ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        *Episode 1: หุ่นที่ตื่นขึ้น (The Doll That Awakens)*

        ค่ำคืนที่อยุธยา ยังคงมืดมิดด้วยเมฆฝน แต่ในพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง "มรดกไทย" บรรยากาศกลับเงียบสงัดอย่างผิดปกติ

        นิทรรศการพิเศษ "ขุนนางอยุธยา" กำลังจัดแสดงหุ่นขี้ผึ้งจำลองบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ หุ่นของคุณหลวง "หลวงวิชิตวาทการ" ขุนนางสมัยอยุธยาที่ถูกกล่าวหาว่าเป็๲๠๤ฏและถูกป๱ะ๮า๱ หุ่นปั้นอย่างละเอียด ใบหน้าดุดัน ดวงตาแก้วเหมือนจริง ยืนนิ่งในชุดขุนนางโบราณ

        "นายชาญชัย" ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์วัย 50 ปี เดินตรวจตราตอนดึกด้วยไฟฉายในมือ เขาหยุดหน้าหุ่นหลวงวิชิต พึมพำเบาๆ “หุ่นชิ้นนี้... ดูเหมือนมีชีวิตทุกที”

        ทันใดนั้น เสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากหุ่น ชาญชัยหันขวับ แต่ไม่เห็นอะไร เขาเดินเข้าใกล้ มองดวงตาแก้วที่สะท้อนแสงไฟฉาย

        แล้วหุ่นขยับ

        แขนยกขึ้น ชาญชัยกรีดร้อง หุ่นคว้าคอเขา บีบแน่นจนเขาหายใจไม่ออก

        สามชั่วโมงต่อมา ทีมพิสูจน์หลักฐานกำลังทำงานรอบหุ่นขี้ผึ้ง ไฟสปอตไลต์สาดส่องศพชาญชัยที่นอนนิ่งข้างหุ่น มือกุมคอ ใบหน้าเหยเกซีด มีรอยช้ำรอบคอราวกับถูกบีบจริงๆ

        ไอริณก้าวเข้ามาในแสงไฟนั้นอย่างเงียบๆ ผมดำขลับยาวประบ่าถูกมัดหางม้าสูงอย่างเรียบร้อย ดวงตาคมกริบที่มองทุกอย่างด้วยความสงสัยเป็๲นิสัย เธอสวมแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีเทา กางเกงยีนส์ฟิตเข้ารูป และบู้ทหนังสีดำที่เปื้อนโคลนเล็กน้อยจากการเดินทางไกล

        “สาเหตุการตาย?” เธอถามหมอนิติเวชโดยไม่ทักทายใครก่อน

        “ถูกบีบคอจนขาดอากาศครับ รอยนิ้วชัดเจน แต่... ไม่มีร่องรอย DNA แปลกปลอม รอยนิ้วเหมือนมื๵๬๲ุ๩๾์แต่ผิวเรียบเกินไป เหมือน... ขี้ผึ้ง” หมอตอบพลางถอนหายใจ “และกล้องวงจรปิดเสียหมดตอนเกิดเหตุ”

        ไอริณคุกเข่าลงข้างศพ มองหุ่นหลวงวิชิตที่ยืนนิ่งสนิท ดวงตาแก้วสะท้อนแสงราวกับมองเธอตอบ

        “หุ่นชิ้นนี้... ไม่ใช่หุ่นธรรมดาใช่ไหม” เธอพึมพำ

        ผู้ช่วยพิพิธภัณฑ์ยืนตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ “ไม่ใช่ครับ หุ่นนี้ปั้นจากแบบจริงของคุณหลวงวิชิต ขุนนางสมัยอยุธยาที่ถูกกล่าวหาว่าเป็๲๠๤ฏและป๱ะ๮า๱ เพิ่งนำมาจัดแสดงเมื่อเดือนที่แล้ว แต่มีข่าวลือว่าหุ่นนี้... มีชีวิตตอนกลางคืน”

        ไอริณสังเกตเห็นเศษขี้ผึ้งเล็กๆ ติดที่คอชาญชัย เธอหยิบแหนบคีบออกมาส่องใต้แสงไฟ

        “เศษขี้ผึ้ง... แต่ละลายนิดๆ เหมือนเพิ่งละลายจากความร้อน” เธอพูดเบาๆ กับตัวเอง

        พิธาเดินเข้ามาพร้อมร่มที่ยังเปียกฝน เขาสูงโปร่ง หน้าตาคมเข้มแบบหนุ่มวิศวะที่หลงทางมาทำงานตำรวจ ยังคงดูตื่นเต้นง่ายเหมือนเดิม

        “พี่ไอริณ คดีนี้คงจบง่ายๆ แหละครับ อาจมีคนแกล้งทำหุ่นเคลื่อนไหวได้ ใช้รีโมทหรืออะไรสักอย่าง”

        ไอริณไม่ตอบ เธอลุกขึ้นยืน มองไปรอบพิพิธภัณฑ์ที่ว่างเปล่า

        “พิธา... เธอเคยได้ยินตำนาน 'หุ่นขี้ผึ้งฆาตกร' จากสมัยอยุธยาไหม”

        พิธาหัวเราะเบาๆ “ตำนานผีๆ ครับพี่ ว่าหุ่นของคุณหลวงถูกปั้นจากขี้ผึ้งผสมเ๣ื๵๪จริง ทำให้มันลุกขึ้นแก้แค้นคนที่ทรยศครอบครัว เ๱ื่๵๹หลอกเด็ก”

        ไอริณหันมามองเขา ดวงตาเย็นเยียบ “ฉันไม่เชื่อเ๱ื่๵๹ผี แต่ฉันเชื่อเ๱ื่๵๹ที่คนตายต่อหน้ากล้องวงจรปิดที่เสีย แล้วไม่มีใครเห็นอะไรผิดปกติเลยสักอย่าง”

        เธอเดินออกจากพิพิธภัณฑ์ ฝนยังตกไม่หยุด แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลของเธอเปียกชุ่มแต่เธอไม่สนใจ

        คืนนั้น ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ย่านบางนา ไอริณนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ หน้าจอส่องแสงสลัวสะท้อนใบหน้าสวยที่กำลังเคร่งเครียด เธอเปิดคลิปวิดีโอจากผู้ช่วยที่ถ่ายไว้ในนิทรรศการ

        ภาพหุ่นหลวงวิชิตยืนนิ่ง แต่เสี้ยววินาทีที่ไฟสปอตไลต์สาด หุ่นเหมือนขยับนิ้วมือ

        ไอริณกดหยุดภาพช้าๆ ซูมเข้าไปที่นิ้วหุ่น

        มีเศษขี้ผึ้งละลายติดพื้น

        เธอปิดไฟห้อง นั่งฟังคลิปนั้นซ้ำไปซ้ำมาในความมืด

        จู่ๆ เธอก็รู้สึกหนาวเย็นวูบหนึ่ง หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเพียงชั่วขณะ

        ในความมืดนั้น เธอเหมือนเห็นหุ่นหลวงวิชิตยืนมองเธอจากมุมห้อง

        ไม่ใช่จากคลิป

        แต่จากในหัวของเธอเอง

        ไอริณลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองเงาสลัวในห้อง

        “ใครก็ตามที่ทำเ๱ื่๵๹นี้...” เธอพึมพำเสียงเบา “ฉันจะหาเธอให้เจอ”

        ฝนยังคงตกไม่หยุด หุ่นขี้ผึ้งฆาตกรเพิ่งเริ่มการเคลื่อนไหว...

        *End of Episode 1*

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*