“กลับมาสักทีตาแก่ มีหลายอย่างอยากจะถามอยู่พอดี”
ตงฟางเห็นพ่อเดินเข้ามาในบ้านในตอนเช้าตรู่เขาจึงรีบเอ่ยปากทักทายทันที
“ฮะฮ่า ไอ้ลูกเวร ทำไมขอบตาดำแบบนั้นอย่าบอกนะว่านั่งรอทั้งคืนจนไม่ได้นอน”
ขอบตาสีดำคล้ำเป็สิ่งยืนยันว่าเมื่อคืนตงฟางไม่ได้นอนเลยสักนิด ถึงอย่างนั้นเขากลับทนต่อไปเพื่อถามคำถามกับพ่อของเขา
“ใช่แล้วตาแก่ เมื่อวานไปไหนมา ครั้งสุดท้ายที่ชำระล้างใช้พลังดึงผมออกมาใช่ไหมตาแก่”
“ใคร ใครใช้พลัง บ้าไปแล้ว” ตงฟางเห็นท่าทางปฎิเสธของพ่อตัวเอง เขาเป็คนประเภทเดียวกันจึงรู้ได้ว่าพ่อตัวเองกำลังโกหก เขาจึงรู้ว่าพลังสุดท้ายที่ดึงเขาออกมาไม่ให้ถูกตรวจสอบสายเืเป็พลังของพ่อตัวเอง
“โอเค ไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำ แล้วจะบอกได้ไหมว่าทำไมิญญายุทธ์ของผมถึงแตกละเอียดแบบนั้น รู้ไหมว่าหัวใจผมแตกสลายเป็เสี่ยงๆไปแล้ว ผมเจ็บ เจ็บมาก มะงือ~~~”
“ก็บอกแล้วไงว่าแกจะต้องร้องไห้ขี้มูกโป่ง เอาล่ะตั้งใจศึกษา แกจะต้องรับ่ดูแลร้านยาต่อจากฉันไอ้ลูกเวร อย่ามาแกล้งร้องไห้แถวนี้ ไปชิ้ว~!”
ท่าทางมีความสุขแสดงออกมาบนใบหน้าของพ่อ ตงฟางจึงต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ ยังไงก็ตามความลับมากมายเกี่ยวกับตัวเขายังคงถูกเก็บเป็ความลับเช่นเดิม แม้เขาจะเคยสะกดจิตพ่อตัวเองเพื่อหาคำตอบ พลังจิตของเขามันกลับอ่อนแอเกินไปเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เป็พ่อ เขาจึงคว้าน้ำเหลวทุกครั้ง
“รับก็รับ ให้ตายสิตาแก่ เมื่อไหร่จะบอกความจริงสักที”
“ไอ้ลูกเวร รีบๆนำสมุนไพรไปผึ่งแดดซะ ส่วนความลับอีกไม่นานแกจะได้รู้ทุกอย่าง ไม่ต้องรีบ เมื่อถึงเวลาแกจะได้รู้เอง”
เสียงร้องดังมากจากห้องนอนของพ่อ ตงฟางจึงนำตะกร้าสมุนไพรไปตากแดดพลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย
“ให้ตายสิ ตอน 5 ขวบก็บอกอีกไม่นานจะได้รู้ ตอนนี้ก็อายุ 15 แล้ว อีกไม่นานนี่มันใช้เวลากี่ปีกัน ตาแก่เฮงซวยเอ๊ย เออใช่สิ ลืมถามอีกเื่ ตาแก่ ตาแก่ ทำไมหนิงเหอจึงมีฟีนิกส์ ตาแก่”
ตงฟางเดินตามเข้าไปในห้องนอนเพื่อปลุกพ่อมาถามเกี่ยวกับหนิงเหอ เขาอดหลับอดนอนก็เพราะว่ามีหลายอย่างสงสัยเก็บเอาไว้ถาม
เื่แรกเป็เื่เกี่ยวร่างกายของเขาเอง มันไม่สามารถสะสมพลังิญญาได้แล้ว ทั้งๆที่เขาสะสมพลังเพื่อก้าวมาเป็ระดับััิญญาขั้น 1 ได้ แต่การสะสมให้กลายเป็ขั้น 2 เขากลับทำไม่ได้ ทุกครั้งที่ดึงพลังเข้าไปในตันเถียนพลังิญญาจะไหลทะลักออกมาทั้งหมด ไม่มีสักหยดกักเก็บเอาไว้เลย สร้างความงุนงงให้เขาไม่น้อย
เื่ที่สองเป็เื่หนิงเหอ เขาอยากรู้เื้ัของเธอเกี่ยวกับพลังอันยิ่งใหญ่ ทันใดนั้นเขากลับต้องก้าวเท้าหลบเมื่อพบการโจมตีพุ่งตามหลังจากพ่อที่นอนหลับไปแล้ว
ตุบ~!
