เลี้ยงผีไว้ทำผัว
ตอน ตาให้ของดีไว้ป้องกันตัว
แนนกำลังหลับอยู่บนเตียงในสภาพอ่อนระโหยโรยแรง ชุดขาวห่มขาวของเธอนั้นมีแต่คราบน้ำคาวเลอะติด
คร่อก! ฟี้! ขณะที่นอนกรนนั้นเอง สาวน้อยก็ฝันถึงบ้านเรือนไทยที่อาศัยอยู่ แต่ในภาพฝันนั้นบ้านทรงไทยหลังนี้ยังใหม่เอี่ยม เธอเห็นตัวเองในวัยเด็กกำลังกางแขนวิ่งเล่นบนสนามหญ้ากว้าง มีคุณตากับคุณยายกำลังตัดแต่งกิ่งดอกไม้
จู่ๆตาที่นุ่งเพียงผ้าขาวม้าก็หันมาเอ่ยกับแนนอีกคนที่โตเป็สาวแล้ว "ทำไมสำส่อนยังงี้ล่ะ หลานเอ้ย"
"อ้าว! ตาเห็นหนูเหรอ" แนนเอ่ยกับตาอยู่ในฝัน เธอมองลายสักอักขระเต็มแผ่นอกและแขนตาอย่างน่าทึ่ง ลวดลายศักดิ์สิทธิ์แบบนั้นในยุคนี้ไม่มีเหลือให้เห็นแล้ว
ฟู่วส์! คุณตาถอนหายใจแล้วเดินด้อมๆมายืนก้มหน้าบ่นให้หลานรัก "เคยบอกอย่าไว้ใจผีๆ ใช้งานแล้วก็ใส่หม้อถ่วงน้ำไป ถ้ามีงานใหม่ก็ค่อยผูกิญญาใหม่มาใช้เอา"
"อ้าว! ก็พวกเค้าหล่อนะตา จะเอาทิ้งก็เสียดายแย่ กว่าจะหาแต่ละตัวมาได้" แนนตอบไปโดยไม่คิดเพราะในฝันนั้นควบคุมอะไรไม่ได้
"เห้อ! หลานเอ๋ย" คุณตาเอามือกุมขมับแล้วส่ายหน้า เขาครุ่นคิดขณะทำท่าทางเหมือนหัวนั้นหนักอึ้งจนเงยไม่ขึ้น
"เอ่อ! เอางี้ ลูกประคำที่ใต้ฐานพระน่ะ เอามาห้อยคอไว้ ตราบใดที่ไม่ถอดออกผีหรือเทวดาก็โดนตัวแนนไม่ได้หรอก" ตาตอบ
"อู้! ใต้ฐานพระมีของดีด้วยเหรอคะ" แนนทำตาโต
เอ๊กอี๊เอ๊เอ๊ก! จู่ๆเสียงไก่ป่าข้างบ้านก็ขันร้องเสียงดัง แฮ่ก! ๆ ๆ "นี่เราฝันไปหรอกหรือเนี่ย" หมอผีร่างบางลุกนั่งในสภาพเหงื่อโชกชุ่มผิวกาย เธอตั้งสติแล้วรีบวิ่งแจ้นไปยกพระองค์ใหญ่ออกแล้วมองดูใต้ฐานรองพระ เห็นลูกประคำสีทองร้อยด้วยสายสิญจน์สีแดงเส้นใหญ่ เมื่อลองเอามาสวมคล้องลำคอก็พบว่ามันพอดี จึงใส่ไว้อย่างนั้นแล้วออกมานั่งเล่นที่ศาลา
"เจ๊จ๋า! ไข่ดาวร้อนๆมาแล้วจ้า" ผีหนุ่มนักศึกษาลงทุนทอดไข่ดาวไร้น้ำมันมาเสิร์ฟหวังบำรุงกำลังแม่หมอก่อนจะล่วงเกินเธออีก
"กาแฟดำก็มาแล้วจ๊ะแนน" ผีพี่อัฐก็ถือกาแฟร้อนมาเสิร์ฟอีกคน
แว๊บ! ๆ ผีหนุ่มนักดนตรีกับผีดาราก็หายตัวมาโผล่ข้างหลังแล้วก้มกระซิบหูสาวสวยคนละข้าง "ให้พวกเรานวดให้นะ ๆ"
"อย่ามา ทำดีหวังจะให้สมยอมอีก คนละครั้งเดียวพอเลย" แนนบ่นเสียงดัง
หมับ! ๆ สองผีข้างหลังหาได้ฟัง พวกเขาถือวิสาสะเอามือบีบบ่าน้อยๆของแนนเบาๆ โอ๊ย! ๆ จู่ๆสองผีก็ร้องโหยหวนด้วยความเ็ปเมื่อกระแสไฟลางๆพุ่งออกจากลูกประคำทองมาช็อตมือของพวกเขา
โครมม! ร่างสองหนุ่มหงายตึงลงไปนอนในสภาพหน้าดำ "ฮิ! ๆ สม" แนนหัวเราะชอบใจก่อนจะจ้วงไข่ดาวเข้าปากแล้วตามด้วยกาแฟร้อนหอมกรุ่น
