เฉินเปากำลังนำเสด็จจ้าวหลงเยี่ยนกลับวังหลวงหลังจากที่องค์ชายได้ลอบออกจากวังก็เกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นเหมือนกับรอใช้โอกาสที่องค์ชายจะออกจากวังหลวงไป
องค์ฮ่องเต้ถูกวางยาพิษทั้งยังมีคนใส่ร้ายว่าองค์ชายเป็คนลงมือหากไม่ใช่เพราะฮ่องเต้ทรงระวังตัวอยู่แล้วป่านนี้ฮ่องเต้คง์คตสิ้นชื่อไปแล้วหลังจากที่ขับพิษออกทันเขาก็สั่งให้ทุกคนเก็บเื่ที่เกิดเป็ความลับและสั่งให้เฉินเปาออกมาตามจ้าวหลงเยี่ยนกลับวังทันที
ตอนนี้จ้าวหลงเยี่ยนกำลังเร่งเดินทางเขาควบม้าไม่หยุดถ้าหากม้าไม่ไหวเขาถึงจะหยุดเปลี่ยนม้าแล้วก็ออกเดินทางต่อทันทีตอนนี้ใจเขาร้อนรุ่มมากไม่คิดเลยว่าฏจะกล้าลอบโจมตีแถมยังเผยตัวว่าเข้าใกล้เป้าหมายได้แล้ว
'หากมันกล้าทำร้ายเสด็จพ่ออีกครั้งหนึ่งเขาสาบานว่าจะกุดหัวมันให้หลุดจากบ่าซะ'
เสียงในใจของหลงเยี่ยนยังคงก้องอยู่อย่างนั้นสายตาฉายแววดุดันออกมาพร้อมที่จะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ
"องค์ชายทรงหยุดพักก่อนเถอะขอรับ"
หลี่ฟงร้องไล่หลังจ้าวหลงเยี่ยนอย่างกังวลเขาเป็ห่วงร่างกายขององค์ชายนักหากยังฝืนเดินทางต่อไปไม่ช้าองค์ชายคงหมดแรงก่อนที่จะไปถึงวังหลวงแน่
หลงเยี่ยนหาได้สนใจคำของหลี่ฟงไม่เขารู้ว่าองครักษ์นั้นห่วงใยแต่เขาก็ร้อนใจเป็ห่วงเสด็จพ่อเหมือนกัน
หนทางยาวไกลแต่เขานั้นได้แค่เร่งเวลาการเดินทางทำให้เหลือไม่อีกสิบลี้ก็ถึงด้านนอกพระราชวังแต่ดูเหมือนม้านั้นเริ่มวิ่งอ่อนแรงลงเขาจึงตัดสินใจใช้วิชาตัวเบาทะยานออกจากหลังม้าเมื่อองครักษ์ทั้งสองเห็นเช่นนั้นก็ได้ใช้วิชาตัวเบาทะยานออกไปตามเ้านายทันที
วังหลวง
หากองค์ฮ่องเต้หลงหู่ไม่เตรียมพร้อมรับสถานการณ์ไว้ก่อนป่านนี้คงเกิดศึกชิงบัลลังก์ที่ยากจะระงับได้ความละโมบของคนหนึ่งกลุ่มส่งผลต่อชีวิตของราษฎรนับแสนชีวิต่ชีวิตที่เคยสงบกลับต้องถึงกาลออกรบอีกครั้งแต่ครั้งนี้คงเป็ศึกสายเืที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานับ500ปีแล้ว
"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะทูลฝ่าาตอนนี้องค์ชายองค์ชายจ้าวหลงเยี่ยนได้กลับมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
หัวหน้าขันทีคนสนิทรีบเข้ามากราบทูลให้ทรงทราบ
"เ้ารีบไปตามหลงเยี่ยนมาพบข้าเร็ว"
"ไม่ต้องหรอกท่านพ่อข้ากระหม่อมอยู่นี้แล้วพ่ะย่ะค่ะขอถวายบังคมเสด็จพ่อ"
"หลงเยี่ยนข้าดีใจนักที่เ้าไม่เป็อะไรลุกขึ้นเทิดข้ามีเื่จะคุยกับเ้า"
"ขอบพระทัยเสด็จพ่อ"
"เ้าอย่ามามีพีธีรีตองเลยตอนนี้เหตุการณ์คับขันนักข้าแน่ใจว่าคนของเ้าจะหาทางจับคนร้ายมารับผิดและล้างคำครหาได้"
"ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงเชื่อมั่นลูก"
