เนื่องจากร้านกาแฟ ปิดประมาณ 2 ทุ่ม อันนา เลยได้มีโอกาสทำงานพิเศษที่นี่ต่อหลังจากที่เธอเลิกเรียน
เธอทำงานเป็พนักงานพาร์ทไทม์อยู่ที่ร้านนี้แห่งนี้ซึ่งร้านกาแฟร้านนี้อาจไม่ได้ใหญ่โตหรูหราแต่เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและเสียงพูดคุยอย่างเป็กันเองจากพนักงานและลูกค้าประจำ
เมื่อหญิงสาวมาถึงก็ยิ้มให้เ้าของร้านและเพื่อนร่วมงานก่อนจะเริ่มงานของตัวเอง
เธอจะต้องทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน เนื่องจาก้าช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อและแม่แต่เธอก็ไม่เคยละเลยเื่การเรียน
ขณะที่เธอกำลังจัดเรียงขนมบนตู้กระจกอย่างตั้งใจเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ก็ดังขึ้นจากด้านนอกมันแทรกผ่านบรรยากาศอันเงียบสงบของร้าน ก่อนจะค่อย ๆแ่ลงราวกับกลืนหายไปกับสายลม และในที่สุดทุกอย่างก็สงบนิ่งเมื่อเครื่องยนต์ดับลง
เธอชะงักมือไปชั่วครู่รู้สึกถึงแรงสั่นะเืจาง ๆ ที่ยังค้างอยู่ในอากาศ และเพียงไม่นานร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูร้าน
อันนา เงยหน้ามอง และต้องใเมื่อเห็นพีทเดินเข้ามา
“นี่นายมาทำอะไรที่นี่? ฉันคิดว่าฉันหนีพ้นนายแล้วนะนายยังจะตามฉันมาอีกหรอเนี่ย เราไม่ได้อยู่ในเวลาทำโครงการวิจัยกันนะ”
อันนา ไม่คิดว่า พีทจะตามเธอมาถึงร้านกาแฟที่เธอทำงานอยู่
“ฉันมาหากาแฟดื่ม” พีท ตอบหน้าตาย
ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่โต๊ะใกล้ ๆเคาน์เตอร์ แบบสบายอารมณ์
ที่แท้เขาไม่ได้ตามเธอต่อ เพราะกลับไปเอารถมอเตอไซด์คู่ใจเพื่อจะขับมาหาเธอที่ร้านกาแฟ
อันนา เหลือบตามองเขาอย่างสงสัย
“นายไม่เคยมาแถวนี้นี่”
“ก็ลองเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” พีท ตอบเรียบๆ ด้วยเสียงทุ้มนุ่มลึก
เขาเสยผมขึ้นอย่างแ่เบา ปลายนิ้วลากผ่านเส้นผมอย่างเป็ธรรมชาติท่าทางเรียบง่ายแต่กลับดูมีเสน่ห์เหลือเกินราวกับทุกอิริยาบถของเขาสามารถสะกดสายตาของผู้คนรอบข้างได้
บรรยากาศในร้านกาแฟเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนร่วมงานที่แอบมองพีทเป็ระยะๆทุกคนต่างจับจ้องชายหนุ่มที่มาด้วยท่าทีสงบนิ่งแต่ดูโดดเด่นเกินกว่าจะเป็ลูกค้าทั่วไป
เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจรู้สึกได้ถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นจากเพื่อนพนักงานคนอื่น ๆ
“จะรับอะไรดีคะ คุณลูกค้า?” อันนา เดินมา เพื่อจดออเดอร์และยังคงจ้องเขาด้วยความระแวง
พีท นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น“ขอ...ลาเต้ร้อน”
“รับอะไรเพิ่มไหมคะคุณลูกค้า?”
