ศึกกลางวังเริ่มะเิเสียงดังสนั่น
อสูรปีกเหล็กกรีดอากาศด้วยความเร็วเหมือนแยกท้องฟ้าออกเป็สองส่วน
แผ่นดินสั่นอย่างหนักจนกระเื้ัคาร่วงลงมารอบตัว
ซูอินยืนแทบไม่มั่นคง
แต่ยังไม่ปล่อยมือองค์ชายฉีอวิ้นแม้แต่วินาทีเดียว
องค์ชายหันมามองเธอในจังหวะที่ดาบในมือสาดประกาย
“ข้าเคยบอกแล้ว—อย่าปล่อยมือข้า”
ซูอินเบ้ปาก
“ท่านคิดว่าข้ากลัวน้อยกว่าเมื่อกี้หรือคะ!?”
“ดีแล้ว กลัวแบบนี้แหละ—จะได้ไม่วิ่งไปไหน”
ซูอินหน้าร้อนผ่าว
แต่ยังไม่มีเวลาเถียง
เพราะอสูรปีกเหล็กทะยานลงมาอีกระลอก
จนลมแรงพัดผมเธอปลิวไปทั่วหน้า
เสียงดาบกระทบกรงเล็บโลหะดัง แคร้งง!!
ประกายไฟแตกกระจาย
องค์ชายเงื้อดาบ
ดวงตาเปลี่ยนเป็สีดำสนิท
เหมือนมีบางอย่างในสายเืถูกปลุกขึ้น
ซูอินใ
“ดวงตาท่าน…ทำไมกลายเป็แบบนี้เพคะ!?”
องค์ชายไม่ตอบ
แต่กระซิบอย่างขึงขัง
“หลบหลังข้า—อย่าออกมาเด็ดขาด!”
พลังภายในขององค์ชายปะทุจนพื้นแตก
ฝุ่นลอยขึ้นเป็เกลียว
ร่องรอยของ “คาถาเืแห่งราชวงศ์โบราณ” ส่องประกายบางเบารอบตัวเขา
อสูรปีกเหล็กแผดเสียงแข่ง
ทั้งสองปะทะกันกลางลานวัง
เสียงดังราวกับฟ้าผ่าลงข้างหู
เ้าเสวียนเิยืนบนหลังคาตำหนัก
เสื้อคลุมดำปลิวว่อนเหมือนเงา
เขามองลงมาด้วยสายตาชอบใจ
“น่ารักจริง ๆ
องค์ชายคุ้มกันหญิงคนหนึ่งราวกับสมบัติล้ำค่า
แต่เ้าเองก็รู้ใช่หรือไม่—”
เขาชี้ปลายนิ้วมาที่ซูอิน
รอยยิ้มเหมือนงูเห่า
“ผู้หญิงคนนี้คือกุญแจเปิดผนึกทั้งเจ็ดดวง”
ซูอินสะดุ้ง
องค์ชายชี้ดาบขึ้นไปทันที
“อย่าพูดชื่อเธอด้วยลิ้นสกปรกของเ้า!”
เสวียนเิหัวเราะ
เสียงนุ่มแต่แฝงพิษร้ายแรง
“องค์ชาย…จำชาติก่อนของตนไม่ได้จริงหรือ?
หรือเพราะจำได้…แต่ไม่อยากพูดให้เธอรู้กันแน่?”
ซูอินหันขวับ
“ท่านจำได้จริง ๆ หรือเพคะ…?”
องค์ชายเม้มปาก
แววตาเจ็บแปลบวูบหนึ่ง
แต่ก็หลบสายตาเธอ
เสวียนเิบรรจงพูดเหมือนจะทรมานคนฟัง
“ในชาติก่อน…
เ้าคือคนที่เธอรักที่สุด
และ—คนที่ปล่อยให้เธอตาย”
ซูอินตัวสั่น
ใจเจ็บจนน้ำตาคลอเองโดยไม่รู้ตัว
ราวกับเสียงนั้นตอกลงกลางแผลเก่าในหัวใจที่จำไม่ได้
องค์ชายกัดฟัน
มือกำดาบจนเืซึม
(Flashback ใกล้เต็มรูปโดยไม่ตั้งใจ)
แสงบางอย่างแทรกเข้าหัวซูอินอีกครั้ง
เหมือนมีใครผลักภาพเข้ามาตรง ๆ
เธอเห็น—
ศึกกลางทุ่งหิมะ
เืของตนเองหยดลงบนดาบสีทอง
ชายคนหนึ่ง—ใบหน้าเหมือนองค์ชายฉีอวิ้นทุกกระเบียดนิ้ว—กอดตัวเธอไว้ในอ้อมแขน
เขาร้องเสียงสั่น
“ข้า…ข้ามาสายไปเพียงครึ่งก้าว…”
ซูอินในภาพยิ้มจาง ๆ
แตะใบหน้าของเขา
“ไม่ใช่ความผิดของท่าน…
ข้าจะรอ…ในภพหน้า”
ภาพดับวูบ
ซูอินทรุดลงนั่งกับพื้น
องค์ชายรีบวิ่งมาประคอง
ดึงเธอเข้ามากอดแน่นจนแทบไร้ช่องว่าง
“ซูอิน! มองหน้าข้า—เ้าเจ็บตรงไหน!?”
