ฟ่านเว่ยเดินเข้าห้องของตนอย่างอารมณ์ดี ตัวเขาเปียกโชกไปทั้งตัวรีบปลดชุดสีดำออกว่าจะลงแช่น้ำสักหน่อย ไม่วายก็มีหมาฮัสกี้วิ่งตามเขามาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว ก่อนจะหยุดนิ่งจ้องร่างที่เปลือยขาวนั้นอย่างน้ำลายไหล
แก้มก้นที่ดูเด้งดึ่งขาวเนียนน่าจับน่าหยิก อี้หลงกลืนน้ำลาย สองเท้าขยับไปใกล้ๆอย่างช้า ฟ่านเว่ยไม่สนใจก้าวขาลงอ่างน้ำแช่ลงทั้งตัว อี้หลงเห็นแบบนั้นก็รีบปลดชุดออกก้าวขาลงตาม อ่างเต็มไปด้วยชายร่างใหญ่สองคนที่แออัดกัน
สองตาจ้องกันก่อนที่ฟ่านเว่ยจะยกขาเหยียบัที่ยังคึกคักของเ้าหมา อี้หลงสุขใจดูเหมือนจะได้ทำต่อ เขาตัวสั่นกระริกกระรี่ใหญ่ ฟ่านเว่ยเห็นอย่างนั้น ดูเหมือนเ้าหมาจะได้ใจก็หยุดก่อนลุกขึ้นออกจากปล่อยให้อี้หลงค้างอีกครั้งอย่างทรมาน รีบจับจ้องร่างนั้นที่ออกไปจัดการกับัน้อยที่ยังโผงหัวขึ้นอยู่
ฟ่านเว่ยหยิบชุดมาสวมใส่ก่อนบอกให้บ่าวเตรียมชุดอีกชุดให้อี้หลง ฟ่านเว่ยสวมชุดเสร็จ อี้หลงก็เดินออกมาใบหน้าบึ้งตึง
"ภรรยา เ้าจะทำอย่างไรกับคนรักของพ่อเ้าหรือ"อี้หลงสวมชุดอย่างช้าๆ หันมองฟ่านเว่ยที่กำลังจ้องมองเขา ฟ่านเว่ยเพียงแค่ยกยิ้ม
"ก็...ไม่ทำไร ข้าแค่อยากให้นางได้สมใจที่ปรารถนาเท่านั้นเอง"ฟ่านเว่ยเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนยกขวดเหล้ารินใส่จอกยกไปทางอี้หลง อี้หลงเห็นเช่นนั้นในใจก็พองโตเดินไปรับจอกเหล้านั้นแนบลงริมฝีปากกรอกลงไปดวงตาคู่สวยจับจ้องฟ่านเว่ยอย่างหลงใหลในดวงตาคู่สีดำส่องสะท้านภาพของฟ่านเว่ยที่ยกยิ้มให้เขา
"สมใจ สมใจอย่างไรหรือ"อี้หลงขมวดคิ้ว ฟ่านเว่ยกระดิกนิ้วเรียกหาให้อี้หลงเข้ามาใกล้ อี้หลงเห็นแบบนั้นก็ตรงปรี่ไปก่อนโดนฟ่านเว่ยยกสองขาขึ้นเกี่ยวเอวแกร่งนั้น อี้หลงใใจเต้นระรัว
"นางอยากเป็ฮองเฮาข้าก็จะให้นางได้เป็อย่างไรเล่า แต่อยากเป็ก็ต้องกำจัดฮองเฮากับเหล่าบรรดาสนมทั้งหลาย"ฟ่านเว่ยเอยอย่างเด็กไร้เดียงสา ท่าทางนั้นยิ่งกระตุ้นอารมณ์กระหายของอี้หลง คันเขี้ยวตัวเองอยากกัดลำคอเรียวสวยของเด็กซน ให้เหมือนกับคอของเขาที่มีรอยของฟ่านเว่ยอยู่
"ฮองเฮาหรือ? คิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ"อี้หลงขมวดคิ้วแน่น ฟ่านเว่ยผละขาออกจากเอวอี้หลง แต่มือของอี้หลงกลับจับมันไว้แน่น
"ก็ทำเหมือนกับวิธีของอิ๋งกุ้ยเฟยอย่างไรเล่า"ฟ่านเว่ยหยอกเหย้าอี้หลง แววตาของอี้หลงเ็า
"เ้าแอบสืบมันหรือ ภรรยา"อี้หลงค่อยๆปล่อยขาของฟ่านเว่ย
"ถึงอย่างไรนางก็ไม่สามารถเป็ฮองเฮาได้อยู่ดี"เสียงเย็นที่เปล่งออกมาจากปากของอี้หลง ฟ่านเว่ยเพียงยกยิ้มเบาๆ