“ครับ” พีท ยิ้มบาง “ขอเบเกอรี่เพิ่มด้วยนะให้เธอแนะนำว่ามีอะไรอร่อย สั่งให้ฉันสัก 2 เมนูนะ” ชายหนุ่มไม่พูดแค่นั้นเขายังแกล้งยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆ เธอ
อันนา ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ
“งั้นรอแป๊บนึงนะคะคุณลูกค้า”
เธอบอกพร้อมเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์
ในขณะที่นิดหน่อยเพื่อนร่วมงานร่างตุ้ยนุ้ยเป็คนที่มีอัธยาศัยและอารมณ์ดีมาก เธอเป็พนักงานที่ทำงานประจำอยู่ที่ร้าน
และ
พี่ลิน พนักงานอีกคน รีบกรูเข้ามาหาหญิงสาวทันที
“อันนา! จะไม่อธิบายอะไรหน่อยเหรอ? ใครกันอ่ะ โคตรหล่อเลย”นิดหน่อยเขย่าตัว อันนา อย่างแรง
แรงเขย่าของนิดหน่อยทำให้ร่างบางๆ ของหญิงสาวสั่นครอน
นิดหน่อยทำหน้าตื่นเต้น “นี่มันละครโรแมนติกชัดๆ”
“บ้าเหรอ นิดหน่อย” อันนา กระซิบตอบ“เขาเป็...แค่คนรู้จักน่ะ”
“คนรู้จักที่หล่อขนาดนี้น่ะเหรอ? ” พี่ลิน หรี่ตาถาม
“บอกมาตรง ๆ ดีกว่า เขาเป็แฟนใช่ไหม? ” พี่ลินถามแบบไม่อ้อมค้อม
“ไม่ใช่!คร้าพี่ลิน” อันนา ส่ายหน้าทันที
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางพีทอีกครั้งเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ
เมื่อของพร้อมเสริ์ฟ…..
อันนา วางแก้วลาเต้ร้อน และเบเกอรี่ ลงตรงหน้าพีท พลางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
เธอควรจะชินกับความกวนประสาทของเขาได้แล้ว
“นี่ค่ะ ลาเต้ร้อนและเบเกอรี่ คุณลูกค้า"เธอพยายามทำเสียงเป็ทางการที่สุด หวังจะตัดบทสนทนา
แต่ พีท กลับไม่แม้แต่จะมองแก้วกาแฟตรงหน้าดวงตาคมกริบของเขายังจับจ้องที่เธออย่างมั่นคงก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่หนักแน่น
“วันนี้ฉันจะรอเธอจนกว่าเธอจะทำงานร้านกาแฟเสร็จ แล้วไปกินข้าวกับฉันหน่อย ฉันจะพาไปเปลี่ยนบรรยากาศ"
ตึก ตัก — ตึก ตัก
หัวใจของอันนาสะดุดจังหวะไปชั่วขณะคำพูดของเขาไม่ได้ฟังดูเหมือนการขอร้องเลยสักนิดแต่เป็การบอกให้รู้ว่ามันจะต้องเป็แบบนั้น ไม่มีทางเป็อย่างอื่นไปได้
เธอขมวดคิ้วพยายามไม่แสดงอาการหวั่นไหว
"นี่นาย… สั่งฉันเหรอ?”
พีท ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าเธออยากจะมองแบบนั้น ก็แล้วแต่"
เธออ้าปากจะเถียงแต่กลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะสายตาของเขาไม่ได้มีแค่ความกวนประสาทอย่างที่เธอเคยคิดแต่มันมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่กล้าจะตีความ
"นาย…" เธอเรียกเสียงเบา
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าวางแขนลงบนโต๊ะก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้เธอ
อันนา เม้มริมฝีปากแน่นรีบเบือนหน้าหนี
บ้าจริง… ผู้ชายคนนี้กำลังทำให้เธอหวั่นไหวอีกแล้ว
เสียงเครื่องบดกาแฟทำงานเป็จังหวะ….
