"เจ็บท้อง!เจ็บมากจะไม่ไหวแล้วจะคลอดแล้วแน่ๆ!" กลางดึกที่เงียบซะงั้นทุกคนต่างพากันหลับใหลไปหมดแล้วอยู่ๆฉันก็รู้สึกเจ็บท้องมากมันทรมานเหมือนตอนที่ถูกยิงก่อนตายในชาติที่แล้วยังมีน้ำคล่ำไหลออกมาทางช่องคลอดถึงจะไม่เคยมีประสบการณ์คลอดลูกมาก่อนแต่ก็รู้ได้ว่าเ้าซาลาเปาก้อนอวบกำลังจะออกมาแล้วจริงๆห้ามยังไงก็คงไม่อยู่แล้ว
"พระสนมกุ้ยเฟยจะคลอดแล้ว ให้ขันทีคนนึงไปตามหมอหลวงมาเร็ว"
"เ้าค่ะพี่ซิงเอ่อร์"
"อดทนหน่อยนะเพคะพระสนม เดี๋ยวหมอหลวงก็มาถึงแล้ว พระนางกับองค์ชายน้อยต้องปลอดภัยเพคะ"
"ข้าเจ็บเหลือเกินซิงเอ่อร์จะไม่ไหวแล้วตายมาแล้วรอบนึงฉันต้องมาตายอีกแล้วเหรอเนี้ยทำไมชีวิต่นี้หนีไม่พ้นคำว่าตายสักทีนะ!"
"พระสนมกุ้ยเฟยทรงตรัสว่าตายแล้วอีกรอบหมายความว่าไงเพคะหม่อนฉันไม่เข้าใจ" ความเจ็บท้องคลอดทำให้ฉันเผลอพูดไปเรื่อยจนเกือบโดนจับได้ ต้องระวังให้มากกว่านี้แล้ว ปากหน่อปากเกือบพาซวยไหมล่ะนั้น
"โอ๊ย!เจ็บจนจะไม่ไหวแล้ว"
"ทรงอดทนเอาไว้อีกหน่อยนะเพคะ เดี๋ยวหมอหลวงก็มาแล้ว" ความเ็ปไม่ลดน้อยลงแต่เหมือนจะเพิ่มทวีคูณมากกว่าเดิมเป็พันเท่ามันทรมานยิ่งกว่าการฝึกในค่ายหน่วยรบพิเศษสมัยเรียนตำรวจอีเอสไออีกแต่ฉันก็ต้องอดทนเพื่อรอหมอหลวงที่กำลังเดินทางมา ถ้าเกิดคลอดเองโดยไม่มีหมอหลวงอาจทำให้ตกเืจนตายได้
"หมอหลวงมาแล้วเพคะพระสนมกุ้ยเฟย!" เสียงนางกำนัลร้องขึ้นด้วยความดีใจ หมอหลวงรีบเดินเข้ามาดูฉันที่นอนขดตัวจับท้องตัวงออยู่ หลังจากนั้นความเ็ปอีกระรอกก็วิ่งเข้าจู่โจม เหมือนเ้าซาลาเปาก้อนอวบจะรู้ว่าหมอหลวงมาถึงแล้วเลยเร่งจะออกมาให้ได้
"ช่องคลอดเปิดแล้ว พระสนมกุ้ยเฟยทรงเบ่งเลยเพคะ"
"เบ่ง! เบ่งยังไงทำไม่เป็ฉันไม่เคยคลอดลูกมาก่อนนะหมอ!"
"กลั่นใจให้สุดแล้วเบ่งเพคะพระสนมกุ้ยเฟย"
"ทำไม่เป็นนน"
"กลั้นใจไว้เพคะทำตามหม่อนฉันแล้วอือออออออออออออเฮ้อ! เบ่งอีกรอบเพคะอือออออออออออออใกล้แล้วเพคะอือออออออออ" หมอหลวงถึงกับปาดเหงื่อเมื่อฉันที่ห้ามปากตัวเองไม่ให้เถียงกับหมอหลวงตอนนี้ไม่หยุด
"ทำไมยังไม่ออกมาอีก ยังเจ็บอยู่เลยหมอโกหกกันนี่หว่า!"