“อะไรอีกตาแก่ คิดจะปาหนังสือใส่กันเหรอ ไม่ได้แดกหรอก”
ตงฟางมองจ้องไปยังหนังสือเล่มเก่า จากนั้นเขาก็เริ่มเดินออกจากห้องของพ่อ ใน่ที่เขาก้าวเท้าได้เพียง 2 ก้าวเขากลับต้องหยุดตัวเมื่อเห็นตัวหนังสือบนปกหนังสือที่โยนใส่หัวของเขา มันเขียนบอกเล่าเกี่ยวกับทักษะฝ่ามือบางอย่าง เขาจึงใช้พลังจิตยกหนังสือมาอ่านพลางแสดงท่าทางดีใจออกมา
“หืม เป็ไปได้ด้วยเหรอ ตาแก่ให้หนังสือทักษะกับฉันคนนี้เนี๊ยนะ ผีอะไรเข้าสิงเนี๊ย”
ตงฟางรีบวิ่งมายังห้องเก็บสมุนไพรพลางเปิดหนังสืออ่านด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“พี่ตงฟาง อาหารเช้าเสร็จแล้วนะคะ นั่นอะไรอย่างนั้นเหรอ หืมหนังสือทักษะ”
หนิงเหอวางจานข้าวตรงหน้าตงฟางพลางมองทักษะที่ตงฟางกำลังอ่าน เธอที่เห็นรูปแบบการเคลื่อนพลังจากตันเถียนมายังฝ่ามือเพื่อควบคุมเปลวไฟจึงพยักหน้าเข้าใจ เกี่ยวกับทักษะที่ตงฟางกำลังอ่านในตอนนี้
“หนังสือทักษะหลอมยาเหรอคะ”
“ใช่แล้วล่ะหนิงเหอ ไม่รู้อะไรเข้าสิงตาแก่ ดันโยนหนังสือเล่มนี้ให้ ชื่อสุดแสนจะน่ากลัว แต่ทำไมมันมีทักษะแค่ครึ่งก็ไม่รู้”
“ดารา์ 108 ฝ่ามือ เป็ชื่อที่น่ากลัวมากนะคะ”
“ใช่ แต่จากที่เปิดดูมันมีให้ฝึกแค่ 54 ฝ่ามือเท่านั้น ไม่ครบ 108 ฝ่ามือเลย แล้วไม่บอกอีกว่าเป็ทักษะระดับไหน”
“น่าจะเป็ทักษะระดับ 10 นะคะ”
“ขอให้เป็อย่างนั้น ด้วยฝ่ามือที่ลดเหลือแค่ 54 ฝ่ามือมันน่าจะเป็ทักษะระดับ 5 นะฮ่าๆ”
ตงฟางหัวเราะกลบเกลื่อน แม้เขาจะไม่รู้ว่าทักษะนี้เป็ทักษะระดับไหน แต่คำอธิบายมันทำให้เขาตื่นใเป็อย่างมาก เนื่องจากมันเป็ทักษะฝ่ามือที่ใช้สำหรับหลอมยาโดยเฉพาะ ไม่จำเป็ที่เขาจะต้องเป็ผู้ใช้เปลวไฟเลยสักนิด เขาเพียงมีไฟ 1 กองจากฟืนก็สามารถใช้ทักษะบังคับเปลวไฟให้ร้อนตามใจเขา้าได้
การหลอมยาเป็สิ่งที่เขาไม่เคยลองทำ ในหัวของเขามีสมุนไพรหลายอย่าง รู้แม้กระทั่งว่าสมุนไพรตัวไหนใช้รักษาอะไร สมุนไพรตัวไหนให้พิษอะไร แล้วถ้าใช้ร่วมกันสมุนไพรตัวไหนเสริมกันได้ หรือตัวไหนหักล้าง รวมไปถึงส่งผลเสียต่อกัน