อุ่ย! น่ากลัว! ผีนักศึกษากับผีพี่อัฐใผงะถอยหลังในสภาพเหงื่อตกย้อยถึงปลายจมูกกันทั้งคู่
"ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ , ขอจับนมหน่อย" เสียงผีทหารพรานกับนักรบมาก่อนตัวเสียอีก พวกเขาโผล่หน้าโต๊ะไม้ใต้ศาลาแล้วยื่นมือมาล้วงลูบอกเสื้อขาวคนละข้าง
เปรี๊ยะ! ๆ ๆ ๆ กระเเสไฟสีฟ้าแล่นเข้ามือสองหนุ่มโดยฉับพลัน แค่ก! ๆ ๆ ๆ พวกเขาอ้าปากสำลักควันที่พุ่งออกปากแล้วหงายหลังลงไปกองกับพื้น
"เห้ย! น่ากลัวสุดๆ แบบนี้ไม่ต้องท่องคาถาเลย ไม่มีโอกาสพลาดด้วย" ผีหนุ่มออฟฟิศที่แอบมองวิ่งหนีไปหลบหลังตุ่มน้ำ
สามวันผ่านไปแนนก็ยังไม่ถอดสายประคำทองออก เธอใช้งานเหล่าผีในการดูดวง ติดตามของหาย สืบลูกหนี้ของเหล่าลูกค้าที่แวะเวียนมาใช้บริการจนผ่านพ้นไปเป็อาทิตย์ๆ
ผีหนุ่มทั้งเจ็ดเริ่มออกอาการไม่ค่อยพอใจเมื่อโดนใช้งานฟรี คืนนี้พวกเขามานั่งบนหลังคาเรือนไทยและประชุมหารือกัน
"อุส่าห์ได้เสียวกับเจ๊แล้วเชียว อยากทำต่ออีกก็ไม่ได้" ผีนักศึกษา
"ใช่ ถ้าไม่ได้มีเซ็กส์อีกข้าขอตกนรกไปเลยดีกว่า" ผีนักรบ
"เดี๋ยวสิ มันต้องมีวิธีน่ะ" ผีพี่อัฐ
"ก็เข้าไปรุมแบบเดิมไง แต่ว่าอย่าทำทุกวันนะสงสารเธอเหมือนกัน เอาแค่อาทิตย์ละครั้งพอได้หายอยาก" ผีดาราเอ่ย
"แต่ว่าเข้าใกล้ไม่ได้เลย แค่โดนตัวก็แปล๊บ! ๆนับประสาอะไรจะข่มขืนวะ" ผีทหารลุกยืน
"งั้นก็ขู่ให้กลัวดีไหม หลอกให้ขนหัวลุก ขู่ให้ถอดเสร้อยแล้วพวกเราค่อยๆเล้าโลมให้สมยอมไง เหมือนครั้งที่แล้ว เธอยอมให้เอาเองนะ" ผีหนุ่มออฟฟิศ
"ผิด ๆ ผิดหมด พวกมืงต้องทำตัวให้น่าสงสาร ทำแบบว่าอยากตายน่ะ จำได้ไหม อยากตายครั้งสุดท้ายกันเมื่อไร" ผีนักดนตรี
"มันจะได้ผลงั้นหรือวะ" ผีนักรบ
"ได้สิ ถ้าเจ๊สงสารพวกเราเมื่อไรก็คงยอมให้ลูบๆจับๆคลำๆบีบๆบ้างแหละ แล้วจากนั้นก็แล้วแต่บุญล่ะวะ" ผีนักดนตรี
"อื่ม! ก็ดี เผื่อจะได้เสียบสดอีก" ผีดารา
"งั้นเอาตามนี้นะ ทำตัวดีๆ ทำงานเยอะๆแล้วทำท่าทางเศร้าๆเข้าไว้" ผีพี่อัฐ
สามวันต่อมา
ฮื้ม! ๆ ฮืม! ๆ แม่หมอชุดไทยกำลังนั่งเกว่งเท้าไปมาอยู่ที่ศาลา เธอก้มหน้าทำกระทงใบตองอย่างเพลิดเพลิน
"อยากตายโว้ย" ผีนักรบร้องบ่นขณะเอามีดดาบยาวถางหญ้า
"เป็อะไรกันหมดเดี๋ยวนี้ ซึมๆกันหมด ทำหน้าเหมือนอยากตาย" แนนพึมพำขณะชำเลืองตามองเหล่าภูติผีที่ลอยไปลอยมา
"เจ๊ครับ ดอกมาแล้วครับ" ผีนักศึกษาคลานเข่ามายื่นพานดอกไม้ให้แล้วก็ลุกเดินหลังค่อมไปโต้งๆ
"เดี๋ยว! ๆ เป็อะไรเนี่ย" แนนะโตามหลังผีวัยรุ่นหน้าใส
"อยากตายครับ ชีวิตนี้คงไม่ได้เห็นนมอีกแล้ว" หนุ่มน้อยะโตอบโดยไม่หันมา
