วันที่ต้องห่าง
หลังจากเรียนจบทั้งคู่ก็เริ่มออกหางานทำกันตาลไปสมัครเป็เลขาของบริษัทขายเครื่องสำอางแห่งหนึ่ง ด้วยหน้าตาสวยบุคลิกดีเธอได้งานอย่างรวดเร็ว ส่วนิก็ยังคงส่งใบสมัครและไปสัมภาษณ์งานในที่ต่างๆอยู่
ิ : ได้งานแล้วเหรอ เร็วจัง อิจฉาอ่ะ
ตาล : ก็งงเหมือนกันนะ พอสัมภาษณ์เสร็จอีกวันเขาก็โทรมาบอกเลยว่าได้งานแล้วคงเพราะเราเริ่มงานได้ทันทีล่ะมั้ง เขาก็เลยโอเคกับเรา
ิ : เดือนกว่าแล้วเพิ่งมีคนเรียกไปสัมภาษณ์แค่ที่เดียวเอง ก่อนหน้านี้น่าจะทำแบบเพื่อนคนอื่นบ้างนะที่เขารีบส่ง resume ไปก่อนจบอ่ะ
*เรซูเม่ (Resume) คือเอกสารสรุปประวัติการศึกษา ประสบการณ์ทำงานและทักษะที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งงานที่้าสมัคร โดยมีจุดประสงค์เพื่อนำเสนอตัวเองให้มีความน่าสนใจและตรงกับคุณสมบัติที่นายจ้างมองหา
ตาล : อ่าว ิไม่ได้ส่งไปหรอกเหรอ ตาลก็ส่งนะก็อาจารย์บอกให้หาและเริ่มส่งั้แ่ก่อนจบเลยนะ ิก็เข้าแนะแนวด้วยนินึกว่าทำตามที่อาจารย์บอกซะอีก
ิ : เอ๊ะ! ไม่เห็นตาลเล่าให้ฟังเื่ส่ง resumeเลย นึกว่าตาลไม่ได้ส่งนะ ิก็เลยไม่ส่งบ้าง แอบส่งไม่ชวนกันเลย เซ็งอ่ะ(งอน)
ตาล : ไม่ใช่นะ ก็นึกว่าิคงจะทำส่งเหมือนกัน
ิ : ไม่เคยเห็นตาลพูดถึงเลยนะ ทั้งที่ปกติจะทำอะไรก็ทำด้วยกันตลอดแต่เื่นี้ไม่เคยพูดถึงเลย (แสดงคำพูดที่ไม่พอใจอย่างรุนแรง)
ิก็โกรธเื่ที่ตาลส่ง resume ไปสมัครงานคนเดียวเหมือนเื่นั้นมันจะกลายเป็เื่ใหญ่ เพราะหลังจากนั้นิก็ทำท่าไม่อยากจะคุยด้วยเวลาที่ตาลโทรหา ตาลรู้สึกเหมือนตัวเองผิดที่ไม่ได้บอกหรือชวนเพื่อนทำ อาจเพราะปกติไม่ว่าเื่อะไรก็จะทำด้วยกันเสมอแต่เื่นี้เธอทำเพียงลำพัง แถมไม่ได้บอกิด้วย อาจทำให้ิโกรธและไม่พอใจเธอจึงส่งข้อความไปหา
“วันนี้ไปหาได้มั้ย อยากคุยด้วย”
ิไม่เปิดอ่านข้อความตลอดทั้งวัน ตาลเริ่มกังวลใจจนถึง่ดึก ตาลถึงได้รับข้อความตอบกลับ
“ไปสัมภาษณ์งานมาเลยไม่ได้ตอบพรุ่งนี้ได้มั้ยิอยู่บ้าน”
ตาลดีใจที่ิตอบกลับมาเธอรู้สึกได้ว่าิอาจจะหายโกรธเธอบ้างแล้ว จึงรีบตอบกลับทันที
“พรุ่งนี้่บ่ายๆจะแวะไปหานะ ????”
