บ้านxxx
02.00 น.
"เธอ.. "
ชาวีสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนกลางดึกเขาฝันเห็นผู้หญิงคนเดิมซ้ำๆภาพของเธอมันกำลังชัดขึ้นแต่เขาดันตื่นขึ้นมาก่อนเสียอย่างนั้น
"เฮ้อ..."
ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขาทำไมจะต้องฝันแบบนี้อยู่แทบทุกคืนและจู่ๆก็พลางนึกถึงใบหน้าของผู้ช่วยเลขาของเขาขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผลแต่แล้วก็ต้องพยายามสลัดความคิดของตัวเองออกไปและล้มตัวข่มตานอนลงให้หลับไปอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา
"นายครับงานเมื่อคืนเรียบร้อยดีครับ"
"อืม.."
ชนะพลนั่งฟังรายงานจากคนที่เขาสั่งให้ไปทำอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าพอใจในห้องลับของคฤหาสน์หรูของเขาพลางคิดว่าไม่นานการใหญ่ที่เขาคิดไว้นั้นจะสำเร็จในเร็ววัน
บริษัทxxx
"นี่มันอะไรกันคะพี่นุช"
เฌอริตาเข้ามาบริษัทใน่เช้าก็เห็นมีคนนอกเข้ามานั่งรอสีหน้าเคร่งเครียดในห้องรับแขกของบริษัทเต็มไปหมดโดยมีจิตรานุชยืนดูแลทุกคนอยู่
"ชาวบ้านที่ชุมชนxxxน่ะสิมารอคุยกับท่านประธานเพราะคิดว่าท่านสั่งคนไปเผาชุมชนไล่ที่น่ะ"
จิตรานุชหันมากระซิบกระซาบกับเฌอริตาโดยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
"ไล่ที่หรอคะ"
เฌอริตาขมวดคิ้วสงสัย
"พี่ก็ยังไม่รู้ว่าเื่มันเป็ยังไงกันแน่ได้แต่ฟังพวกชาวบ้านเล่ามาว่ามีคนของท่านประธานเราไปพูดคุยกว้านซื้อที่ดินจะทำเป็สวนสนุก"
"แต่ท่านประธานเราพึ่งจะเข้ามาบริหารงานเองนะคะจะเป็แบบนั้นได้ยังไง"
เฌอริตาไม่ได้คิดเข้าข้างชาวีแต่เื่นี้เธอเห็นว่าชายหนุ่มพึ่งจะเข้ามาบริหารงานจะเป็ไปได้อย่างไรที่เขาไปหากว้านซื้อที่จากชาวบ้านทั้งที่เพิ่งจะมีอำนาจอยู่ในมือได้ไม่เท่าไหร่และคิดว่าคนที่คิดการใหญ่แบบนี้ได้น่าจะเป็คนที่อยู่เื้ัชายหนุ่มมากกว่า
"พี่ก็จับต้นชนปลายเื่นี้ไม่ถูกเหมือนกันต้องรอให้ท่านประธานมาถึงที่นี่แล้วอธิบายทุกอย่างเอง"
จิตรานุชไม่อยากสรุปอะไรไปเองเพราะเธอไม่รู้ตื้นลึกหนาบางว่าคนในครอบครัวของท่านประธานของเธอจะพูดคุยกันอย่างไรคงจะต้องรอให้ประธานหนุ่มมาชี้แจงด้วยตัวเองกับชาวบ้านจะดีกว่า
ครู่ต่อมา
ชาวีและแดนเทพรีบเข้ามาในบริษัทแต่เช้าเมื่อได้รับข่าวจากจิตรานุชว่ามีชาวบ้านมานั่งรออย่างไม่พอใจเพราะเมื่อคืนมีเหตุเพลิงไหม้ที่ชุมชนชาวบ้านจับได้ว่าเหตุนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นเองแต่มันมีคนจงใจทำให้เกิดและชาวบ้านก็มุ่งประเด็นมาที่ประธานหนุ่มที่เข้ามาบริหารงานใหม่ว่าเป็ตัวต้นเหตุของเื่นี้
"คุณชาวีคุณทำกับพวกเราแบบนี้อย่าคิดว่าเราจะย้ายออกไปง่ายๆนะที่ดินของพวกเราก็จะไม่ยอมขายให้ง่ายๆด้วย"
เมื่อประธานหนุ่มมาถึงคนที่เป็หัวหน้าชุมชนก็เริ่มะโโหวกเหวกโวยวายใส่ประธานหนุ่มทันทีอย่างไม่พอใจ
"ใช่ๆ..อย่าเห็นแก่ตัวให้มากนักเลย"
"รังแกคนจนอย่างนี้ใช่ได้ที่ไหน"
เมื่อหัวหน้าชุมชนเริ่มแล้วชาวบ้านต่างก็เริ่มโวยวายกันอย่างเต็มที่อย่างไม่เกรงใจคนในบริษัท
"ใจเย็นๆก่อนครับทุกคนอย่าพึ่งโวยวายที่ทุกคนมาที่ีนี่เพื่อปรักปรำคุณชาวีโดยที่ไม่มีหลักฐานแบบนี้มันถูกต้องแล้วหรอ"
แดนเทพรู้ว่าคนในชุมชนไม่ได้มีหลักฐานว่าพวกเขาเป็คนทำแต่กลับมาปรักปรำแบบนี้มันไม่ถูกต้องเท่าไหร่
"ถึงไม่มีหลักฐานพวกเราก็เดาไม่ยากเพราะสามสี่วันมานี้ก็มีแต่คนของพวกคุณไปกว้านซื้อที่จากคนในชุมชนพอจะไม่ยอมขายให้ดีๆก็เล่นข่มขู่จนพวกเรากลัวกันหมดแบบนี้จะให้คิดว่าเป็คนอื่นทำไปได้ยังไง"