ขณะที่ อันนาพยายามทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ หวังจะให้คนที่นั่งรออยู่มุมร้านเบื่อหน่ายและจากไปเองแต่ดูเหมือนเธอจะประเมินความดื้อด้านของ พีท ต่ำเกินไป
ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมมุมปากประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆแววตาคมจับจ้องมาที่เธอโดยไม่คิดจะหลบซ่อนความตั้งใจแม้แต่น้อยทำให้เธอเริ่มรู้สึกหงุดหงิด
"นี่นาย ฉันไม่ว่าง ฉันต้องทำงานและเลิกดึก" เสียงตอบเสียงที่แข็งขึ้น เหมือนเธอตั้งใจจะปฏิเสธให้ชัดเจน
"งั้นฉันก็จะรอจนกว่าเธอจะเลิกงาน"ชายหนุ่มตอบกลับทันควัน ไม่มีท่าทีจะยอมแพ้แม้แต่นิดเดียว
อันนา ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจมือกำผ้าเช็ดโต๊ะแน่นขึ้นกว่าเดิม
พีท ยักไหล่ราวกับไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น
หญิงสาว เม้มปากแน่น
นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็ใครกันถึงกล้าทำแบบนี้? ทำไมต้องมายุ่งกับเธอขนาดนี้ด้วย?
เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆแต่สิ่งที่แน่ใจคือ...วันนี้ คงไม่มีทางกำจัดเขาไปได้ง่าย ๆ แน่!
เวลาผ่านไป…….
ร้านเริ่มเงียบลง ลูกค้าเริ่มทยอยกลับกันไปจนเหลือเพียงไม่กี่คน
พีท ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
เขาดูสบายใจราวกับร้านนี้เป็บ้านของเขาเอง
เธอพยายามไม่มองไปที่เขาแต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าแววตาคู่นั้นยังคงเฝ้ามองเธออยู่ตลอดเวลา
"นี่ นายจะนั่งอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?" อันนา ถามในที่สุด ปากเริ่มสั่นเล็กน้อยเพราะความหงุดหงิดปะปนกับความประหม่า
"จนกว่าเธอจะเลิกงานไง" เขาตอบกลับอย่างง่ายดาย
"แต่มันดึกแล้วนะ นายควรกลับไปได้แล้ว"
ชายหนุ่ม ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก่อนจะเงยหน้ามองเธอด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ "ฉันรอได้ ไม่เห็นเป็ไรเลย"
อันนา เม้มปากแน่นเธอรู้ดีว่าถ้าเธอไม่พูดอะไร เขาก็คงจะรอจริง ๆ และไม่ยอมไปไหนแน่ ๆ
"ก็ได้แต่ฉันไม่รับผิดชอบนะถ้านายจะเบื่อจนหลับไปเอง" หญิงสาวประชดพลางเช็ดแก้วกาแฟที่วางอยู่หลังเคาน์เตอร์
เสียงหัวเราะแต่มีเสน่ห์ของพีทได้ยินเบาๆ ก่อนที่เขาจะยันตัวลุกขึ้นเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา
"ฉันไม่มีวันเบื่อหรอกถ้าฉันได้นั่งมองเธอ" สายตาคมกริบของชายหนุ่มช่างยั่วยวนยิ่งนัก
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาที่แก้ม เธอรีบหันไปหยิบผ้าขึ้นมาขัดแก้วโดยไม่สนใจเขาอีกพยายามทำเป็ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"อย่ามาพูดอะไรบ้า ๆ แถวนี้ได้ไหม อายคนอื่นเค้านะ?" เธอพึมพำเสียงเบา
พีท ยิ้มมุมปาก"เธอคิดว่าฉันพูดเล่นเหรอ?"
