ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

“ขายเนื้อไม่ได้...เราควรทำมันเป็นอาหาร ไปขาย อาหารของนายน้อยอร่อยมาก” จิ๋วเถาเสนอ“เยี่ยม! เป็นความคิดที่ดี ข้าเห็นด้วย” ซานหู่เอ่ยชมออกมาเสียงดัง คนอื่นๆ พยักหน้ารับ“เรื่องอาหาร เราต้องสะสมเนื้อสัตว์ เมล็ดธัญพืชไม่ว่าจะเป็น ข้าว หรือข้าวฟ่าง ช่วงแรกเราจะแปรรูปเนื้อสัตว์เป็นอาหารง่ายๆ ออกขายเพื่อระดมทุนในการซื้อเมล็ดธัญพืช ส่วนการสะสมเนื้อ เราจะทำเนื้อแห้ง และ เนื้อรมควันเก็บไว้สำหรับกิน และขายในหน้าหนาว มีใครจะเสนออะไรเพิ่มเติมอีกไหม” ทุกคนเงียบ“ดี เราจะเริ่ม ล่าสัตว์เพื่อนำมาทำเนื้อแดดเดียว และเนื้อรมควัน หลังจากบ้านดินสร้างเสร็จ ส่วนการขายอาหารเพื่อระดมทุนจะเริ่มในอีก 3 วัน เราจะมาประชุมเรื่องนี้กันอีกครั้ง” ซานหลงสรุป“หัวข้อต่อไป เครื่องนุ่งห่ม เราจำเป็นต้องมีอะไรบ้าง” ซานหลงเปิดประเด็นอีกครั้ง“เราต้องมี ชุดผ้าฝ้ายอย่างน้อยคนละ 4 ชุด ชุดกันหนาวคนละ 2 ชุด ที่นอน ผ้าห่ม คนละชุด” ซานยี่กล่าวขึ้น“ถุงเท้า รองเท้าหิมะ ถุงมือกันหนาว” อี้หลันเอ่ยขึ้นมาบ้าง“หมวก ผ้าพันคอ” หม่าเหลียงเสนอทุกๆ คนเริ่มเสนอความคิดเห็นของตนเองออกมา คนละอย่างสองอย่าง อันไหมไม่จำเป็นซานหลงก็แยงและปัดตก ในประเด็นนั้นไป“ดี อี้หลันจด บันทึก เราจำเป็นต้องหาเงินเพื่อซื้อพวกมันทั้งหมดภายใน 2 เดือน” ซานหลงสรุป“ต่อไปเรื่องยารักษาโรค” ซานหลงเปิดหัวข้อการประชุม“ใครมีข้อเสนอ อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม” ทุกคนเงียบ แน่ละพวกเขาทุกคนไม่มีความรู้เรื่องแพทย์“ถ้าพอมีความรู้เรื่องสมุนไพร และตัวอย่าง จากการอ่านตำราตัวเอง เดี๋ยวเรื่องนี้ข้ากับอี้หลันจะจัดการเอง”“หัวข้อสุดท้ายกองกำลัง”“ใครมีข้อเสนออะไร เชิญเสนอมาได้” ซานหลงเปิดประเด็นสุดท้าย“เพียงขุนนางเท่านั้น พี่จะมีคนคุ้มกัน หรือมีกองกำลังคุ้มกันของตัวเองได้” ซ่านหู่พูดขึ้น“เราจ้างทหาร หรือ นักรบรับจ้างไม่ได้ มีเพียงขุนนางหรือพ่อค้าวาณิชเท่านั้นที่สามารถทำได้” ซานยี่พูดขึ้นชาวบ้านธรรมดาไม่สามารถจ้างผู้คุ้มกันหรือนักรบรับจ้างได้ ถึงขุนนางจะสามารถมีได้หรือทำได้ แต่ก็มีข้อจำกัดจำนวนของผู้คุ้มกันต้องไม่เกินจำนวนที่ทางการกำหนด พ่อค้าเองก็เช่นกัน“ท่านพ่อ นายพรานฝีมือดีไม่ถือว่าเป็นทหาร คนตัดฟืนใช้ขวานเข่นฆ่าโจร คนหั่นหมูใช้มีดต่อสู้ได้ก็ไม่ใช่ทหาร แม่ครัวใช้มีดหั่นฝักฆ่าแม่ทัพได้ถ้ามีฝีมือ ถ้าหากเราฝึกฝนตัวเองให้เก่งขึ้นมาจนมีความสามารถละ จะถือว่าเรามีกองกำลังของตัวเองหรือไม่” ซานหลงเสนอ“วิเศษเจ้า...