"มื้อเช้ามาแล้วแนน" พี่อัฐถือแซนวิชกับชาเขียวมาเสิร์ฟแล้วเดินหนีไปเลย
"พี่อัฐก็เป็กับเขาอีกคน ตกลงไม่พอใจอะไรเนี่ยพี่ มาคุยกันซิ" แนนร้องเรียก
"ชาตินี้พี่คงไม่ได้อึ๊บอีกแล้วแนน ทำงานงกๆ อะไรที่มีความสุขก็ไม่เคยได้รับตอบแทน" หนุ่มหล่อหน้าตี๋หันมาบ่น
"เอ้า! ๆ ตกลงจะแต๊ะอั๋งกันให้ได้เลยใช่ไหม ห๊ะทุกคน เอ๊ยทุกตน" แนนะโเสียงดัง
อือ! "ถ้าได้เห็นนมหน่อยค่อยดี" ผีทหาร
"จะได้มีแรงใจทำงาน" ผีนักรบ
"ขอจับอาทิตย์ละครั้งได้ไหม รับรองเราจะเป็เด็กดีเลย" ผีนักศึกษา
"เหอะ! ไว้ใจไม่ได้กันจริงๆ" แนนส่ายหน้า
"งั้นพวกเราจะบีบคอตายบัดเดี๋ยวนี้และ เงินทองก็ไม่ได้ขอ ขอจับขอหอมเอง" ผีรักรบเอ่ยและทิ้งดาบยาว เอาสองมือบีบคอตัวเอง
แค่ก! ๆ ๆ ๆ ผีตนอื่นก็เลียนแบบทำตาม "เห้ย! ๆ ๆ ใจเย็นๆ" แนนใเพราะไม่รู้ว่าหากพวกนี้ตายอีกทีิญญาจะสลายหรือเป็อย่างไรกันแน่
"ก็ได้ ๆ แค่จับนะ มา มา มานวดมา แต่ไม่ให้โดนตัวทุกวันนะ เฉพาะวันที่ทำงานดี" แนนเอ่ยแล้วถอดสร้อยประคำวางบนพานดอกไม้
แว๊บ! ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ผีทั้งเจ็ดตนหายตัวมาล้อมรอบสาวสวยร่างเพรียวขาวแล้วแลบลิ้นเลียปากตัวเอง สองตนลงไปคุกเข่ากับพื้นแล้วจับขาเรียวยาวพาดบนบ่าคนละข้าง เอามือนวดน่องไล่ขึ้นมาถึงขาอ่อนแม่หมอ
ผีสองตนยืนข้างหลังแล้วบีบนวดหัวไหล่คนละข้าง ผีอีกสองตัวจับแขนแนนกางแล้วนวดฝ่ามือไล่มาตามข้อแขน
ผีพี่อัฐยืนตรงหน้าแล้วเอามือสอดลอดผ้าใบเฉลียงบ่า ล้วงลงมานวดเต้านมสาวน้อยอย่างมันส์มือ
โอ๊ย! ๆ เบาๆ อร๊าย! อย่าเลียขา ฟ่อด! ๆ ผีสองตัวที่นวดไหล่ก้มหอมแก้มคนละข้างจนสาวน้อยหน้าบู้บี้ พวกเขาเริ่มไซร้ลำคอและเลียแขนเลียขาของเธอด้วยลิ้นที่สากเย็น
"อร๊ะ! อย่ามันคัน มันจั๊กกะจี๋"
หมอสาวร้องและนั่งส่ายเอวดิ้นพล่านๆ พอเธอดึงสร้อยประคำมาสวมทั้งเจ็ดผีก็ควันลุกท่วมร่าง
"โอ๊ย! ๆ ๆ ไหนว่าอนุญาตแล้วไง ใช่ๆ แบบนีัโกงกันนี่ ใช้แรงงานผี" เจ็ดหนุ่มร้องบ่น
"ก็มันเสียว" แนนเอ่ย
โถ่ว! ๆ ผีส่ายหน้าออย่างไม่เป็ธรรม
"เอางี้ ให้เอาก็ได้ แต่ต้องเรียกลูกค้ามาให้เยอะกว่านี้สิบเท่านะ" แนนเสนอ
"ได้ ๆ ได้สิ สบายมากเจ๊ มากกว่านั้นก็ยังได้" เหล่าผีหื่นพยักหน้าตอบ
"แล้วต้องสลับกันเอานะ ต้องมีวันให้ฉันได้พักด้วย แล้วมาพร้อมกันทุกคนก็ไม่ไหวหรอก เดี๋ยวทำตารางเวรให้นะ"
"เวรอะไรอีกล่ะแนน" ผีพี่อัฐ
"เวรของคนที่จะได้มานอนกับฉ้นไง สลับกัน" แนนตอบ
"โอเค! ๆ เอา ๆ เอาเลย เริ่มคืนนี้เลยนะ นะนะ" เหล่าพีรีบตกปากรับคำ