ตาลรอข้อความอยู่พักหนึ่งแต่ิก็ไม่ตอบผ่านไปชั่วโมงกว่าก็เห็นว่าเธอยังไม่ได้อ่านข้อความตาลคิดว่าิอาจจะเหนื่อยเลยหลับไปแล้วก็เป็ได้ เธอจึงกลับไปนอนต่อแล้วตอนเช้าตาลก็ได้ข้อความเข้ามาอีกครั้งว่า
“ิมีสัมภาษณ์งานอีกทีนะไว้วันหลังแล้วกันนะ”
ตาลเป็กังวลเพราะคิดว่าิกำลังหลบหน้าเธออยู่รึเปล่า เธอจึงไปที่บ้านิแต่กดกริ่งเท่าไหร่ก็ไม่มีใครออกมา มองเข้าไปในบ้านก็ไม่เห็นรถของพ่อิเลยจึงคิดว่าน่าจะออกไปข้างนอกกับแม่ เธอไม่อยากมาเสียเที่ยวจึงได้นั่งรออยู่แถวนั้นจนกว่าิจะกลับ
ตาลพิมพ์ข้อความอยู่หลายครั้งพิมพ์แล้วก็ลบ ไม่กดส่งเสียที เธออยากบอกิว่ามารออยู่หน้าบ้านแล้วแต่ก็กลัวข้อความจะเข้าไปกวนการสัมภาษณ์งานของิและอีกใจก็อยากจะเซอร์ไพส์ิด้วย เธอจึงได้แต่เดินไปเดินมา ไปกินข้าวปากซอยเดินไปนั่งที่ป้ายรถเมล์ ไปนั่งที่สวนสาธารณะของหมู่บ้าน ตั้งใจจะรอจนกว่าิจะกลับพอเริ่มดึกมีคนสังเกตเห็นว่าเธอเดินไปเดินมารอบบ้านของิบ่อยๆ เลยโทรไปแจ้งนิติ ทางนิติจึงส่งยามดูพอเขาเห็นตาลเลยเดินเข้ามาทัก
“คุณครับคุณเดินไปเดินมาทำไมแถวนี้ครับ”
ิหันกลับมองหน้ายามคนนั้นซึ่งเธอก็รู้จักเขาเหมือนกัน เพราะสมัยเรียนเธอมาที่บ้านิบ่อยๆ”
“อ่าว คุณตาลเองเหรอครับมาทำอะไรที่นี่ครับ”
“ตาลนัดิไว้ค่ะ แต่ไม่รู้ิไปไหนติดต่อก็ไมได้เลยเดินไปเดินมารออยู่นี่แหละค่ะ”
“อย่างนี้เองเหรอครับแต่ผมไม่เห็นคุณิั้แ่เมื่อวานแล้วนะครับ เหมือนว่าออกไปไหนกับที่บ้านนั่งรถไปกับคุณพ่อคุณแม่ เมื่อคืนก็ไม่เห็นกลับมา”
ตาลในิดหน่อยที่ยามบอกแบบนั้นเธอจึงกดโทรศัพท์หาิทันที แต่ิก็ไม่รับสายเธอจึงจำใจต้องกลับเพราะกลัวว่าคนแถวนั้นจะสงสัย
“ไปบ้านิมานะรอตั้งนานก็ไม่เห็นิกลับมาซะทีเลยกลับมาก่อน ถ้าว่างแล้วโทรหาตาลด้วยนะ”
เธอส่งข้อความหาิอีกครั้งก่อนจะนั่งรถกลับบ้านด้วยความกังวล ิเป็อะไร ทำไมต้องโกหกว่าไปสัมภาษณ์งานแล้วทำไมถึงทำเหมือนกับหลบหน้าเธอแบบนี้ แค่เื่สมัครงานต้องโกรธกันขนาดนี้เลยหรืออย่างไร
และในคืนวันนั้นิก็โทรกลับมาตาลรีบวิ่งมารับโทรศัพท์ด้วยความดีใจ
ตาล : ิทำไมทำอย่างนี้ ทำไมไม่ยอมรับสายตาลล่ะ ไปไหนมา
ิ : ก็ไปสัมภาษณ์งานไง เมื่อวานก็บอกแล้ว แล้วตาลไปที่บ้านทำไมล่ะ
ตาล : ก็ิทำเหมือนโกรธตาลเลย ไม่พูดกับตาลแถมทำเหมือนหลบหน้าอีก
ิ : ิไปสัมภาษณ์งานที่ชลบุรีคุณพ่อขับรถไปส่ง ตกเย็นเลยแวะหาข้าวกินกัน คุณพ่อดันเมาก็เลยต้องค้างที่นั่นกันพอเช้ามาบริษัทก็โทรมาแจ้งให้เข้าไปอีกรอบ ก็เลยต้องอยู่ต่ออีกวันแต่ิก็ได้งานแล้วนะ เขารับิเข้าทำงานแล้วคุณพ่อคุณแม่ก็เลยอยู่ด้วยสถานที่ทำงานกับที่พักไปด้วย
ตาล : ทำไมถึงไปไกลขนาดนั้นล่ะ ิเพิ่งจะเริ่มหาเองรออีกสักหน่อยอาจจะได้ที่ดีๆในกรุงเทพก็ได้นะ
ิ : แล้วถ้าไม่ได้ล่ะ ิไม่อยากปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปน่ะที่นั่นสวัสดิการดี หยุดเสาร์อาทิตย์ มีรถตู้มาส่งที่กรุงเทพทุกวันศุกร์และก็มารอรับกลับในวันอาทิตย์ ห้องพักก็มีให้ แยกตึกชายหญิง โรงงานก็สะอาดแถมได้เงินเดือนตั้ง 2 หมื่นเลยนะ คุณพ่อคุณแม่ก็เห็นด้วยเพราะดูค่อนข้างปลอดภัยิก็โอเคมากๆกับที่นั่นด้วยนะ
ตาล : แต่ว่าแบบนี้ เราก็ไม่ได้เจอกันล่ะสิ
ิ : เราจะเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้ เสาร์อาทิตย์ิก็กลับบ้านนัดกินข้าวกันก็ได้ ไม่ได้ตายจากกันสักหน่อย ตาลก็ห่วงอะไรไม่เข้าเื่ แป็บๆตาลก็มีเพื่อนใหม่เผลอๆคงมีหนุ่มมาจีบอีกเพียบแหละ
ตาล : ตาลไม่ได้อยากได้หนุ่มๆหรอก พวกนั้นมีแต่คนนิสัยไม่ดี
ิ : ก็แค่อาจยังไม่เจอ ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีสักหน่อยโทรคุยกันได้ทุกคืนเหมือนเดิมนั่นแหละ เนาะ...