"เ้านะคือลูกของข้าๆเห็นเ้ามาั้แ่เด็กทำไมจะไม่รู้นิสัยใจคอและก็ไม่ใช่แค่เพียงเ้าแต่ลูกทุกคนนั้นคนเป็พ่อนั่นย่อมรู้ดี"
สายตาของหลงหู่ช่างเ็ปนักเขาไม่คิดว่าแคว้นที่มีการปกครองอย่างสงบมายาวนานจะต้องมาถึงคราวที่ลูกๆของเขาหันดาบเข้าห่ำหั่นกันยิ่งรู้เขายิ่งเสียใจบรรพบุรุษัที่ยิ่งใหญ่คงจะลงโทษเขาแน่แท้
เ้าหลงเยี่ยนมองพระบิดาด้วยความสงสารตัวเขานั้นได้รู้เห็นความลับอันโสมมของแม่ลูกคู่นั้นเขาก็ยิ่งนึกรังเกียจพวกนั้นเข้ากระดูกดำั้แ่เด็กมารดาของเขาเป็ที่รักยิ่งของเสด็จพ่อแต่เพราะการส่งเครื่องราชบรรณาการมาทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปถึงเขาและท่านแม่จะเตรียมใจแต่ก็ยากที่จะไม่ให้รู้สึกเลยนั้นก็ไม่อาจเป็ไปได้นางมาพร้อมเครื่องราชและเป็หนึ่งในสิ่งที่ท่านพ่อรับมาด้วยใจและไม่แระแคะระคายนึกสงสัยเื่ใด ในคืนที่ท่านพ่อได้ทำการส่งตัวเข้าหอนั้นเขาได้แอบท่านแม่มาดูหน้านางสนมคนใหม่แต่ก็ต้องมาพบกับเื่ราวอันน่าอัปยศของนาง
สนมของเสด็จพ่อคนนั้นกลับลักลอบเป็ชู้กลับองครักษ์ของตนเขาโมโหมากแต่ก็ไม่อาจเผยตัวออกไปได้เพราะเขายังเล็กและไม่อาจป้องกันตัวหากชายชั่วหญิงเลว้าฆ่าเขาเพื่อปิดปากเขาได้มุ่งหน้ามาที่ตำหนักของเสด็จแม่และเล่าทุกอย่างให้ฟังด้วยความที่ท่านแม่ของเขานั้นเป็คนใจดีและชอบเห็นใจคนจึงห้ามให้เขาพูดแพร่งพรายเื่นี้ดั้งสุภาษิตที่มีคนกล่าวไว้งูพิษเลี้ยงอย่างไรก็ไม่เชื่องและหาโอกาสที่แว้งกัดมาจนได้เขาต้องสูญเสียท่านแม่ไปั้แ่วัยเยาว์
"ลูกจะรีบจัดการเื่นี้ให้เสร็จสิ้นเร็วที่สุดและลูกขออำนาจเบ็ดเสร็จในการตัดสินทุกอย่างขอรับ"
ฮ่องเต้ได้แต่มองหลงเยี่ยนอย่างเข้าใจคงถึงเวลาที่เขาจะวางมือแล้วไปพักผ่อนแล้วซินะ
"หากเ้า้าพ่อก็อนุญาตและจะไม่เข้าไปยุ่งก้าวก่ายเื่ที่เ้าจะทำ"
พูดเสร็จหลงหู่ก็ส่งสัญญาณมือให้ว่าเขา้าพักหลงเยี่ยนเห็นก็เข้าใจทันทีและรีบถอยออกมา
"ลูกขอทูลลาเสด็จพ่อ"
หลงเยี่ยนออกมาจากตำหนักและมุ่งหน้ากลับตำหนักของตนเองั้แ่นี้ต่อไปเขาคงจะปล่อยพวกงูพิษที่เลี้ยงไม่เชื่องไว้ไม่ได้เสียแล้ว
"องค์ชายเสด็จไปเยี่ยมองค์ฮ่องเต้เป็อย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ"
หลี่ฟงที่ไม่ได้ตามเขาไปตำหนักองค์ฮ่องเต้ถามทันทีที่จ้าวหลงเยี่ยนกลับมา
"เสด็จพ่อทรงมีพระอาการที่ดีและยังทรงแข็งแรงมากเ้าไม่ต้องห่วง"
ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่สีหน้าของหลงเยี่ยนก็ไม่ได้ดีขึ้นแต่อย่างใด
"เ้าไปตามกองกำลังหน้ากากดำมาให้ข้า ข้ามีเื่ที่จะให้พวกเขาทำ"
หลี่ฟงใที่ได้ยินคำสั่งแต่ก็ไม่ได้แสดงออก มาเขาขึงขังขึ้นทันทีและสีหน้าก็กลับเปลี่ยนเป็เ็า
"ขอรับองค์ชาย"
