คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

  ระหว่างทางไปยังธนาคารของเหล่าผู้วิเศษ—กริงกอตส์ ทอมถึงกับตาลาย...

  ร้านค้าสองข้างทางส่วนใหญ่ขายสินค้าที่ทั้งสองไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต

  มีร้านขายนกฮูก ร้านขายวัตถุดิบปรุงยาแปลกๆ ร้านขายหม้อใหญ่ และร้านขายไม้กวาดบินได้...

  ที่ทำให้ทอมประหลาดใจคือ ที่นี่มีร้านขายไอศกรีมด้วย!

  ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินผ่านร้านที่ชื่อว่า "ร้านเสื้อคลุมสำหรับทุกโอกาสของคุณมัลกิ้น" หลี่เหวยเต๋อก็หยุดเดินกะทันหัน

  "มีอะไรเหรอ? เราจะไปธนาคารของพ่อมดเพื่อแลกเงินไม่ใช่เหรอ?" ทอมถามอย่างไม่เข้าใจ

  ในความเป็๲จริง ตอนนี้เขาแทบจะอดใจรอที่จะได้เดินสำรวจร้านค้าเหล่านี้ไม่ไหวแล้ว ดังนั้นการไปแลกเงินให้เรียบร้อยก่อนจึงเป็๲เ๱ื่๵๹ที่สำคัญที่สุด

  "เราต้องซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักสองชุดก่อน" หลี่เหวยเต๋อกล่าว

  "นั่นมันก็แน่อยู่แล้ว แต่เราต้องไปแลกเงินก่อนไม่ใช่เหรอ?" ทอมขมวดคิ้วพูด

  เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่เหวยเต๋อถึงพูดเ๹ื่๪๫ไร้สาระ

  "เมื่อกี้ตอนที่เราถามทางไปธนาคาร คุณผู้ชายคนนั้นบอกเราว่าธนาคารของพ่อมดชื่อกริงกอตส์ และถูกควบคุมโดยพวกก็อบลิน ใช่ไหม?"

  "ก็ใช่"

  "เขายังบอกอีกว่า ก็อบลินเป็๲สิ่งมีชีวิตที่ละโมบมาก ใช่ไหม?"

  "ใช่"

  "แล้วเธอคิดว่า ด้วยสภาพการแต่งตัวของเราตอนนี้ ถ้าไปที่กริงกอตส์แล้วเอาทองคำไปแลกเป็๲เงิน จะเกิดอะไรขึ้น?" หลี่เหวยเต๋อถาม

  ทอมก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเอง แม้จะดูสะอาด แต่ก็เก่ามาก และยังมีรอยปะอยู่หลายแห่ง...

  จากนั้นทอมก็เข้าใจถึงปัญหาสำคัญ

  "แกหมายความว่า... พวกก็อบลินนั่นเห็นสภาพของเราที่ไม่เหมือนคนมีเงิน ก็จะสงสัยว่าทองคำของเรามีที่มาไม่สุจริต แล้วก็ฉวยโอกาสกดราคางั้นเหรอ?"

  หลี่เหวยเต๋อพยักหน้า "ถูกต้อง ทอม เธอก็รู้ว่าทองคำพวกนี้ได้มาไม่ง่าย ฉันไม่อยากจะปล่อยให้พวกก็อบลินละโมบนั่นได้เปรียบหรอกนะ"

  มันได้มาไม่ง่ายจริงๆ นั่นแหละ การต้องไปเจอนากินีในร่างสัตว์ร้าย เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งแล้ว

  "แกพูดมีเหตุผล" ใบหน้าเล็กๆ ของทอมก็ดูจริงจังขึ้นมา "ไปกันเถอะ เรา๻้๵๹๠า๱เสื้อผ้าสักชุด หวังว่าเงินของเราจะพอนะ... อย่าลืมสิว่าดัมเบิลดอร์ให้เงินเรามาแค่คนละยี่สิบเกลเลียนเอง..."

  หลี่เหวยเต๋อยิ้ม "วางใจเถอะ ปล่อยให้เป็๞หน้าที่ฉันเอง ฉันรับรองว่าจะหาชุดดีๆ ให้เราสองคนได้"

  ทอมมองหลี่เหวยเต๋อด้วยสายตาเคลือบแคลง "แกคงไม่ได้คิดจะลงมือปล้นหรอกนะ?"

  "เธอคิดว่าฉันเป็๞เธอหรือไง... ไม่พอใจอะไรก็ลงมือปล้น"

  เมื่อได้ยินดังนั้น ทอมก็กลอกตา ก่อนจะเดินนำเข้าไปในร้านเป็๲คนแรก

  กริ๊งกร๊าง!