ซูอินหอบ
น้ำตาไหลพราก
แต่ไม่ใช่ความเจ็บกาย
เป็ความเจ็บที่เธอไม่อาจอธิบาย
เธอยกมือแตะแก้มเขา
เสียงสั่นจนแทบขาดใจ
“ในชาติก่อน…ข้าตายจริง ๆ …ใช่ไหมเพคะ”
องค์ชายหลับตาแน่น
เหมือนไม่อยากยอมรับ
แต่ก็พยักหน้า
“…ใช่”
ซูอินสะอื้นเบา ๆ
แต่เขากล่าวต่อทันที
กอดเธอแน่นเสียจนแขนสั่น
“แต่ภพนี้—
ข้าจะไม่ยอมให้เ้าเจ็บ
แม้เสี้ยวเดียวของความเจ็บนั้นอีก”
หัวใจซูอินเต้นแรงจนหายใจไม่ทัน
อ้อมแขนของเขาร้อน
แต่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากเกินไปจนแทบเป็บาป
(เพราะนิยายของคุณต้องมี!)
ทหารวังะโขึ้น
“องค์ชาย! หลีกด้วยขอรับ! จะยิงลูกธนู!!”
องค์ชายะโกลับ
“อย่ายิงมาทางนี้! ซูอินอยู่ตรงนี้!!”
“แต่องค์ชายเพคะ ข้าขยับออกไปก็ได้—!”
องค์ชายโพล่งทันที
“ไม่! ถ้าเ้าห่างจากข้าแม้ก้าวเดียว ข้าจะฟันทหารก่อนฟันปีศาจ!”
ทหารวัง (พร้อมตายแบบงง) :
“……………….”
ซูอินหน้าแดง
“ท่านขู่พวกเขาทำไมคะ!!”
องค์ชายตอบด้วยหน้าตาเคร่งเครียด
แต่แก้มแดงเล็ก ๆ แบบไม่อยากให้ใครเห็น
“ข้า…หวง”
ซูอินยิ่งเขินจนะเิ
“ข้า—ข้าไม่ใช่ของให้ท่านหวงนะเพคะ!!”
“ข้าหวงตรงที่เ้าเป็ของข้าไง”
ซูอินช็อก
“ท่านพูดอะไรออกมานะ!!!”
ทหารวังหูผึ่ง
อสูรปีกเหล็กหยุดคำรามไปหนึ่งวินาที
เสวียนเิบนหลังคาแทบหัวเราะตกลงมา
อสูรปีกเหล็กโฉบลงมาอีกครั้ง
เล็งตรงไปที่ซูอินโดยเฉพาะ
ด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน
องค์ชายะโสุดเสียง
“ซูอิน!!!”
เขาดึงเธอเข้ามาอ้อมแขน
พลิกตัวปกป้องเหมือนโล่มนุษย์
และ—
ฟึ่บบบบ!!!
กรงเล็บโลหะฟาดใส่องค์ชายเต็มแรง
เืกระเซ็น
ซูอินกรีดร้อง
“องค์ชาย!!!!”
เขากอดเธอไว้แน่น
ร้องเบา ๆ ใกล้หูเธอ
“เ้า…ปลอดภัยก็ดีแล้ว”
สายเืไหลผ่านชุดเขา
หยดลงบนมือของซูอินจนร้อนวาบ
เธอสั่นทั้งตัว
น้ำตาร่วงทันที
“ท่านบ้าไปแล้ว!!
ท่านจะมาตายเพื่อข้าทำไม!!”
องค์ชายยิ้มอ่อน แม้หน้าซีด
“เพราะ…ภพก่อนข้าปล่อยให้เ้าตาย
ภพนี้ ข้าจะไม่ทำผิดซ้ำอีก”
ซูอินยิ่งร้องหนัก
หัวใจเหมือนจะแตกเป็เสี่ยง
เสวียนเิมองฉากนี้
ยิ้มเยาะพลางพูด
“หน้าสลดจริง ๆ…
แต่ชะตาของเ้าทั้งคู่ ยังร้ายกว่าเดิมอีกนัก”
แผ่นดินเริ่มสั่นอีกครั้ง
เหมือนมีอะไรใหญ่กว่ากำลังตื่นขึ้นใต้ดิน
และ Arc ต่อไป…กำลังจะเปิดเต็มตัว
⭐ จบบทที่ 29: ใต้ปีกปีศาจและดาบขององค์ชาย(ศึกเริ่มจริง, เืแรกขององค์ชาย, ความทรงจำซูอินชัดขึ้นแบบแทงใจ + โรแมนซ์หนักมากกลางสนามรบ)
1K