หลี่ฟงหยิบหน้ากากดำขึ้นมาใส่ก่อนจะออกไปจากตำหนักด้วยทางลับ ทางลับที่หลี่ฟงออกไปนั้นเป็ทางที่สร้างขึ้นมาไว้สำหรับเดินทางไปยังกองกำลังหน้ากากดำที่จ้าวหลงเยี่ยนมีไว้โดยเฉพาะเขาสร้างกองกำลังนี้ขึ้นมาหลังจากที่เสด็จแม่ของเขานั้นจากโลกนี้ไป
และด้วยความช่วยเหลือจากท่านตาของเขาที่เป็หัวหน้าพรรคัดำเขาเลยได้วิชาดูแลในเื่การฝึกฝนกองกำลังนี้จ้าวหลงเยี่ยนโชคดีที่ท่านตาเมตตาโดยที่ท่านให้เขาคัดเอาคนมาจากศิษย์ที่มีฝีมือและเต็มใจที่จะถวายชีวิตให้ตนแต่ก็ใช่ว่ามันจะง่ายเสมอไปเพราะกว่าที่เขาจะทำให้กองกำลังนี้ยอมรับและนับถือเขาจากใจนั้นก็ต้องแสดงฝีมือให้ดูนานแต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ถือว่าคุ้มมากๆ
หลงเยี่ยนกำลังวางแผนในใจที่จะล่อให้ศัตรูเผยตัวออกมาให้มากที่สุดทั้งพวกกลุ่มคนที่ให้การสนับสนุนในการก่อฏเขาจะถอนรากถอนโคนพวกมันให้หมด พวกกาฝากทั้งหลายที่คอยแต่จะเอาผลประโยชน์เข้าตัวเหล่านี้เขาไม่้าที่จะไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว
สนมฉู่ตอนนี้นางกำลังมีความสุขอย่างมาก ภาพที่ฝันเอาไว้ใกล้จะเป็จริงแล้วอีกไม่นาน....อีกไม่นานลูกชายของนางก็จะได้ขึ้นเป็ใหญ่เหนือคนทั้งแผ่นดินตอนนี้นางช่างมีความสุขที่สุด
"เ้านั่งยิ้มอะไรอยู่หรือยอดรักของข้า"
"เทียนไห่!!เป็เ้านี่เอง ข้าใหมดนึกว่าเป็ตาแก่หลงหู่นั่นเสียอีก"
สนมฉู่ส่งท่าทางออดอ้อนออกไปทำให้เทียนไห่หรือชู้รักของนางเกิดความลุ่มหลงและเอ็ดดูนางขึ้นไปอีก ยิ่งแผนการของพวกเขาที่จะให้ลูกชายได้ครองบัลลังก์นั้นใกล้จะสำเร็จเข้าไปทุกทีก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของพวกเขาดีเป็อย่างมาก
"อีกไม่นานท่านพี่ของข้าก็จะไม่ต้องหลบซ่อนตัวแล้วท่านจะได้เชิดหน้าอย่างองอาจไม่ต้องกลัวสิ่งใดอีกต่อไป"
"ข้ารอที่จะให้ถึงตอนนั้นแทบไม่ไหว ความยิ่งใหญ่ของลูกชายและการที่เราจะได้ครองรักกันโดยที่ไม่ต้องหลบซ่อนอีกมันทำให้ข้ายิ่งอยากลงมือวันนี้เสีย หากไม่กลัวว่าแผนที่วางไว้อาจผิดพลาดจนลูกของเราต้องตกไปในอันตรายละก็…"
เที่ยนไห่ส่งสายตาที่น่ากลัวออกมาเขานึกชิงชังองค์ชายจ้าวหลงเยี่ยนเป็อย่างมากทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาที่ลอบส่งนักฆ่าไปทั้งวางยามันั้แ่ยังเป็เด็กแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรจ้าวหลงเยี่ยนได้เลยแถมมันยังถือว่าเป็ก้างชิ้นใหญ่ที่ขวางทางพวกเขาอยู่
"ตอนนี้แผนการของเราก็มาได้ครึ่งทางแล้วไม่ต้องกังวลใจไปเ้าเด็กคนนั้นก็ไม่ได้มีสิ่งใดที่ท่านต้องหวาดกลัวเลย แค่มีชายแก่ๆที่คอยดูแลเท่านั้นหากพวกมันเผลอเมื่อไหร่ตอนนั้นและคือโอกาสของเรา"