"ข้าเพียงแค่คิดว่าพวกนางสองคนเหมือนกัน"ฟ่านเว่ยหรี่ตาลง สองมือกอดอก อี้หลงได้ยินใจก็กระตุก ก่อนนึกคิดบางอย่างเขาก็รีบหันหลังเดินออกไป ฟ่านเว่ยที่เฝ้ามองแผ่นหลังที่จากไปของอี้หลงก็งงงวยเล็กน้อย
"มู่ซาน"ฟ่านเว่ยเรียกมู่ซานเสียงดัง ก่อนที่ประตูจะเปิดออกร่างงามเหมือนสตรีก็เดินเข้ามาช้าๆหาฟ่านเว่ย
"ส่งข่าวให้ท่านย่า บอกว่าข้ามีของขวัญสุดวิเศษให้ จะทำเยี่ยงไรก็แล้วแต่นาง "ฟ่านเว่ยเอยเสียงเรียบ เขาตัดสินใจมอบหลี่อันกับไทเฮา ในตอนนี้ข่าวเื่ที่พ่อของเขากับหลี่อันจะแต่งงานกันก็ไปถึงหูฮ่องเต้แล้ว ดูสิว่านางจะรอดพ้นจากกรงที่ดุร้ายของสตรีที่้าอำนาจเหมือนนางหรือไม่
ฟ่านเว่ยตอนในชาติก่อนเขาได้ฟังนิยายจากเพื่อนของเขา นิยายเกี่ยวกับแมรี่ซูร้อยสามี ที่เนื้อหาก็เกี่ยวกับนางเอกทะลุมาเข้าร่างของคุณหนูที่ถูกแม่เลี้ยงเนรเทศไปชนบทก่อนจะกลับมาแก้แค้นให้ตน นางได้แต่งกับขุนนางก่อนได้พบรักกับฮ่องเต้ เ้าชายอีกแคว้น ฮ่องเต้อีกแคว้น ราชครู และอีกมากมาย ซึ่งที่เขาได้ฟังก็รู้สึกอึ้งเล็กน้อย เหตุใดถึงมีแต่ผู้ชายลุ่มหลงนาง นางได้สามีมากมายขนาดนั้นเหตุใดเหล่าสามีของนางถึงไม่รู้สึกเกลียดชังแต่กลับปรองดองกัน เขาได้แต่งง มันคงเพราะเป็นิยายแม่รี่ซูที่นางเอกจะมีสามีเท่าไหร่ก็ได้
หลี่อันเองอาจจะมีชะตากรรมเช่นนั้นแต่เพราะมีเขาคอยขัดขวางซะก่อน ฟ่านเว่ยเพียงยกยิ้มเฝ้ารอคอยชะตาของนาง
"ท่านไม่กลัวว่านางอาจขึ้นเป็ที่โปรดปรานของฮ่องเต้ได้แล้วมาจัดการกับท่านหรือ"มู่ซานยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรเลย แต่กลับอยากดูเื่สนุกเท่านั้น
"แล้วเ้าคิดว่านางจะได้เป็ที่โปรดปรานหรือ "ฟ่านเว่ยจับจอกเหล้าพลิกไปมา ค่อยๆคลี่ยิ้มช้าๆ ถ้าไม่ตายด้วยฝีมือของเหล่าบรรดานางงูพิษซะก่อน หึหึ
ทั้งสองเพียงยกจอกเหล้าขึ้นมาดื่ม หยางอินเดินเข้ามา ฟ่านเว่ยเลยยกจอกเหล้าอีกอันให้ มู่ซานเห็นสายตาของหยางอินเขาก็หยุดดื่มลง
"หยางอินเ้าเป็อะไรหรือ"ฟ่านเว่ยที่ได้ยินก็หยุดดื่มลง จับจ้องหยางอินขมวดคิ้ว หยางอินเห็นความอยากรู้ของทั้งสองจึงถอนหายใจเบาๆ มือเลื่อนไปที่สาปเสื้อนำบางสิ่งออกมาจากอกเสื้อ คลี่ออกมา
"นี่คือ?"ฟ่านเว่ยเห็นแผ่นกระดาษลวดลายแปลกๆ ที่ฉีกขาด เขาได้กลิ่นบางอย่าง เขาถามอย่าสงสัยก่อนจ้องมองมู่ซาน มู่ซานเห็นสายตานั้นก็ส่ายหัวเบาๆ