"อดทนกลั้นใจเบ่งอีกรอบนะเพคะพระสนมซูเม่ยกุ้ยเฟย!" จากที่เจ็บท้องคลอดฉันยังต้องมานอนเถียงกับหมอหลวงเพราะเด็กยังไม่ออกมาสักที ขันทีและนางกำนัลต่างวิ่งสลับกันไปมาวุ่นวายจนเวียนหัวไปหมด
สติเริ่มที่หลุดลอยเพราะความเ็ปกับมาอีกครั้งเมื่อหมอหลวงบอกให้เบ่งเ้าก้อนออกมาให้ได้ พยายามเบ่งอยู่เกือบสองชั่วโมงสุดท้าย
"เป็พระโอรสเพคะพระสนมกุ้ยเฟย!!!" เสียงร้องยินดีทั่วทั้งพระตำหนักเมื่อทราบว่านางทรงคลอดพระโอรสออกมาได้แล้วสุดท้ายก็เป็ชายจริงๆความโล่งใจทำให้ฉันหมดสติไปก่อนที่จะได้เห็นหน้าลูกเป็ครั้งแรก
ทำไมฉันมายืนอยู่ข้างเตียงของพ่อกับแม่ได้ฉันไม่ได้ตายแล้วเกิดใหม่ในร่างพระสนมกุ้ยเฟยในราชวงศ์จีนโบราณเหรอ แต่ลองปลุกพวกท่านก็ไม่ตื่นขึ้นมา จนฉันใจเสียร้องไห้ออกมาอย่างกลั่นไม่อยู่
"แงงงงงงง" เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังลั่นปลุกให้ฉันตื่นจากฝันอันแสนเศร้าหรืออาจจะเป็เื่จริงที่ดวงวิณญาณของฉันกลับไปอีกโลกเพราะห่วงพ่อกับแม่ในชาติก่อนแต่เพราะเสียงร้องไห้หิวนมของเ้าซาลาเปาก้อนอวบเรียกให้ฉันกลับมาอีกครั้ง
"เอาองค์ชายน้อยมาให้ข้า สงสัยเขาร้องเพราะหิวนม" ฉันยันแขนเอาไว้กับหมอนข้างกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหนจนทำให้เ้าซาลาเปาก้อนอวบร้องเรียกกินนมยามนี้
"เพคะพระสนมกุ้ยเฟย"
"อืมตัวอวบกว่าที่คิดเอาไว้อีกนะ เ้าซาลาเปาน้อยของแม่ หิวนมมากเลยสินะถึงร้องไห้เสียงดังจนคนตื่นทั้งตำหนัก" พอเอาเข้าเต้ายังไม่ได้จัดท่าให้นอนสบายเ้าซาลาเปาตัวอวบก็รีบดูดนมอย่างหิวโหยรอยยิ้มกว้างเมื่อมือเล็กๆกำชายเสื้อของแม่เอาไว้แน่นอย่างกับกลัวว่าจะมีคนมาแย้งแม่ไปจากเขาชั่งรู้ความยิ่งนักสงสัยจะหวงนางมากแน่ถ้าโตขึ้น
"ไม่ต้องกำแน่นขนาดนั้นก็ได้เ้าซาลาเปาน้อย แม่ไม่ได้จะจากเ้าไปไหนไกลเสียหน่อย" นิ้วเรียวเกี่ยแก้มยุ้ยที่เลอะไปด้วยน้ำนมอย่างเอ็นดูใบหน้าเล็กแต่เครื่องหน้าชัดเจนจมูกเรียวแหลมดูทรงแล้วน่าจะโด่งถ้าโตขึ้นปากหนาแต่สีแดงระลื่นเหมือนเด็กผู้หญิงคิ้วจางๆแต่เริ่มมีโครงว่าจะดกหนา ดวงตากลมโตใสมีน้ำตาเอ่ออยู่บ้างหลังจากร้องไห้เมื่อครู่มองนางตาแป่ว ชั่งน่าเอ็นดูนัก สายใยเล็กๆเริ่มทักทอขึ้นโดยไม่รู้ตัวถึงจิตใจจะไม่ใช่แม่ที่แท้จริงของเ้าซาลาเปาก้อนอวบก้อนนี้แต่ทว่าพอมองสบตากลมใส่แป่วไร้เรียงสาคู่นี้กับรู้สึกถึงความรักและผูกพันอบอุ่นอย่างประหลาด
"แม่จะปกป้องเ้าให้ดีที่สุด ให้เ้าเติบโตอย่างปลอดภัยรอดพ้นจากคนปองร้ายทั้งหลายนะ'หลี่เฉียง'แม่จะตั้งชื่อให้เ้าว่าหลี่เฉียงแปลว่าแข็งแรงและแข็งแกร่ง แข็งแกร่งจนไม่มีใครมาทำร้ายได้"
"พระโอรสน้อยทรงมีพระนามที่เพราะมากเพคะพระสนมกุ้ยเฟย ถ้าฮ่องเต้ทรงเสด็จกลับมาจากการนำทัพรบทางใต้ อีกครึ่งปีข้างหน้าต้องทรงโปรดชื่อที่พระสนมกุ้ยเฟยทรงตั้งให้พระโอรสน้อยแน่ๆเพคะ" อะไรนะฮ่องเต้ไปออกรบอีกครึ่งปีถึงจะเสด็จกับมาวังหลวง เ้าซาลาเปาที่จ้องฉันตาแป่วอยู่ในอ้อมกอดตอนนี้จะรอดพ้นมือเสือมือจระเข้วังหลังไหมเนี้ยลูกเอ้ย...เสด็จพ่อของเ้าก็ชั่งไปนานเหลือเกิน ถึงนางจะเป็กุ้ยเฟยมีอำนาจของบิดาเป็ถึงเสนาบดีการคลังที่ใครก็ไม่กล้าทำร้ายซึ่งๆหน้า แต่แรงริษยาของสตรีวังหลังซ้อนพิษสงเอาไว้มากมาย เมื่อรู้ว่านางคลอดพระโอรสออกมาได้ ย่อมไม่อยู่เสยก่อนที่ฮ่องเต้จะเสด็จกลับมาแน่
####
พี่เต้ยังไม่กลับจากรบเ้าซาลาเปาน้อยจะได้โตอย่างปลอดภัยไหม...
26K