เขากลับไม่เคยได้หลอมยาเลยสักครั้งเพราะเขาไม่สามารถใช้พลังิญญาได้ การควบคุมไฟไม่ได้เป็สิ่งที่นักหลอมยาไม่สมควรทำ พ่อของเขาจึงไม่สอนวิธีหลอมยาให้เลยสักครั้ง เพียงให้เขาอ่านจากในหนังสือเก็บไว้ใช้วันข้างหน้าที่เขาสามารถควบคุมเปลวเพลิงได้
“หนิงเหอ วันนี้พี่ขอลองฝึกทักษะดูนะ”
“ค่ะ หนูจะเป็กำลังใจให้นะคะ”
ตงฟางเดินไปหลังบ้าน วันนี้เขาคงต้องปิดร้านเช่นเดิมเพราะพ่อของเขาเข้านอน เขามีความสามารถจัดยาให้ชาวบ้านได้ แต่ไม่อยากทำเพราะมันเกินหน้าที่ของเขา ตอนนี้เขาสนใจทักษะดารา์ 108 ฝ่ามือมากกว่าจึงเดินไปหลังบ้านเพื่อลองใช้ฝ่ามือ
“เอาล่ะ ฝ่ามือที่ 1”
การใช้งานทักษะดารา์ 108 ฝ่ามือ ไม่ได้มุ่งเน้นโจมตีศัตรู มันเป็ทักษะมุ่งเน้นในการควบคุม โดยการใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างตบไปบนอากาศ ด้วยการตั้งจุดศูนย์กลางเอาไว้ตำแหน่งหนึ่ง ตำแหน่งนั้นจะต้องเป็หม้อหลอมยา ตัวของเขาต้องทำการตบฝ่ามือไปรอบๆหม้อให้ได้ 108 จุดเพื่อควบคุมความร้อนไปยังจุดเ่าั้ที่อยู่รอบๆหม้อ
ถึงแม้ฝ่ามือจะมีเพียง 54 ฝ่ามือเท่านั้นในตอนนี้ มันกลับเป็ฝ่ามือที่กินพื้นที่รอบๆหม้อได้พอดี แม้จะไม่ละเอียดเหมือน 108 ฝ่ามือ ตงฟางกลับคิดว่ามันใช้หลอมยาได้
พรึ่บ~!
ฝ่ามือแรกตบลงไปยังใจกลางวงกลมตรงหน้าที่เขาคิดในใจ มันจะเป็จุดแรกในการเริ่มต้นทักษะดารา์ 54 ฝ่ามือ จากนั้นก็เริ่มตบมือไปยังจุดที่อยู่ตรงข้าม การใช้งานทักษะดารา์ 54 ฝ่ามือนั้น มุ่งเน้นในการควบคุมเปลวไฟในหม้อปรุงยา เขาจึงต้องทำให้ความร้อนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหม้อหลอมยามีอุณหภูมิเท่ากัน ทุกๆฝ่ามือที่ตบลงไปทั้ง 54 ฝ่ามือนั้นจะอยู่ตรงข้ามกันเสมอ ฝ่ามือแรกอยู่ตรงข้ามฝ่ามือที่สอง ฝ่ามือสามอยู่ตรงข้ามฝ่ามือที่สี่ กระทั่งฝ่ามือห้าสิบสี่ตบไปยังอากาศด้านหน้าด้วยมือเปล่า ตงฟางก็เข้าใจในหลักการใช้ฝ่ามือ
โลกเดิมแม้จะไม่มีทักษะต่อสู้ที่ะเิพลังออกมาข้างนอกได้ เขากลับเป็ผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ หากเป็การต่อสู้มือเปล่า ไม่ว่าจะเป็มวยไทย คาราเต้ ยูโด เทควันโด อื่นๆอีกมากมายเขาเรียนทั้งหมดเพื่อเพิ่มโอกาสรอดในสนามรบ ทำให้ฝ่ามือทั้ง 54 ที่เขาลองใช้อยู่ในตำแหน่งตรงตามหนังสือไม่มีผิดเพี้ยน ต่อให้เขาจะลองใช้ทักษะดารา์ 54 ฝ่ามืออีกครั้งตำแหน่งการตบของเขายังคงเดิมไม่เคลื่อนเลยสักนิด เป็ความสามารถที่หนิงเหอยังคงทึ่งเช่นกัน
