจึงทำให้าแเกิดขึ้นทั่วทั้งร่างของชายฉกรรจ์หลายสิบคนจนต้องล้มลงสู่พื้นดินอย่างหมดสภาพ เช่นเดียวกับแดงและแบทพีชที่ถูกคมจากสายลมเชือดเฉือนลึกถึงเส้นเืใหญ่ในลำคอ
ทำให้เืจำนวนมากไหลทะลักออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงแม้ชาวบ้านคนอื่นๆ ซึ่งได้รับาเ็น้อยกว่าจะรีบเข้ามาช่วยโดยใช้ผ้ากดแผลนั้นไว้ให้แน่นแล้วก็ตาม หากปล่อยไปเช่นนี้ความดันเืพวกเขาจะตกและเกิดอาการช็อกจนระบบประสาทไม่ตอบสนองในขณะเดียวกันกล้ามเนื้อหัวใจจะตายเพราะขาดเืหล่อเลี้ยง
"แดง แบทพีช!!! "
แซมกู่ร้องอย่างตื่นตระหนกเพราะไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใดเมื่อมองเห็นเหล่าสหายนอนจมกองเื และความแค้นก็เริ่มก่อตัวเมื่อรอยยิ้มอันเย้ยหยันจากปีศาจร้ายได้ปรากฏขึ้นต่อสายตา ซึ่งทำให้แซมและคนอื่นๆ ต่างคว้าท่อนเหล็กหนาเข้าฟาดฟันใส่ิัสีดำอันแกร่งกล้า โดยที่มันไม่แม้แต่จะหลบหนี
แล้วฝ่ายไล่ตีก็เริ่มตระหนักรู้ถึงการกระทำอันไร้ความหมายจนล่าถอยออกห่างไปทีละคน เว้นเพียงแซมที่ยังคงเชื่อมั่นว่าตนต้องเป็ฝ่ายชนะโดยกระหน่ำตีตามจุดสำคัญเช่นลิ้นปี่ ขมับ ข้างลำตัว จมูก สามารถทำให้ถึงตายได้หากใช้แรงมากพอ
ซึ่งแซมก็มิอาจทำเช่นนั้นได้เมื่อเขาถูกโจมตีกลับด้วยแรงฟาดจากแขนอันทรงพลังเพียงหนึ่งครั้ง ก็ทำให้ร่างกายของมนุษย์ผู้อ่อนแอกระเด็นไปชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนคอพับล้มลงกับพื้นดิน
ดวงตาของแซมพร่ามัวพร้อมกับสติที่กำลังหลุดลอย แล้วใบหน้าของชายผมขาวก็ปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิดซึ่งแซมไม่้าให้เป็ภาพสุดท้ายของชีวิต
"เ้าไปอ..ยู่ไหนกัน..เทีย..รีบมาช่วยพวกเรา..เสียที"
"แซมม!!! " เหล่าชาวบ้านต่างวิ่งกรูเข้ามาเพื่อปกป้องชายผมสีน้ำตาลที่นอนคอพับไปอีกด้านเพราะแรงฟาดจากปีศาจ โดยไม่มีใครสามารถช่วยเหลือเขาหรือกระทั่งชีวิตตนเองได้เมื่อสายลมอันเชี่ยวกรากเริ่มสำแดงเดชอีกครั้ง
"โถ่เว่ยย พวกเราทำอะไรมันไม่ได้เลย เ้าไปอยู่ไหนกัน มาช่วยพวกเราที เทียยย!!!! "
เสียงร้องะโของเหล่าชาวบ้านกำลังเรียกหาชายผมขาวอย่างสิ้นหวัง แม้ในมือนั้นยังคงกำท่อนเหล็กและชี้ตรงไปยังปีศาจพร้อมคาดหวังถึงปาฏิหาริย์ที่จะทำให้พวกเขารอดพ้นจากอันตราย
"โอ้จะมีคนมาช่วยพวกเ้ามางั้นรึ หึ หึ หึ งั้นข้าจะให้มันได้เห็นความตายของพวกเ้าเป็การต้อนรับ " ปีศาจแห่งสายลมกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างสร้างพายุหมุนอันบ้าคลั่ง