เพราะพฤติกรรมคนของคนของที่นี่ส่งไปมันส่อให้พวกชาวบ้านเดาได้ไม่ยากว่าใครเป็คนทำให้เหตุนี้เกิด
"ผมขอคุยกับตัวแทนคนในชุมชนเป็การส่วนตัวได้มั้ยครับ"
ชาวียังใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวเขา้าที่จะคุยกับผู้นำชุมชนเพื่อที่จะอธิบายทุกอย่างให้ฟังอย่างชัดเจนเพราะหากคุยกันอยู่ตรงนี้กับชาวบ้านหลายๆคนอธิบายให้ตายยังไงคงไม่รู้เื่เป็แน่เพราะมากคนก็จะมากความ
"ใครจะอาสาคุยกับท่านประธานเป็การส่วนตัวครับ"
แดนเทพหาอาสาที่จะพูดคุยกับชาวี
"ผมเอง"
และแล้วก็มีชายสูงอายุที่ดูท่าน่าจะเป็แกนนำพาทุกคนมาที่นี่ยกมือขึ้น
"เชิญตามผมมาทางนี้ครับ"
ชาวีเห็นดังนั้นก็รีบเดินนำหน้าชายสูงอายุมาพูดคุยกันเป็การส่วนตัว
ครู่ต่อมา
"ลุงชื่ออะไรครับ"
ชาวีพาชายสูงอายุมาที่ห้องทำงานของเขาและพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างเป็มิตร
"ผมชื่อเกรียง"
ชายสูงอายุตอบชาวีอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร
"ลุงเกรียงครับผมจะอธิบายให้หังแบบนี้นะครับเื่ที่ชุมชนถูกเผาพวกผมไม่รู้เื่จริงๆและถ้าทุกคนถูกขู่ให้ขายที่เื่นี้ผมต้องขอโทษด้วยผมจะสั่งคนของผมไม่ให้ทำแบบนี้อีกขอให้ลุงเกรียงสบายใจได้ครับแต่ถ้าหากคนในชุมชนหาหลักฐานมาได้ว่าเป็คนของผมไปเผาชุมชนจริงผมก็จะยอมรับผิดโดยไม่มีข้อแม้ครับ"
ชาวีพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีจริงจังเขารู้ว่าใครทำให้เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นแต่เขาไม่สามารถพูดมันออกมาได้จริงๆเขาคิดว่าคำสัญญาของลูกผู้ชายอย่างเขาจะพอทำให้ชายตรงหน้าเชื่อใจและจะพากันกลับไปได้
"พูดให้มันเป็คำพูดด้วยนะคุณและจะบอกให้ทราบตรงนี้ให้ตายยังไงคนในชุมชนก็ไม่มีวันขายที่ให้พวกคุณผมขอตัว"
เกรียงไกรค่อนข้างพอใจกับคำมั่นของชาวีแต่เขาก็ขอยื่นคำขาดให้ประธานหนุ่มได้รู้ว่ายังไงคนในชุมชนก็ไม่ยอมขายที่ให้พวกเขาแน่นอนแม้ว่าจะใช้วิธีใดมาบีบบังคับพวกเขาก็ตามเมื่อพูดจบจึงรีบเดินกลับไปทันทีเพราะคิดว่าเื่นี้ได้พูดคุยกันรู้เื่แล้ว
"ครับ"
สิบนาทีต่อมา
"เฮ้อออ.."
เมื่อรู้ว่าคนในชุมชนได้กลับกันไปเรียบร้อยแล้วชาวีก็นั่งกุมขมับถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างหนักใจ
"โอเคมั้ยครับคุณวี"
แดนเทพคอยดูอาการของชาวีอยู่ไม่ห่าง
"เย็นนี้ผมจะเข้าไปหาคุณพ่อไปคุยกับท่านเื่นี้ใหม่อีกที"
"จ..จะดีหรอครับ"
แนนเทพไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของชาวีเท่าไหร่นักเพราะรู้ว่าคนอย่างชนะพลยังไงก็ไม่ยอมฟังชาวีเป็แน่หากชาวีไปก็จะทำให้หมางใจกับคนเป็พ่อบุญธรรมเปล่าๆ
"ผมคงปล่อยให้เป็แบบนี้ไม่ได้"
ชาวีรู้ว่าพ่อของเขาคงจะไม่ยอมฟังเขาดีๆแต่เื่นี้ยังไงเขาก็ต้องคัดค้านให้ได้เพราะถ้าหากชาวบ้านยอมขายที่ดีๆเขาจะไม่ว่าอะไรเลยแต่นี่มันคือการบังคับเขาไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้เท่าไหร่
12.00 น.
แคนทีน
"พี่นุชว่าเมื่อเช้าท่านประธานคุยอะไรกับหัวหน้าชุมชนอะถึงได้กลับไปง่ายๆแบบนั้น"
สองสาวเฌอริตากับจิตรานุชนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โรงอาหารของบริษัทเฌอริตาเองยังสงสัยกับเื่เมื่อเช้าไม่หายว่าประธานหนุ่มทำอย่างไรหัวหน้าชุมชนคนนั้นถึงยอมกลับไปโดยดี
.................................................
35K