"ลวดลายมันแปลก แต่พอข้าลองดมมัน มันมีกลิ่นบางอย่างที่แปลกประหลาด สิ่งนั้นจะต้องมองเห็นจากแสงสว่างและกระดาษนี้ก็เคลือบมันอยู่"หยางอินดมมัน ก่อนที่จะเดินไปหยิบปล่องไฟและเป่ามัน ฟ่านเว่ยและมู่ซานเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปดู แผ่นกระดาษที่เปลี่ยนลวดลายเป็เส้นทาง ทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนที่ดวงตาของฟ่านเว่ยจะเปล่งประกายสดใส
แผ่นที่!! แผ่นที่สมบัติแน่มันต้องมีสมบัติมากมายแน่ก่อนที่ความคิดนั้นก็ดับไปรีบเอยถามที่มาของแผ่นที่นี้
"ข้าพบมันบนตัวของพ่อหลี่อัน ดูเหมือนเขาจะได้มาจากที่ซ่อนของหลี่อัน"หยางนึกสักพักก่อนตอบฟ่านเว่ยไป ฟ่านเว่ยได้ยินก็ขมวดคิ้วทำไมนางถึงมีแผ่นที่สมบัติได้ ฟ่านเว่ยหันหลังก่อนรีบเดินออกไป ท่ามกลางความมึนงงของทั้งสอง
ฟ่านเว่ยมุ่งหน้าไปที่หลี่อันอยู่ เขาถีบประตูอย่างแรงเห็นหลี่อันนอนกอดตัวเองเมื่อนางเห็นฟ่านเว่ยก็ตัวสั่นเล็กน้อยก่อนเป็สงบแบบเดิม
"จ..เ้ามาทำอะไรที่นี้อีก"นางได้กลิ่นเหล้าจากตัวฟ่านเว่ยก็ตัวสั่น คนคนนี้คิดที่จะลวนลามนางจริงๆด้วย นางกอดตัวเองแน่น
"ยะ..หยุดนะอย่าเข้ามา"นางตื่นตระหนก ฟ่านเว่ยมาครั้งนี้ไม่ได้ยิ้มแบบปกติ
"เ้าไปเอามาจากไหน"ใบหน้าฟ่านเว่ยเรียบเฉย จับจ้องมองนางอย่างเ็า หลี่อันที่ได้ยินก็งงงวย ก่อนที่จะนึกคิดได้ แผ่นกระดาษลวดลายแปลกๆฉีกขาดน่าเกลียดนั้นหรือ
"อ้อ สิ่งนั้นนะหรือ ข้าจะบอกเ้าก็ได้ แต่ว่า"นางหยุดเสียงก่อนหรี่ตายกยิ้ม ฟ่านเว่ยยังคงนิ่งเฉยก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายเล็กน้อย
"ถ้าเ้าปล่อยข้าไป"นางยิ้มออกมา ก่อนที่จะเพิ่มข้อต่อรอง ฟ่านเว่ยที่ยืนนิ่งก็กอดอกจ้องมองตัวตลก
"ให้เงินข้าสักนิดสักหน่อย โอะสักห้าแสนตำลึง...ทองเป็อย่างไรเ้าคะ"นางยิ้มเยาะ ก่อนลุกขึ้นจากเตียงเยื้องเท้ามาช้าๆ
"ฮา ฮา "ฟ่านเว่ยหัวเราะออกมาตัวจนงอ หลี่อันขมวดคิ้วหยุดเดิน
ฟ่านเว่ยยกยิ้มเดินมาหานางช้าๆ หลี่อันก็ถอยหลัง นี่นี่ คนคนนี้จะทำไม่ดีไม่ร้ายกับนางจริงๆนะหรือ นางถอยออกไปจนชนกับเตียงก่อนที่จะล้มลง ฟ่านเว่ยรับรู้ความคิดนั้นก็ยิ่งขบขำ นางผู้นี้ช่างมโนเสียจริง
"เ้าจะบอกไม่บอก"ฟ่านเว่ยก้มตัวลงสองมือวางลงตัวเตียงคล่อมบนตัวนาง นางใรีบปิดกอดตัวแน่น หุบขาตน ฟ่านเว่ยยกมือขึ้นจับปอยผมของนาง นางใจสั่นเต้นแรง กลิ่นเหล้าบนตัวฟ่านเว่ยแรงออกมาเพราะเขาดื่มหกจนไหลโดนชุด กลิ่นนั้นลอยแตะจมูกหลี่อัน
"จ..เ้าคิดจะทำไม่ดีไม่ร้ายข้าจริงๆด้วย"นางบีบมือแน่น กัดฟัน ฟ่านเว่ยยื่นหน้าเข้าใกล้นาง นางรีบหลับตา ฟ่านเว่ยยิ้มอย่างรังเกียจก่อนผละตัวออก นางเห็นว่านานแล้วแต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นก็ลืมตา เห็นใบหน้าของฟ่านเว่ยที่ยิ้มเยาะ