หญิงคนนี้ช่างชั่วร้ายนักทั้งวาจาและท่าทางก็แสดงออกมาถึงความเหี้ยมโหดแม้ใบหน้าจะคงความงามแต่นิสัยกับการกระทำช่างสวนกันยิ่ง
"ปากเ้าช่างเจรจานักข้าอยากจะฟังเสียงหวานๆของเ้าอีก"
เทียนไห่อุ้มร่างหญิงงามขึ้นทันทีเขามุ่งหน้าไปที่เตียงก่อนจะปิดม่านลงหญิงเลวชายชั่วก็ได้กระทำเื่กามอย่างไม่เกรงกลัวว่าใครจะมารู้มาเห็นเลยสักนิด แต่หากใครโชคร้ายมารู้เื่น่าอัปยศนี้คนผู้นั้นก็จะหายตัวอย่างลึกลับแม้แต่ศพก็หาไม่เจอ
หากคนที่รู้และยังไม่เป็อันใดก็คงจะมีแต่องค์ชายสามหลงเทียนที่ตอนนี้กำลังร่ำสุราเคล้านารีที่วังหลังของตนชายผู้นี้ชื่นชอบหญิงงามที่สุด เขาเอาแต่มั่วสุมไปกับสตรีทั้งหลายโดยไม่มีความอาทรร้อนใจที่องค์ฮ่องเต้ทรงป่วยประชวรเพราะต้องพิษเลยสักนิดกลับมีความสุขสมไปกว่าอีกว่าตนใกล้จะได้นั่งบนบัลลังก์ทองแล้ว องค์ชายสามยิ่งยิ้มย่องกระหยิ่มใจในแผนการของพวกตน
หากสังเกตให้ดีก็จะเห็นสตรีหนึ่งคนที่มีท่าทางที่ไม่เหมือนสตรีนางอื่นนางยังคงทำหน้าที่รินเหล้าเอาใจเทียนหลงแต่หูก็คอยฟังคำที่เขาพร่ำเพ้อเื่ราวต่างๆออกมาชายผู้นี้ช่างหลงตนนักคงคิดว่าตนเองเหนือกว่าองค์ใหญ่จ้าวหลงเทียน จึงไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งยังคอยบอกพวกนางสนมทั้งหลายว่าให้เตรียมตัวรอวันที่เขาขึ้นเป็ฮ่องเต้แล้วจะเลือกนางหนึ่งคนจากที่นั่งอยู่ทั้งหลายนี้เพื่อเป็ฮ่องเฮาของเขาพวกนางที่ฝันสูงพอได้ยินก็ต่างรุมล้อมเอาอกเอาใจเป็การใหญ่ไม่นึกเลยว่าพวกนางเหล่านี้ก็เห็นดีเห็นงามไปด้วย
ตกดึกเมื่อทุกคนเมามายหลับไปนางก็ค่อยๆแยกตัวออกมาโดยอ้างว่าจะกลับไปนอนที่ตำหนักของตน เมื่อถึงตำหนักเธอก็ได้เปลี่ยนชุดกลับเป็ชุดดำดั้งเดิมก่อนจะแบกร่างที่นอนสลบไม่ได้สติขึ้นมานอนบนเตียงเมื่อมองร่างนั้นก็ต้องใเพราะร่างที่เห็นก็คือนางสนมที่แยกตัวออกมานั่นเองหญิงสาวชุดดำหยิบหน้ากากดำออกมาใส่และลอบออกจากตำหนักก่อนจะทะยานไปตามที่นัดหมาย
"ได้เื่แล้วเ้าค่ะ"
นางยื่นม้วนกระดาษให้หลี่ฟงก่อนจะเดินกลับเข้ามุมยืนรอรับคำสั่งอย่างเงียบๆ
"ขอบใจเ้ามากอสรพิษร้อยหน้า"
นางก็คือคนในกองกำลังหน้ากากดำมีนามว่าอสรพิษร้อยหน้านั่นเองความสามารถของนางคือการเปลี่ยนใบหน้าให้เหมือนกับเป้าหมายได้อย่างแเีราวกับเป็คนเดียวกันแต่นางยังมีข้อจำกัดเพราะนางสามารถปลอมได้แค่สตรีแต่แค่นี้ก็ถือว่าเป็หมากเด็ดทีเดียวและนางยังสามารถใช้พิษได้ดีอีกด้วย
"เ้ากลับไปที่กองกำลังก่อนไว้ข้าจะให้เ้าออกไปใหม่"
"เ้าค่ะ"
นางกลับเข้าเงามืดแล้วหายไปทันทีฝีมือนางยังน่ากลัวขนาดนี้คนอื่นๆไม่ต้องพูดถึง
หลี่ฟงรีบกลับมารายงานจ้าวหลงเยี่ยนเมื่อได้อ่านข้อความจากกระดาษสีหน้าของเขาก็เรียบเฉยมีแต่แววตาเท่านั้นที่ส่งสายตาเหี้ยมโหดออกมา
16K