ทำไมข้าคิดไม่ได้นะ ฮ้าๆๆๆ พวกเราจะมีกองกำลังป้องกันตัวเองทำไม ถ้าเราปกป้องตัวเองได้!” ซ่านหูหัวเราะลั่นออกมา มันพอใจกับแนวคิดของลูกชายมันมาก ทุกคนต่างนิ่งอึ้งกันไป ต่างคนต่างคิดกันไปคนละทิศคนละทาง“ด้านคุณหนูอี้หลัน นิ่งอึ้งไปในทันที ชายคนนี้ มีแนวคิดที่สุดโต่งเสียจริง นายพรานถูกฝึกโดยทหาร คนตัดฟืนถูกฝึกเยี่ยงทหาร แม่ครัว ทุกๆ คน ถูกฝึกให้ใช้อาวุธ เยี่ยงทหาร ในอนาคตหากแนวนิดนี้ทำได้สำเร็จ สกุลซานละมีกองกำลังเทียบเท่าทหาร 50 นาย ขนาดขุนนางยังมีคนคุ้มกันหรือจ้างทหารได้แค่ 10 คน พ่อค้า 20 คน เท่านั้น แบบนี้แล้วใครหน้าไหนจะมาทำอะไรพวกเขาได้“แต่..ชาวบ้านธรรมดาไม่อนุญาตให้มีดาบ ธนู หรืออาวุธสงคราม” ซานหู่นึกขึ้นมาได้“เราจะไม่ใช้ดาบ แต่จะใช้ มีดสับหมู มีดแทงหมู มีดแล่เนื้อ และธนูล่าสัตว์แทนมีสับหมูบ้านเราทำให้มันยาวขึ้นมากกว่าเดิมหน่อย น่าจะใช้ได้ เราไม่ได้เอามาฆ่าคน แต่เอามาสับหมูในเวลาปกติ หากจวนตัวมันก็สับคนได้เช่นกัน ส่วนเรื่องธนู ท่านพ่อพาคนของเราไปลงทะเบียนนายพรานเสียก่อน ก็ใช้ธนูได้แล้ว พาไปสัก 20 คนก็พอ”“ใช้มีดสับหมู...แทนดาบ” เมื่อจินตนาการถึงคน 50 คนถือมีดสับหมูเข้าสนามรบ....มันถึงกับหนวดกระตุก“ทำไมหรือท่าพ่อ ยอดฝีมือแม่แต่หลาวไม้ไปก็ใช้แทนหอกได้ ไม่ใช่หรือ” ซานหลงยิ้มออกมา“หัวข้อนี้ไม่ต้องบันทึก” เขาสั่ง อี้หลันทำหน้างง ทุกคนก็สับสนเช่นกัน“ทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ต้องบันทึก” เธอถาม“เรื่องไม่ดีอย่าทิ้งหลักฐาน” ซานหลงพูดขึ้นทันที ทุกคนพยักหน้ารับเมื่อรู้เหตุผล“เอาละต่อไปเรามาลงรายละเอียดงานกัน บ้านดิน สำหรับคน 50 คนจะสร้างทั้งหมด 10 หลัง หนึ่งหลัง มี 3 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ 1 เตาผิง 3 เตียงไฟ เอากระดาษมา” ซานหลงขอกระดาษจากอี้หลัน เขาวาดแบบและอธิบายรายละเอียดของส่วนต่างๆ และขั้นตอนการสร้าง อย่างละเอียด อี้หลัน จดบันทึกทุกอย่างอย่างรวดเร็ว“มันไม่ต้องมีเสาหรือ” บิดาถามขึ้น“ไม่ต้องมีขอรับท่านพ่อ แต่เราจะวางก้อนดินทับมุมสลับกัน แบบนี้” เขาอธิบายการประชุมครั้งแรกจบลงเวลายามอิ๋น พอดี จากมติการประชุมงานสร้างบ้านดินจะเริ่มพรุ่งนี้เช้าผู้รับผิดชอบหลัก ในงานปรับหน้าดิน คือ หม่าเหลียง ทีมตอกเสาเข็มคือ จิ๋วเถา ทีมปั้นก้อนดินคือ ซูกวน บิดาคัดคนจำนวนหนึ่งที่หน่วยก้านดี เข้าในเมืองเพื่อไปลงทะเบียนเป็นนายพราน ซานยี่พาสมาชิกทีมไปตัดหญ้ามาทำตับหญ้าตามปกติส่วนอี้หลัน ถูกซานหลงจับติวเข้ม ขั้นตอนการทำบ้านดิน ทั้งวิธีการตรวจสอบ ส่วนผสม ต่างๆ ไม้เว้นแม้แต่เทคนิคเล็กๆ น้อยๆ เขาก็สอนอย่างละเอียด หน้าที่ของเธอคือคอยตรวจสอบ การดำเนินงานว่าถูกต้องได้มาตรฐานหรือไม่ ซานหลงไม่อยากให้เกิดความผิดพลาดขึ้นทีหลัง“อี้หลัน เจ้าจำได้หรือไม่ ก้อนดินมีส่วนผสมอะไรบ้างและมีวิธีการทำอย่างไร” เสียงของซานหลง ทดสอบความจำของเลขาคนสวย“จำได้เจ้าค่ะนายน้อย ส่วนผสมของดิน ในการทำก้อนอิฐดินดิบ ประกอบด้วย ๓ ส่วนคือ ดินร่วนปนทรายหรือดินเหนียว,ตัวประสานหญ้าสับหรือฟางข้าวสับ และดินทรายแห้งวิธีการทำ1. ขุดดินในพื้นที่ให้ร่วนซุยตามต้องการ2. ปล่อยน้ำให้ท่วมขังในบ่อดินที่เราขุดไว้ทิ้งให้ดินอิ่มตัวประมาณ 1 