ตงฟางกลับคิดว่าการใช้ศิลปะการต่อสู้ของเขายังคงห่างชั้นกับทักษะ แม้เขาจะมีลูกเล่นในการต่อยตี มันกลับมีแค่พละกำลังเท่านั้น ยังขาดพลังิญญาขับเคลื่อน ทักษะดารา์ 54 ฝ่ามือที่เขาใช้ออกไปจึงกลายเป็ทักษะร่ายรำธรรมดา หากเขาไม่สามารถใช้พลังิญญาร่วมด้วย มันจะเป็การร่ายรำธรรมดาต่อไป
“ล้อเล่นหรือเปล่าเนี๊ย เอาเถอะ ของจริงมันเริ่มจากนี้ต่างหาก”
หลี่หยุนมองจ้องลูกชายผ่านหน้าต่างห้องนอน หลังจากเห็นตงฟางตบฝ่ามือไปบนอากาศเป็ทรงกลมจนเขาแสดงสีหน้าใออกมา กับความแม่นยำของฝ่ามือ อย่างไรก็ตามเขากลับทิ้งตัวลงนอน การฝึกทักษะหากมันง่ายในโลกใบนี้คงเต็มไปด้วยผู้เยี่ยมยุทธ์อย่างแน่นอน เขาจึงปล่อยให้ตงฟางค่ายๆเข้าใจการใช้พลังิญญาควบคู่การตบฝ่ามือต่อไป
“พี่ตงฟาง ข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่ะ”
“หืม เที่ยงแล้วเหรอ นึกว่ามันจะน่าเบื่อกลับสนุกจนลืมเวลาเลย”
“มากินข้าวก่อนนะคะจะได้มีแรงฝึกต่อ”
ตงฟางวิ่งเข้ามาหลบในร่มพลางยื่นมือหยิบจานข้าวจากน้องสาว
“หนิงเหอคิดว่าฝ่ามือของพี่ชายเป็ยังไงบ้าง”
“หนูคิดว่ามันน่าจะสมบูรณ์แล้วนะคะ ก่อนจะเที่ยงหนูสังเกตเห็นพี่ตงฟางตบลงไปตำแหน่งเดิมได้ทุกครั้งและแม่นยำขึ้น ยังขาดแค่ความเร็วค่ะ”
“นั่นสินะ ยังขาดหลายอย่างเลยล่ะ นอกจากความเร็วแล้วยังขาดพลังิญญา”
การใช้ทักษะดารา์ 54 ฝ่ามือ ตงฟางต้องใช้ฝ่ามือออกไปเรื่อยๆจนกว่าการหลอมยาจะเสร็จ แล้วการใช้ฝ่ามือจำเป็ต้องเร็วอีกด้วยเพื่อปรับอุณหภูมิภายในหม้อให้เท่ากันได้มากที่สุด สามารถเพิ่มลดได้พร้อมๆกัน แต่ความเร็วที่น้องสาวเขาพูดถึงนั้น ยังเป็สิ่งยุ่งยากสำหรับเขา เนื่องจากตัวของเขายังไม่ใช้พลังิญญา แล้วความเร็วของระดับััิญญาขั้น 1 ก็ไม่ใช่ความเร็วที่มากมายนัก ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็สิ่งที่ทำให้เขารู้ถึงระดับการหลอมยา