คำพูดนั้นเหมือนสะกดให้ตาลต้องยอมเพราะไม่มีข้ออ้างอะไรที่จะให้รั้งเธอไว้ให้อยู่ที่นี่ตาลเริ่มงานวันจันทร์ที่จะถึงนี้ แต่ิเข้างานเดือนหน้า อย่างน้อยก็พอมีเวลาอีกเกือบ 2 อาทิตย์ที่จะได้อยู่ด้วยกัน ตาลจึงอยากใช้เวลานั้นไปเที่ยวกับิ
ตาล : วันเสาร์นี้ไปเที่ยวกันมั้ย ไปทะเลกัน ไปเช้าเย็นกลับก็ได้
ิ : เพิ่งจะกลับมาจากทะเลเอง เอียนแล้วแหละ เดี๋ยวก็ต้องไปทำงานแถวทะเลอีก
ตาล : งั้นไปเขาใหญ่กันมั้ย บรรยากาศดี
ิ : ไปใกล้ๆดีกว่านะ ิอยากมีเวลาเตรียมตัวหน่อย งานเริ่มวันที่ 1ก็จริงแต่ิต้องไปั้แ่วันที่ 25 น่ะ ไปจัดห้อง และก็ไปเรียนงานอีกนิดหน่อย
ตาล : วันพุธนี้เลยเหรอ เร็วจังอ่ะ
ิ : ตาลไปช่วยิเลือกซื้อของใช้ดีกว่า ของทั่วไปเขามีให้แหละแต่มีหลายอย่างที่ต้องซื้อ เพราะจะให้เอาจากที่บ้านไปมันก็ลำบากหิ้วไปหิ้วกลับเจอกันพรุ่งนี้เซ็นทรัลแล้วกันนะ
สุดท้ายก็ไม่ได้เป็ไปอย่างที่หวังแต่อย่างน้อยพรุ่งนี้ก็ยังได้เจอหน้าิ ถึงจะไม่โอเคที่ไม่ได้ไปต่างจังหวัดแต่เธอก็โอเคที่ยังได้เจอ
นัดเจอกันตอนบ่าย2พอมาถึงก็เริ่มเดินซื้อของกันเลย ิซื้อของใช้เยอะมากจนตาลต้องช่วยหิ้ว
ตาล : ซื้อเยอะขนาดนี้จะกลับยังไงล่ะเนี้ย ตาลยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ
ิ : อ่าว อุตส่าห์นัดบ่าย 2 นึกว่าจะกินมาแล้วนะเนี้ย
ตาล : ชวนให้มาช่วยเลือกของแบบนี้ก็ต้องเลี้ยงข้าวสิ ล้างท้องรอเลยนะเนี้ย
ิ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตาลตลกจัง งั้นเดี๋ยวิเลี้ยงข้าวแล้วกันอยากกินอะไรล่ะจ๊ะ (ยิ้ม)
หลังจากนั้นก็ไปหาข้าวกินกันบรรยากาศแบบเดิมๆก็กลับมาอีกครั้ง ความสนิทสนม กินกันไปคุยกันไปหัวเราะกันไปตาลรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่เติมเต็มหัวใจของเธอที่สุด แต่จะทำอย่างไรหลังจากนี้เพราะิกำลังจะไปอยู่ที่ไกลออกไปแล้ว หากไม่ได้เจอกันนานๆอีกิจะไปมีเพื่อนคนอื่นจนลืมเธอรึเปล่า