อันนา ไม่ตอบเธอเพียงแค่ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป แต่ลึก ๆ แล้วเธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเล่นตลกกับเธออย่างร้ายกาจ
ในที่สุด เวลาปิดร้านก็มาถึง
หญิงสาว ถอนหายใจโล่งอกขณะถอดผ้ากันเปื้อนออกวางมันลงบนโต๊ะใกล้ ๆ
ก่อนจะหันไปเจอ พีท ที่ยังคงยืนพิงเคาน์เตอร์มองเธออยู่
"เลิกงานแล้วใช่ไหม?" เขาถามเสียงนุ่ม
"ใช่ นายควรกลับได้แล้ว" อันนาตอบ พลางคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาพร้อมจะเดินหนีจากเขาให้เร็วที่สุด
แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไปเสียงจากเพื่อนร่วมงานก็ดังขึ้นอย่างจงใจ
"อันนา ไปกินข้าวกับเขาเถอะ!เขาอุตส่าห์รอเธอนานแล้วนะ สงสารจะตายไปเธอปล่อยให้เขานั่งรอนานแล้วนะ" พี่ลิน พูดขึ้นและดูเหมือนจะเข้าข้างชายหนุ่ม
"นั่นสิ ๆไม่บ่อยเลยนะที่เราจะเห็นหนุ่มสุดฮอตมายืนรอใครนานขนาดนี้"นิดหน่อยกล่าวสนับสนุน
"ว้าว~ โรแมนติกจังเลย~"นิดหน่อย พูดพลางยกมือขึ้นแตะแก้มทำท่าเขินอายเกินจริง ก่อนจะหันไปทำตากรุ้มกริ่มกับพี่ลินที่ยืนข้าง ๆราวกับกำลังดูฉากรักหวานซึ้งในละครหลังข่าว
พี่ลิน ที่ถูกลูกเล่นของนิดหน่อยเล่นงานเข้าเต็มๆ หัวเราะคิก พลางพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาเป็ประกายซุกซน
"ใช่ ๆแบบนี้ไม่ไปไม่ได้แล้วล่ะอันนา"
อันนา หันขวับไปมองยังตัวต้นเสียง ที่กำลังหัวเราะคิกคักกันอยู่หลังเคาน์เตอร์ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาถึงปลายหู เธอขมวดคิ้ว กระซิบเสียงดุ
พีท ที่ยืนฟังอยู่นั้นยิ้มบาง ๆดวงตาคมแพรวพราวไป
ด้วยแววขบขัน และ…บางอย่างที่ อันนา ไม่กล้ามองนานเกินไป
"เห็นไหมไม่ใช่แค่ฉันที่คิดว่าเธอควรไปกับฉัน สาวๆ ที่น่ารักทั้ง 2 คนยังเห็นด้วยเลย"
ทั้ง นิดหน่อย และพี่ลิน ได้ยินอย่างนั้นยิ่งเขินอายเข้าไปใหญ่ ราวกับตนเองเป็ อันนา หญิงสาวที่กำลังถูกชายหนุ่มรูปงามตามตื๊ออย่างไม่ลดละ
อันนา เม้มริมฝีปากแน่น เธออึกอักมองซ้ายมองขวาหาทางหนี แต่เพื่อนร่วมงานดันพยักหน้าเชียร์รัว ๆทำให้เธอแทบจะหมดหนทางถอย
สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาแรง ๆยกมือขึ้นแตะแขนตัวเองราวกับพยายามปลอบใจ
"ก็ได้…" เธอพึมพำเสียงแ่ราวกับไม่อยากให้ใครได้ยิน "แค่…มื้อเดียวนะ!"
พีท ยิ้มกว้างขึ้นดวงตาของเขาทอแสงวาววับก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธอจนลมหายใจอุ่นร้อนแ่เบาอยู่ข้างแก้ม
"แน่นอน…"เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดข้างหู
"แค่มื้อเดียว"
อันนา กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตาเขา เพราะเธอรู้ดี… ว่าแววตาของเขาไม่ได้หมายความว่า"แค่ มื้อเดียวเลยสักนิด!"
662