  ทันทีที่ประตูร้านถูกผลักเปิดออก กระดิ่งบนประตูก็ดังขึ้น

  "ยินดีต้อนรับ สุภาพบุรุษน้อยที่น่ารักทั้งสอง ๻้๪๫๷า๹ซื้อเสื้อคลุมสำหรับเข้าเรียนใช่ไหมครับ?"

  ชายร่างสูงสวมแว่นตากรอบทอง มีหนวดเล็กๆ สองข้าง สวมชุดทักซิโดหางยาวที่หรูหราและประณีตกำลังยิ้มมองมาที่พวกเขา

  เขาแต่งตัวราวกับเพิ่งจะออกมาจากงานเลี้ยงกลางคืน

  "อันที่จริง เราอยากจะซื้อชุดดีๆ สักสองชุดก่อนน่ะครับ แล้วอีกสักพักค่อยกลับมาซื้อเสื้อคลุมสำหรับเข้าเรียน" ทอมเป็๲ฝ่ายเปิดปาก

  "โอ้..." ชายคนนั้นมองสำรวจการแต่งกายของทั้งสองคน "พวกเธอควรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าจริงๆ นั่นแหละ การแต่งตัวของพวกเธอตอนนี้ไม่เข้ากับหน้าตาเลยสักนิด! มาเถอะ ปล่อยให้เป็๞หน้าที่ของผมเอง!"

  "เอ่อ... คือผมอยากจะบอกว่า ตอนนี้เราไม่มีเงินมากนัก..." ทอมพูดอย่างไม่มั่นใจ

  เพราะอย่างไรเสีย พวกเขาก็ไม่สามารถเอาทองคำแท่งออกมาใช้จ่ายได้โดยตรง ด้วยสภาพการแต่งตัวแบบนี้ ถ้าควักทองคำแท่งออกมาได้มันคงจะแปลกเกินไป

  "ผมเข้าใจ เด็กน้อย ไม่ต้องพูดหรอก ผมรู้ว่าควรทำยังไง ผมทำธุรกิจในตรอกไดแอกอนมาหลายปีแล้ว เด็กๆ ในสถานการณ์แบบพวกเธอ ผมก็เคยเจอมาเยอะ เสื้อผ้าที่ผมจะแนะนำให้ รับรองว่าราคาเหมาะสมแน่นอน!"

  ชายคนนั้นเดินเข้าไปดึงทอมเป็๞คนแรก จากนั้นสายวัดสองสามเส้นก็ลอยเข้ามา แล้วทำการวัดตัวให้เขาโดยอัตโนมัติท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทอม

  "ท่านคือคุณมัลกิ้นใช่ไหมครับ?" หลี่เหวยเต๋อถามขึ้นมาทันที

  "ใช่แล้ว เด็กน้อย ข้างนอกก็มีป้ายร้านของฉันอยู่นะ" คุณมัลกิ้นตอบอย่างกระตือรือร้น

  "ถ้างั้น... คุณผู้ชายครับ ชุดนี้ให้ผมลองได้ไหมครับ?"

  หลี่เหวยเต๋อยืนอยู่หน้าชุดที่ดูแล้วก็รู้ว่าราคาไม่ถูก ก่อนจะถามอย่างสุภาพ

  คุณมัลกิ้นลูบหนวดเล็กๆ ของตัวเอง "ชุดนี้ไม่ถูกเลยนะ เด็กน้อย"

  "เช่าได้ไหมครับ? ผมอยากจะเช่าสักสองชั่วโมง ค่าเช่าคุยกันได้ครับ ส่วนนี่คือเงินมัดจำ" หลี่เหวยเต๋อพูดจบ ทองคำแท่งเล็กๆ แท่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

  เมื่อทอมเห็นหลี่เหวยเต๋อหยิบทองคำแท่งออกมา เขาก็เบิกตากว้าง มองหลี่เหวยเต๋อราวกับมองคนโง่

  'ถ้าจะหยิบทองคำแท่งออกมาใช้ได้ง่ายๆ แบบนี้ ฉันก็จัดการเองได้ตั้งนานแล้ว! จะต้องพึ่งแกทำไม?'

  คุณมัลกิ้นรับทองคำแท่งไปตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะมองมาที่หลี่เหวยเต๋อด้วยความประหลาดใจ "นี่... นี่มันทองคำจริงๆ นี่นา ฉันก็นึกว่าเธอพูดเล่นซะอีก! แต่ว่า... มูลค่าของทองคำแท่งนี้มันสูงกว่าราคาของชุดนี้มากเลยนะ! เธอไว้ใจฉันขนาดนี้เลยเหรอ? ถ้าเกิดฉัน..."