แต่ทันใดนั้นเสียงร้องของสัตว์บางชนิดก็ดังสนั่นไปทั่วผืนป่า ก่อนมันจะกระโจนตัวออกมาจากโขดหินแล้วถีบเข้าที่ปลายค้างจนปีศาจขั้นสูงล้มลงอย่างไม่มีใครคาดคิด
และผู้พิชิตก็คือชายผมขาวผู้มาพร้อมกับม้าสีดำที่สามารถใช้เกือกของมันคว่ำปีศาจขั้นสูงได้ในชั่วพริบตา
"เทีย!! รีบมาดูพวกเขาที " เทียะโลงจากหลังม้าเมื่อมองเห็นแซมและคนอื่นๆ กำลังาเ็อย่างสาหัส ก่อนจะรีบใช้พลังที่เหลืออันน้อยนิดเร่งรักษาให้แก่ทุกคนจนกว่าจะพ้นภัย
"นี่..เ้าเป็ใคร..เป็..ใคร!! " และในขณะที่เทียกำลังเพ่งสมาธิ ปีศาจผู้นอนสลบไสลอยู่ไม่ไกลก็สามารถตั้งสติและพยุงตัวขึ้นมาจนเหล่าชาวบ้านต่างเริ่มถอยห่าง
"นอนอยู่ตรงนั้นแหละ ข้าไม่อยากสังหารเ้า"
" หึ หึ คำกล่าวอันน่าขัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า แค่ขั้นต้นกลับทะนงตัวถึงเพียงนี้เลยรึ ฮ่า ฮ่า" เสียงหัวเราะดังกึกก้องไปทั่วผืนป่าเพราะวาจาอันโอหังจากเหล่ามดปลวกที่จะบี้ให้ตายเมื่อไหร่ก็ตามแต่ใจปรารถนา
ทำให้ปีศาจขั้นสูงรีบกระโจนตัวเข้าห้ำหั่นกับเหล่าชาวบ้านด้วยโทสะอันเปี่ยมล้นพร้อมพายุหมุนที่จะคร่าทุกชีวิตให้ดับดิ้นในชั่วพริบตา
แต่มันกลับถูกเปลวเพลิงสีดำแผดเผาิัอันแข็งแกร่งในทันทีที่ถูกมือของเทียััยังใบหน้า แล้วดวงตาก็เริ่มฉายภาพของความตายซึ่งมันจะเป็สิ่งสุดท้ายก่อนปีศาจร้ายจะจากไปชั่วนิรันดร์
"ท่าน..คือ..ย… "
เทียเดินห่างจากร่างอันไร้ิญญาซึ่งกลายเป็ฝุ่นผงเพียงเพราะสายลมเบาๆ พัดผ่าน ก่อนเขาจะเริ่มกลับมารักษาแซมไปพร้อมกับแดงและแบทพีชที่นอนจมกองเืจากาแบริเวณลำคอ
ออร่าสีเขียวจึงทำหน้าที่ของมันจนอาการาเ็ทั้งหลายหายไปคล้ายกับไม่เคยเกิดขึ้น พร้อมความยินดีของเหล่าชาวบ้านที่เห็นสหายรอดตายได้อย่างน่าอัศจรรย์
"เทียยย!!! พวกปีศาจมันจับเด็กสาวไปหลายคนแล้วเอนี่กับเอ็มม่าก็เช่นกัน และตอนนี้พวกมันกำลังมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านของพวกเรา เ้ารีบไปช่วยพวกนางที" แซมร้องะโขึ้นในทันทีที่พบเห็นชายผมขาวซึ่งตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นดินอย่างอ่อนล้าเพราะเขาเสียพลังิญญาทั้งหมดไปกับการรักษา
"เข้าใจแล้ว "
แต่เทียก็ยังสามารถพยักหน้าตอบรับพร้อมะโขึ้นหลังม้าและมุ่งตรงเข้าไปในป่าทางหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงเหล่าตาสีตาสาอีกหลายคนที่วิ่งตามกันมาด้วยความกล้าหาญประหนึ่งอัศวินผู้เจนสนาม แม้แต่แซมและแดงที่เพิ่งเฉียดตายมาหมาดๆ ยังไม่วายต้องลุยไปกับเขาด้วยเช่นกัน
98
