ขณะที่เขากำลังจะหยุดพักในคืนนี้ คาเอลก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบในพุ่มไม้ เขาชักดาบออกมาและเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด แต่สิ่งที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้นั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เป็อันตราย แต่เป็ผู้ชาย
ชายผู้นั้นสูงและกำยำ มีผมยาวสลวย เขาสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและสะพายธนูขนาดใหญ่ไว้บนหลัง คาเอลเกร็งดาบพร้อมที่จะป้องกันตัวเอง แต่ชายคนนั้นก็ยกมือขึ้นด้วยท่าทางสงบ
"นายเป็ใคร" คาเอละโถาม
“ฉันคือกริม” ชายคนนั้นพูด "และนายอยู่ไม่ไกลจากบ้านฉัน"
คาเอลผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"ฉันชื่อคาเอล ฉันกำลังเดินทางเพื่อค้นหาเมืองเอลโดราโดที่สาบสูญ"
กริมเลิกคิ้ว "เอลโดราโด ใช่มั้ย นั่นเป็สถานที่อันตราย นายจะต้องได้รับความช่วยเหลือหากอยากถึงที่นั่นแบบมีชีวิต"
“ฉันดูแลตัวเองได้” คาเอลพูดเสียงแข็ง
กริมหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่สงสัยเลย แต่แม้แต่นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดก็้าเพื่อนเป็ครั้งคราว ทำไมนายไม่เดินทางกับฉันสักพักล่ะ ฉันรู้จักต้นไม้พวกนี้เหมือนหลังมือตัวเอง”
คาเอลพิจารณาข้อเสนอ เขาไม่รู้จักชายคนนี้ แต่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาอาจช่วยได้ และกริมก็ดูน่าเชื่อถือพอ
"ก็ได้" คาเอลพูด "ฉันจะเดินทางไปกับนาย"
ชายทั้งสองออกเดินทางลึกเข้าไปในป่า กริมเป็ผู้นำทาง ขณะที่พวกเขาเดินไป กริมก็เล่าเื่ราวของป่าและผู้อยู่อาศัยให้ คาเอลฟัง เขาพูดถึงโทรลล์ที่อาศัยอยู่บนูเาและแม่มดที่ท่องไปในป่าในตอนกลางคืน
แม้จะกลัว แต่ คาเอลก็พบว่าตัวเองหลงใหลในเื่ราวของกริม เขาไม่เคยพบใครที่รู้เื่ป่ามากขนาดนี้มาก่อน และขณะที่พวกเขาเดินไป คาเอลก็เริ่มเห็นป่าในมุมมองใหม่ สิ่งที่เคยดูมืดมนและหม่นหมอง ตอนนี้กลับลึกลับและเต็มไปด้วยความพิศวง
เมื่อพระอาทิตย์เริ่มตกดินกริมก็พาคาเอลไปที่โล่งเล็กๆ “ที่นี่เราจะตั้งแคมป์กันในคืนนี้” เขาพูดพร้อมกับเริ่มเก็บฟืน
คาเอลช่วยกริมตั้งค่ายพักแรม และพวกเขาก็นั่งลงกินอาหารง่ายๆ มีแค่ขนมปังและเนยแข็ง ขณะที่กินอาหาร คาเอลก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณในความเป็เพื่อนของกริม เขาไม่เคยร่วมเดินทางกับใครมาก่อน การมีคนคุยด้วยก็สบายใจ
คาเอลนอนมองดูดวงดาว เขาคิดถึงบ้านและพ่อเลี้ยงที่เขาอาจจะไม่ได้เห็นหน้าอีก แต่ก็รู้ว่าไม่สามารถหันหลังกลับได้ในตอนนี้ เขามาไกลเกินกว่าจะยอมแพ้
คาเอลและกริมเดินทางต่อไปในป่า ต้นไม้ และพุ่มไม้ ต่างหนาแน่นในแต่ละก้าว เสียงของสัตว์ป่าดังก้องไปทั่วอากาศ พวกเขายังคงตื่นตัวสูง ขณะที่พวกเขาเดินไป คาเอลรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่สามารถสั่นคลอนความรู้สึกที่ว่าพวกเขาถูกจับตามอง และมีบางสิ่งที่น่ากลัวซ่อนอยู่ในสายตา
ทันใดนั้นมีเสียงกรอบแกรบในพุ่มไม้ข้างหน้าพวกเขา คาเอลโบกมือให้กริม หยุดและเตรียมอาวุธให้พร้อม
สมาชิกกิลด์เรดแฮนด์กลุ่มหนึ่งโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ดึงอาวุธออกมาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ คาเอลและกริมยืนหยัดอย่างมั่นคง
สมาชิกกิลด์เรดแฮนด์ว่าสามสิบคนพุ่งเข้ากระหน่ำฟันแทง คาเอลต่อสู้อย่างสุดกำลังที่มี ดาบของเขาพุ่งไปในอากาศขณะที่เขาปัดป้องการโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า สหายของเขาต่อสู้เคียงข้างอย่างกล้าหาญ อาวุธของพวกเขาส่งเสียงร้องขณะที่ปะทะกับดาบและมีดของสัตรู แต่จำนวนมันต่างกันเกินไป คาเอลรู้ชะตากรรมว่ายังไงเค้าก็ไม่รอดแน่ๆ เมื่อกริมและคาเอลกำลังจะพลาดท่า จู่ๆ ก็มีลูกธนูพุ่งปักหน้าอกสมาชิกกิลด์เรดแฮนด์คนนึงและมันก็ไม่ใช่ของกริมแน่ๆเพราะกริมใช้ขวาน!
คาเอลมองไปรอบ ๆ เพื่อดูว่าลูกธนูมาจากไหน เขาเห็นกลุ่มนักรบโผล่ออกมาจากต้นไม้ พวกเขาสวมชุดสีเขียวและน้ำตาล ใบหน้าของพวกเขาถูกวาดด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ
1K