  "ในเมื่อคุณมัลกิ้นสามารถทำธุรกิจในตรอกไดแอกอนมาได้นานขนาดนี้ ชื่อเสียงย่อมไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้วครับ อีกอย่าง... ตอนนี้เรากำลังทำงานให้ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์อยู่ ไม่อย่างนั้นจะเอาทองคำมาจากไหนล่ะครับ?" หลี่เหวยเต๋อกล่าวอย่างสงบ

  คุณมัลกิ้นถึงบางอ้อ "อ้อ! ที่แท้เป็๲ภารกิจของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์นี่เอง! ผมเข้าใจแล้ว! ฮ่าๆ เป็๲แบบทดสอบเล็กๆ น้อยๆ ที่แปลกประหลาดอีกแล้วสินะ?"

  "ผมได้ยินมานานแล้วว่าท่านชอบให้แบบทดสอบเล็กๆ น้อยๆ ที่แปลกประหลาดกับนักเรียนของท่าน ที่แท้ก็เป็๞เ๹ื่๪๫จริง!"

  "ในเมื่อเป็๲การทำงานให้ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ งั้นเ๱ื่๵๹เงินมัดจำก็ช่างมันเถอะ ทองคำนี่เธอก็เอากลับไป เดี๋ยวฉันจะเลือกชุดที่พอดีตัวให้พวกเธอสองชุดเอง!"

  เมื่อได้ยินชื่อของดัมเบิลดอร์ ความสงสัยที่เหลืออยู่ในใจของคุณมัลกิ้นก็สลายไปจนหมดสิ้น แม้กระทั่งที่มาของทองคำก็มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลแล้ว

  คนดังอย่างดัมเบิลดอร์จะหาทองคำไม่กี่แท่งไม่ได้เชียวหรือ? ส่วนเ๱ื่๵๹แบบทดสอบหรือภารกิจอะไรนั่น... มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณมัลกิ้นอย่างเขา

  ที่ดัมเบิลดอร์ทำแบบนี้ ต้องมีเหตุผลของท่านอย่างแน่นอน!

  จนกระทั่งทั้งสองคนได้เปลี่ยนเป็๲ชุดใหม่ราคาแพง แล้วเดินออกมาจากร้าน ทอมก็ยังคงงงๆ อยู่

  หลี่เหวยเต๋อยิ้มขึ้นมาทันที "ทอม เธอสังเกตเห็นอะไรไหม?"

  "อะไร?"

  "ขอแค่เป็๞เ๹ื่๪๫ที่เกี่ยวกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ ต่อให้มันจะแปลกประหลาดแค่ไหน คนอื่นก็จะยอมรับได้อย่างรวดเร็วเสมอ"

  ทอมถอนหายใจ "อาจจะเป็๲เพราะปกติเขาก็บ้าๆ บอๆ อยู่แล้ว? แต่ดูแล้วก็ไม่เหมือนนะ อีกอย่าง คนบ้าๆ บอๆ จะเป็๲ศาสตราจารย์ได้เหรอ?"

  แต่เมื่อทอมนึกถึงการแต่งตัวที่เกินจริงของดัมเบิลดอร์ตอนที่เจอกันครั้งแรก เขาก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

  "ก็ได้ ตอนนี้ฉันก็แค่หวังว่าดัมเบิลดอร์จะไม่รู้ว่าแกแอบอ้างชื่อเขามาทำเ๱ื่๵๹แบบนี้นะ..." ทอมพูดอย่างกังวล

  ภาพที่ดัมเบิลดอร์เผาตู้เสื้อผ้าของเขายังคงติดตาอยู่เลย! เขากลัวว่าถ้าถูกจับได้ หลี่เหวยเต๋อจะลากเขาซวยไปด้วย...

  "ไม่ๆๆ ทอม เธอเข้าใจผิดแล้ว" หลี่เหวยเต๋อชูนิ้วชี้ขึ้นมาโบกไปมา

  เขาชี้มาที่ตัวเอง แล้วก็ชี้ไปที่ทอม "ควรจะเป็๞ 'เราสองคน' ต่างหากที่ 'ร่วมกัน' แอบอ้างชื่อเขามาทำเ๹ื่๪๫... เพราะอย่างไรเสีย เสื้อผ้านี่เธอก็ใส่แล้ว"

  หลี่เหวยเต๋อจงใจเน้นเสียงที่คำว่า "ร่วมกัน"

  เส้นเ๧ื๪๨ที่ขมับของทอมปูดขึ้นมา "แก... ไอ้สารเลว!"

  เผลอแป๊บเดียวก็ถูกลากลงเรือโจรไปด้วยกันอีกแล้ว!

  "ทอม คลังคำด่าของเธอนี่มีน้อยจังนะ ถ้า๻้๪๫๷า๹ล่ะก็ จริงๆ แล้วฉันสอนให้ได้นะ..."

  “ไสหัวไป!”

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์