"ผู้หญิงเช่นเ้าข้าไม่อยากให้ตัวเองแปดเปื้อน ถ้าเ้าเป็บุรุษข้าก็อาจตอบสนองให้"ฟ่านเว่ยกอดอกปัดชุดออกเบาๆ หลี่อันที่ได้ยินนางก็เบิกตากว้างโต ในใจขยะแขยง คนผู้นี้ชอบผู้ชาย น่ารังเกียจยิ่งนัก ใบหน้านางเริ่มบิดเบี้ยว เหตุใดผู้ชายหน้าตาดีจะต้องชอบผู้ชายด้วย
"น่ารังเกียจที่สุด แกมันก็แค่อีตัว"หลี่อันเปล่งเสียงออกมาอย่างขยะแขยง ในชาติก่อนนางเคยแอบชอบดารารุ่นพี่ผู้หนึ่งแต่กลับต้องใจสลายเพราะเขานั้นมีแฟนหนุ่มที่คบกันเป็ผู้ชาย นางจึงรังเกียจพวกรักร่วมเพศมาโดยตลอด พอรู้ว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้เองก็ชอบผู้ชายนางก็ยิ่งขยะแขยง
"อีตัว? โอ้ ฮาฮา อีตัว ฮาฮา"ฟ่านเว่ยที่ได้ยินคำว่า อีตัว เขาก็หัวเราะออกมา สักพักก็หยุดลงยื่นมือจับตัวนางอย่างแรงก่อนกระชากนางลงจากเตียง หลี่อันใกรีดร้องออกมา
"กรี๊ด แกจะทำอะไร"นางเริ่มหวาดกลัว คนบ้าผู้นี้จะทำอะไรอีกกัน ฟ่านเว่ยไม่ตอบลากตัวนางออกไป นางก็ฝืนตัวไม่ไป
"ถามดีๆไม่ชอบ ข้าอุตส่าห์ให้เ้าสมใจปรารถนาแต่เ้าไม่้า อยากเป็อีตัว ดี ดี "ฟ่านเว่ยลากนางไปหัวเราะไป พวกบ่าวที่กำลังทำงานของตนต่างจ้องมองและก้มหน้าทำงานต่ออย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"หยุดนะ กรี๊ด ปล่อยข้าเดี่ยวนี้"หลี่อันกรีดร้องอย่างหวาดกลัว ฟ่านเว่ยลากนางไปออกนอกจวนผลักนางจนล้มลง
ชาวบ้านที่เห็นก็ต่างมุ่งดู เห็นหญิงสาวสวมชุดสีแดงหรูหราล้มลงอย่างน่าสงสาร ชาวบ้านต่างนึกคิด เ้าสาวคงไม่เป็ที่ถูกใจเ้าบ่าว แต่ว่านี้คือจวนท่านอ๋องหนิ
"หญิงผู้นี้ ก็คือนางบำเรอที่พยายามปีนขึ้นเตียงข้าผู้นี้"ฟ่านเง่ยะโออกไปเสียงดัง หลี่อันที่ยังเจ็บอยู่ก็เงยหน้าขึ้น เหตุใดนางถึงมีตำแหน่งเป็นางบำเรออีกกันเล่าแถมยังเป็กลับรักร่วมเพศน่าขยะแขยงผู้นี้ด้วย
"ไม่พอนางหลอกล่อท่านพ่อของข้าอีก"ฟ่านเว่ยเหลือบมองนางอย่างเย็น หลี่อันก็ใ
"ไม่จริง!!"นางร้องออกมาเสียงแหลม คนผู้นี้ร้ายกาจนัก ใส่ความนาง นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้ออย่างเ็ป ดวงตายิ่งแดงก้ำน่าสงสาร ผู้ชายที่เห็นต่างรู้สึกหวั่นไหวอ่อนระทวย ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้มเบาๆ
"เ้าปล่อยนางไปเสีย ไม่เห็นรึว่านางน่าสงสารขนาดไหน"ชายผู้หนึ่งแต่งกายดูดีก้าวออกมา ชี้หน้าฟ่านเว่ยเข้าไปกอดหลี่อันให้ลุกขึ้น ฟ่านเว่ยยิ้มยียวน โห แปปเดียวเท่านั้นแต่ก็มีผู้ชายมาติดพันเสียแล้ว
