ตอนที่ 2 สัญญาณแห่งหายนะ
เสียงแตรศึกกึกก้องไปทั่ว์ เสียงอาวุธปะทะกันดังก้องสะท้อนออกไปไกลสุดขอบฟ้า เปลวไฟแห่งาแผ่ขยายไปทั่วทุกหนแห่ง แผ่นดินสั่นะเื ูเาถล่ม น้ำในมหาสมุทรปั่นป่วนราวกับโลกกำลังโกรธเกรี้ยว
"อั๊ก!"
เสียงร้องแห่งความเ็ปดังขึ้นเมื่อเทพนายกองนายหนึ่งถูกพลังมืดของปีศาจแทงทะลุร่าง โลหิตสีทองกระเซ็นไปทั่วพื้นฟ้า ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงหล่นจาก์สู่แดนเบื้องล่าง ภายในสนามรบ เทพและปีศาจต่างเข้าห้ำหั่นกันอย่างไร้ความปรานี
เหนือฟากฟ้า เทพแห่งแสง “หลงเทียน” สะบัดแขนเสื้อ อาภรณ์สีขาวทองของเขาปลิวสะบัดท่ามกลางพลังแห่งแสงสว่างที่แผ่ขยายรอบกาย มือขวาของเขาถือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งประกายแสงสีทอง ขณะที่มือซ้ายเรียกค่ายกลป้องกันกองทัพแห่ง์
"จบเื่นี้เถอะ เทียนหลง! เ้าจะยังหันหลังกลับได้!" หลงเทียนะโขึ้น ดวงตาสีทองของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย
อีกฝ่ายคือ "เทียนหลง" ผู้เป็น้องชายแท้ๆ ของเขา บุรุษที่เคยยืนเคียงข้างกันมาตลอดหลายพันปี แต่ตอนนี้กลับกลายเป็จอมมารผู้ก่อฏ
เทียนหลงแสยะยิ้ม ดวงตาสีแดงเพลิงลุกโชนด้วยโทสะ "ข้าหันหลังกลับไม่ได้แล้ว พี่ใหญ่ ์อันสูงส่งของเ้ากดขี่พวกเรามานานแค่ไหนแล้ว? เ้าจะยังปกป้องพวกมันอีกหรือ?"
"์มิใช่สิ่งสมบูรณ์แบบ แต่การเผาทำลายทุกสิ่งก็ไม่ใช่ทางออก!" หลงเทียนเอ่ยเสียงหนักแน่น
"แล้วใครเป็ผู้ตัดสินว่าสิ่งใดถูกต้อง? ใครเป็ผู้กำหนดว่าใครสมควรอยู่เหนือผู้ใด? ข้าจะไม่ยอมให้เทพเบื้องบนเหยียบย่ำพวกเราอีกต่อไป!"
ทันใดนั้น พลังแห่งความมืดก็พวยพุ่งออกจากร่างของเทียนหลง ลำแสงสีดำปะทุขึ้นจากพื้นดิน สั่นะเืทั้ง์และปฐี รอยแยกมิติปรากฏขึ้นกลางอากาศ เปลวไฟสีดำแดงลุกท่วมไปทั่วราวกับเป็เปลวเพลิงแห่งอเวจี
หลงเทียนเบิกตากว้าง "เ้าเรียกพวกมันออกมาอย่างนั้นหรือ...!?"
— "ปีศาจนอกมิติ" —
ปีศาจโบราณที่ถูกผนึกไว้ในมิติแห่งความมืดตลอดกาล ถูกปลดปล่อยออกมาสู่โลกอีกครั้ง!
"หึ! หากไม่มี์ที่เที่ยงธรรม เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็ต้องมีมันอีกต่อไป!" เทียนหลงกล่าวก่อนจะสะบัดมือ ปลดปล่อยพลังทำลายล้างไปทั่ว
สิ่งมีชีวิตจากขุมนรกปรากฏขึ้นทีละตน ปีศาจที่เคยถูกเทพโบราณสะกดไว้ บัดนี้ได้กลายเป็ทหารแห่งจอมมาร พวกมันแผ่กลิ่นอายสังหารจนแม้แต่เหล่าเทพยังต้องหวาดกลัว
หลงเทียนขบกรามแน่น ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปเผชิญหน้ากับเทียนหลงโดยตรง กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขาสาดแสงเจิดจ้า ตัดผ่านม่านพลังแห่งความมืด ทั้งสองเข้าปะทะกันกลางเวหา แรงปะทะรุนแรงจนทำให้มิติรอบตัวสั่นะเื
— ตู้มมมม!! —
"ข้ายอมให้เ้าทำเช่นนี้ไม่ได้!" หลงเทียนคำราม พลางฟาดกระบี่ลงอย่างรุนแรง
เทียนหลงยกดาบปีศาจขึ้นรับแรงกระแทก ทั้งสองจ้องตากันโดยไม่มีใครยอมถอย ดวงตาสีทองและสีแดงเพลิงเผชิญหน้ากันกลางพายุพลังอันมหาศาล
"ข้าก็จะไม่หยุดเช่นกัน!"
แรงปะทะทำให้ท้องฟ้าแตกร้าว แผ่นดินะเืราวกับกำลังจะล่มสลาย าครั้งนี้ไม่มีที่ว่างให้กับความลังเลอีกต่อไป
าระหว่าง "เทพ" และ "จอมมาร" ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง!