กามเทพน้อยสื่อรัก_End

        อรภาเดินออกมาจากห้องของฝ่ายบุคคล ที่เธอทำงานอยู่ ตรงไปยังลิฟต์โดยสาร เพื่อว่าจะออกไปหาอาหารกลางวันรับประทานที่ข้างนอกบริษัท เพราะทุกวันก็ฝากท้องอยู่แต่กับโรงอาหารของบริษัท ก็มีเบื่อบ้างอะไรบ้าง และวันนี้ก็เกิดอาการนั้นขึ้นมา จึงใคร่ที่จะเปลี่ยนบรรยากาศ

        และเมื่อลิฟต์โดยสารเปิดออก อรภาเห็นผู้ชายชาวต่างชาติสามคน หน้าตาหล่อเข้ม ร่างกายแกร่งบึกบึนไม่แพ้กันเลย ยืนอยู่รวมๆ กับพนักงานคนอื่นๆ ที่อยู่ในลิฟต์ แต่มีอยู่คนหนึ่งที่หล่อเข้มโดดเด่น และดูภูมิฐานมากกว่าใคร ซึ่งเขาคนนั้น เธอช่างดูคุ้นตามากซะเหลือเกิน เหมือนว่าเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน แต่คงไม่น่าจะใช่หรอกมั้ง เพราะคงไม่บังเอิญขนาดนี้หรอก

        อรภาเดินเข้าไปยืนเคียงข้าง ผู้ชายที่คุ้นหน้าคนนั้นในลิฟต์ โดยไม่คิดจะใส่ใจ และสนใจ

        “สวัสดีครับคุณภา สบายดีนะครับ?” แบรี่ก้มลงมากล่าวทักทายอรภายิ้มๆ อรภาจึงหันไปมองหน้าคนที่กล่าวทักทาย แล้วก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

        “คุณแบรี่!!...... สวัสดีค่ะ สบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะคะสบายดีไหม? แล้วนี่คุณมาทำอะไรที่นี่คะเนี้ย?” ก่อนจะร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ ที่ผู้ชายที่เธอคิดว่าคุ้นหน้าคุ้นตาคนนี้ ใช่คนที่เธอคิดไว้จริงๆ ด้วย

        “ผมสบายดีครับ พอดีผมมาคุยงานที่บริษัทนี้น่ะ คุณกำลังจะไปทานข้าวเหรอครับ?” แบรี่ตอบคำถามของอรภา ครบทุกขบวนความ และถามกลับไปด้วย

        “ใช่ค่ะ”

        อรภาบอกผู้ชายที่ถามมานั้นยิ้มๆ และในจังหวะที่ลิฟต์โดยสารเปิดออกที่ชั้นถัดลงมา เพื่อให้พนักงานที่กดเรียกได้เข้ามาภายในลิฟต์ แบรี่ก็ก้าวขาแกร่งถอยลงไปด้านหลังนิดหนึ่ง จึงทำให้เกิดมีช่องว่างด้านหน้าของเขา อรภาจึงจำต้องขยับตัวให้ไปอยู่ตรงช่องว่างนั้น เพื่อให้พนักงานคนที่จะเข้ามาในลิฟต์ สามารถเข้ามาได้

        ซึ่งไม่รู้ว่าเป็๲เพราะมีผู้คนโดยสาร อยู่ภายในลิฟต์เยอะหรือว่าอย่างไร จึงทำให้แผ่นหลังบอบบางของเธอ แนบชิดกับตัวคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง นั้นทำให้เธอ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงไออุ่น และกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพง แผ่กระจายออกมาจากตัวคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง และนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกวาบหวามขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

        “พอดีเลยครับ ผมก็จะไปทานข้าวอยู่พอดีเลย ถ้ายังไงเราไปทานข้าวด้วยกันนะครับ” แบรี่ก้มลงมากระซิบพูดที่ข้างหูอรภา ซึ่งนั้นก็ยิ่งทำให้เ๽้าหล่อน รับรู้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ ยิ่งทำให้รู้สึกวาบหวามมากขึ้นไปอีก

        “เอ่อ!??..” อรภาไม่รู้ว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธคำชวนนั้นดี สมงสมองสติสะตังคิดอะไรไม่ออกเอาเลย

        “หรือว่าคุณมีนัดแล้วหรือเปล่าครับ? หากมีแล้วก็ไม่เป็๲ไรครับ” แบรี่เห็นหญิงสาวอ้ำๆ อึ้งๆ จึงบอกกล่าวไปเพื่อให้เธอไม่อึดอัดใจไปมากกว่านี้

        “เปล่าหรอกค่ะ ฉันไม่ได้มีนัดหรอกค่ะ” อรภาหันเอียงหน้าไปตอบคนข้างหลัง จึงรับรู้ได้ว่าผิวแก้มนวลเนียนใสของเธอ ไปโดนเข้ากับปากของคนข้างหลังเข้าอย่างจัง ถึงจะเป็๲การ๼ั๬๶ั๼กันอย่างเร็ว หากใครไม่สังเกตก็คงจะไม่รู้กระนั้น

        แต่ก็ทำให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวของอรภา เห่อร้อนผะผ่าวแดงระเรื่อขึ้นมาในทันที ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ที่ปากเผลอไปโดยแก้มนวลเนียนใส ก็อมยิ้มอย่างชอบอกชอบใจเลยทีเดียว

        ‘หอมจัง’ และพูดบอกตนเองอยู่ภายในใจ

        “งั้นคุณก็ไปทานข้าวกับผมได้สิครับ?” แบรี่กระซิบถามมาอีกครั้ง

        “ปะ ไปก็ได้ค่ะ” อรภา ตอบรับคำชวนนั้นออกไป ด้วยอาการวาบหวามที่เกิดมีขึ้น และยังคงอยู่อย่างนั้น จนกระทั้งลิฟต์เปิดที่ชั้นล่างแล้วนั้นแหละ

        “งั้นเราไปรถผมกันนะครับ”

        แบรี่เดินออกมาจากในลิฟต์ตามหลังอรภามาติดๆ ร้องบอกขึ้นพร้อมกับถือวิสาสะจับมือเรียวเล็ก พาเดินตรงไปยังหน้าตึก โดยหน้าตึกก็มีรถยนต์คันหรูจอดรออยู่ก่อนแล้ว และพอคนขับรถเห็นคนทั้งสอง เดินตรงเข้ามาใกล้ ก็เปิดประตูรถรออย่างรู้หน้าที่

        อรภาตื่นตระหนกไปกับการกระทำของแบรี่ จนทำอะไรไม่ถูกเลย ได้แต่เดินตามการจับจูงนั้นไปจนถึงรถ

        “เชิญครับ” แบรี่กล่าวพร้อมกับปล่อยมือเรียวเล็ก เพื่อให้หญิงสาวเข้าไปในรถได้สะดวก อรภามองหน้าคนตัวโตนิดหนึ่ง ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งในรถ แล้วแบรี่จึงค่อยก้าวขึ้นไปนั่งในรถตามติดๆ

        เมื่อทุกคนขึ้นนั่งประจำที่ในรถกันเรียบร้อยแล้ว รถยนต์คันหรูก็ค่อยๆ เคลื่อนตัววิ่งออกไป ตรงไปยังร้านอาหารสุดหรูที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัท ที่อรภาทำงานอยู่ เพราะชายหนุ่มกลัวว่าจะมาส่งไม่ทันเวลาทำงาน จึงเลือกร้านที่อยู่ใกล้ๆ กับบริษัท

๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