จากความเร็วที่เขาสร้างขึ้นด้วยการตบฝ่ามือ ทำให้เขารู้ความสัมพันธ์ของผู้ปรุงยากับระดับเม็ดยา หากเป็ผู้ใช้จิติญญาระดับััิญญาสามารถหลอมยาได้เพียงระดับ 1 และ 2 เท่านั้น เนื่องจากพวกเขาไม่น่าจะมีพลังมากพอในการควบคุมเปลวไฟ ยิ่งยาระดับสูงก็้าใช้ความสามารถในการควบคุมไฟที่สูงขึ้นไปอีก ยิ่งสมุนไพรระดับสูงบางชนิดก็ต้องใช้ความร้อนที่สูงตามขึ้นไปด้วย
หากเป็ระดับก่อตั้งิญญาคงสามารถปรุงยาได้เพียงระดับ 3 ยาระดับสูงขึ้นไปก็ต้องสัมพันธ์กับระดับผู้ใช้จิติญญา ตงฟางจึงปล่อยวางยาระดับ 3 ไปก่อน เขาคิดว่าแค่หลอมยาให้ได้ระดับ 1 และระดับ 2 ก็ทำให้เขาอยู่กินกับชาวบ้านได้แล้ว
“หนิงเหอ ยืมแรงหน่อย ช่วยก่อไฟให้พี่หน่อยได้ไหม”
ตกฟางขอให้น้องสาวก่อไฟให้ เขามีหน้าที่วางฟืนไม้น้องสาวมีหน้าที่ปล่อยไฟ ด้วยการใช้พลังไฟั้แ่เกิดทำให้หนิงเหอก่อไฟตอนไหนก็ได้ตาม้า
พรึ่บ~!
กองไฟขนาดใหญ่ลุกไหม้บนเตาไฟ ตงฟางจึงหลับตาทำสมาธิเข้าสู่ตันเถียนแล้วดึงพลังิญญาออกมาคลุมมือ สิ่งแรกที่เขาต้องทำนั่นก็คือกวักมือไปยังกองไฟเพื่อเรียกให้ไฟพุ่งตามมือเขาขึ้นมา หากเขาทำไม่ได้เขาจะไม่สามารถควบคุมไฟได้
“ไม่จำเป็ต้องหลอมรวมกับไฟเหมือนหนิงเหอ เพียงแค่จับเปลวไฟให้ได้ก่อนก็พอ”
จากการใช้พลังจิตจับพลังมาก่อน ทำให้เขาพอรู้ขั้นตอนและความรู้สึกััพลัง เพียงครั้งนี้สิ่งที่เขาใช้คือพลังิญญา ดังนั้นเขาจึงต้องพยายามใช้พลังิญญาตัวเองััพลังิญญาเปลวไฟข้างหน้าให้ได้ ทันทีที่มือของเขากวักขึ้นมาจากกองไฟ เปลวไฟสีแดงก็พุ่งตามมือเขาขึ้นมาด้วยความง่ายดาย สร้างความใให้ผู้เป็พ่อที่หลับไปแล้วไม่น้อย
ถึงเขาจะหลับตาพักผ่อน เขายังคงตรวจจับการฝึกของตงฟางตลอดเวลา การที่ตงฟางดึงไฟขึ้นมาจากกองฟืนได้ครั้งแรก จึงทำให้เขาใไม่น้อย
“เหอะไอ้ลูกเวร มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะ”
ปึง~!
ฝ่ามือแรกตบลงไปกลางอากาศในจุดที่คิดเอาไว้ ด้วยการตบลงไปตงฟางรู้สึกได้ถึงความร้อนจากเปลวไฟที่เขาดึงเข้ามา เขากลับไม่รอช้าตบไปยังตำแหน่งที่สอง ตอนนี้เขาจำเป็ต้องตบฝ่ามือให้ครบ 54 ฝ่ามือให้ได้ก่อน จะได้รู้ว่าการใช้ 54 ฝ่ามือของเขานำพาความร้อนให้อยู่ในทรงกลมที่เขา้าได้หรือไม่
239