เค้อ3. เหยียบดินให้กลายเป็นโคลนและเอาเศษไม้หรือหญ้าออก เมื่อกลายเป็นโคลนตามความ ต้องการแล้วใส่ส่วนผสมตามอัตราส่วน ดินโคลน 3 ส่วน : หญ้าหรือฟางสับ 1 ส่วน : ทรายแห้ง 1 ส่วน เหยียบให้เข้ากันกลายเป็นดินเนื้อเดียวกัน การสังเกตเมื่อดึงเท้าขึ้นจากดินที่เราเหยียบจะกลายเป็นรูปเท้า แสดงว่าใช้ได้4. นำดินที่ได้ไปใส่ไม้แบบที่เตรียมไว้ 5 อัดดินจนแน่นและเต็มแบบไม้ ให้ยกแบบออก เราจะได้ก้อนอิฐดินดิบที่ยังไม่แห้ง5. ตากแดดให้แห้งประมาณ 3 วัน แล้วทำการพลิกก้อนดินให้ตั้งขึ้น ตากก้อนดินต่ออีก 4 วัน เพื่อให้ดินแห้งทั้งก้อน ก็จะได้ก้อนดินดิบพร้อมนำไปทำบ้านดินต่อไป” เธอพูดขั้นตอนออกมาราวกับท่องจำ“ดีมาก อย่าให้ผิดพลาดละ เวลาทำงานจริง” เขาเอ่ยชม“จำเอาไว้ให้ดีล่ะการสร้างบ้านดิน สำคัญที่การปั้นก้อนดิน และการ ปรับฐานราก” เขาเน้นยำรายละเอียดยุคนี้ไม่มีปูนซีเมนต์ ไม่สามารถใช้ปูนเทคานได้ ซานหลงจึงให้อัดกรวดลงพื้นให้แน่นแทน เขาให้ใช้แก่นไม้ ถากเป็นเสาสี่เหลี่ยม วางยาวเป็นคานคอดิน แทนการใช้ปูนซีเมนต์ คานไม้จะถูกตอกยึดกับเสาเข็มด้วยลิ้มไม้ เสาเข็มเขาใช้คน 20 คนขย่มลงไปตามวิธีที่ที่ชาวบ้านตามชนบถในชีวิตก่อนของเขาทำ เขาให้ตั้งนั่งร้านไม้ไผ่เพื่อทำงานตอกเสาเข็ม3 วันงานฐานรากทั้งหมดก็เสร็จสิ้น ก้อนดินต้องใช้เวลาตาก 7 วันกว่าก้อนดินชุดแรกแห้งได้ที่ ทีมฐานรากจึงรับหน้าที่ในการปั้นก้อนดินไปด้วย งานถูกวางแผนให้ผลัดกันทำเป็น 3 ผลัดตลอดทั้งวัน ปั้นดิน 3 ชั่วโมง ฝึกยิงธนู 3 ชั่วโมง และออกล่าสัตว์ 3 ชั่วโมงตารางงานจะถูกเปลี่ยนอีกครั้งเมื่อก้อนดินชุดแรกแห้งได้ที่ แรงงานหลัก 40 คนถูกบริหารจัดการโดยนักวิจัยพันธุ์พืชอย่างเต็มประสิทธิภาพอี้หลันตั้งใจเรียนรู้งานบริหารจากเขา ด้วยความกระตือรือร้น เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน มันทำให้เธอตื่นเต้นกับความแปลกใหม่ที่พบเจอ“ท่านแม่ ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วหรือไม่” ซานหลงเดินเดินตรงมหามารดา แจ้งจุดที่ถูกกำหนดให้เป็นโรงครัว“ทุกอย่างเตรียมเสร็จแล้ว รอแค่ลูกมาจัดการกับมันเท่านั้น” ซานยี่ผายมือไปยังเนื้อหมูหั่นชิ้นกับมะเขือเทศ ดอกกระเจี๊ยบ สับปะรดป่า ที่ถูกหั่นเตรียมเอาไว้เมื่อ 2 วันก่อนซานหลงไปเจอดงสับปะรด โดยบังเอิญตอนที่ออกล่าสัตว์กับหม่าเหลียง ดงสับปะรดป่าผืนใหญ่ กินเนื้อที่กว่า 10 มู่ ลูกสับปะรดเริ่มสุกมีให้เห็นบ้างประปรายพวกเขาจึงขนลงมาจนหมด ตอนนี้มีสับปะรดสุกกว่า 300 ลูกกองอยู่ในลานรวมวัตถุดิบ นอกจากสับปะรดแล้ว ข้างลำธารใหญ่ ยังมีดงกระเจี๊ยบแดงกำลังออกดอกตูมเต็มไปหมด“อาหารที่ข้าจะทำขายก็คือ บาบีคิวนานา เนื้อสัตว์...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

20.ประชุม II

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

20.ประชุม II

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้