"ใช่ๆ แม่นางเ้าไม่ต้องกลัวนะ เ้าเป็เ้าบ่าวภาษาอะไร ถึงยังไงนางก็แต่งกับเ้าแล้ว"ชายอีกคนก็เดินเข้ามาจ้องหลี่อันก่อนมองฟ่ายเว่ยอย่างโกรธ ดูท่ามีแต่คนคิดว่าเขาเป็เ้าบ่าวของนาง ฟ่านเง่ยเหลือบมองหลี่อันที่ร้องไห้ในอ้อมอกของชายที่แต่งตัวดี ฟ่านเว่ยเพียงแค่ยกมือมาตบมือให้กับหลี่อัน
"นี่ๆ จวนนี้น่ะมันจวนของท่านอ๋องไม่ใช่หรือ"หญิงวัยกลางคนจำจวนนี้ได้ นางก็หันไปกระซิบกับหญิงกลางคนอีกคน
"ใช่ๆ ข้าก็จำได้ แต่ท่านอ๋องกับท่านแม่ทัพไม่อยู่ที่จวนนิตอนนี้"หญิงวัยกลาวคนขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปหาชายอีกคน
"เ้าไม่คิดว่านั้น หน้าคุ้นๆหรือ ข้าจำได้ว่าเขาเป็ฮูหยินของท่านเสนาบดีนิเหตุใดถึงมาที่นี้ได้"ชายชราเอยขึ้น ถึงเขาจะแก่แต่ก็จำได้แม่น
"นอกจากท่านอ๋องและท่านแม่ทัพแล้ว ยังมีอีกคนไม่ใช่รึ"หญิงสาวนึกได้ นางมองฟ่านเว่ยก็บิดเขินอย่างเอียงอาย
"แต่แม่ทัพน้อยผู้นั้นหายตัวไปแล้วเมื่อสองปีก่อน ถ้ายังอยู่ ชนเผ่าฝูตวนคงไม่มาบุกเช่นนี้หรอก"ชายหนุ่มถูแขนตัวเองไปมาอย่างหวาดกลัว
"ฮาฮา แต่งกับข้า แต่งกับข้าคนนี้น่ะหรือ ฮาฮา"ฟ่านเว่ยที่ได้ยินพวกชาวบ้านกระซิบกันเขาก็อดขำไม่ได้ ชายหนุ่มแต่งตัวดีขมวดคิ้ว
"เ้า!! รู้หรือไม่ข้าเป็ใคร"ชายหนุ่มรู้สึกเคือง เขาเป็ถึงองค์ชายของแคว้นฉี องค์ชายลำดับที่ห้า ออกเดินทางมาที่ชายแดนเหนือ เพื่อให้มีผลงาน ดูคนผู้นี้สิบังอาจนักเขาจะทำให้มันก้มหัวลงซะ ชายหนุ่มปลอบใจหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
"แม่นาง เ้าไม่เป็เช่นไรนะ ข้าจะทวงความยุติธรรมให้แก่เ้า"องค์ชายห้า นามฟ่านเจิ้ง เขาปลอบโยนหลี่อัน ดูใบหน้าของนางสิถึงแม้จะไม่ได้สวยเล่อโฉมเหมือนสตรีในเมืองหลวงแต่ก็นับว่างดงาม ทวงท่าที่ดูอ่อนแอยิ่งทำให้เขาอยากนางไม่เหมือนพระชายาของเขาที่ไม่อ่อนหวานแถมยังข่มสามีอย่างเขาอีก หลี่อันสะอื้นอย่างคนน่าสงสารยิ่งมีชายมาปลอบนาง นางยิ่งได้ใจ
----------------
ขอชี้แจงเื่ชื่อเื่ค่ะ มีคนมาถามว่าทำไมต้องชื่อนี้ พอดีว่าตอนที่กำลังจะลงนิยาย คิดชื่อนิยายไม่ออกค่ะ คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ก็เลยเอาชื่อ ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลาไปก่อน ถ้าแปลก็ตามตัวเลยค่ะ พี่เว่ยถูกแต่งให้มาเป็ฮูหยิน พี่เว่ยเป็แม่ทัพ และพี่เว่ยก็ความจำเสื่อมจนโง่ ง่ายๆค่ะ แต่ตอนนี้อยากเปลี่ยนชื่อ แต่ก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี ว่าจะเอาเป็ฮูหยินวิปลาส ก็มีคนตั้งแล้ว ก็เลยได้แต่อ้างว้างในหมู่ดาวค่ะ
ขอบคุณจ้าาา
32K
