365 วันให้รักกัน

เวลากำลังเดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีวันย้อนกลับ นี่เป็๲วันที่เท่าไหร่แล้วที่ผมได้รับจดหมายนั่น

“นายมีเวลาแค่ 365 วัน ถ้าไม่สารภาพรักกับเธอ นายจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”

ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวของผมทุกวัน นานเข้า มันก็เหมือนเสียงสะท้อนที่ย้ำเตือนว่า ผมต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง ก่อนที่เวลาจะหมดลง

แต่… ผมยังไม่รู้เลยว่า “เธอ” ที่จดหมายพูดถึงคือใคร

ยิ่งเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพวกเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป ระยะห่างที่เคยชัดเจนกลับเริ่มเลือนราง ความรู้สึกที่เคยมั่นใจก็เริ่มไขว้เขว

1. พลอย - เพื่อนสนิทที่อาจไม่ใช่แค่เพื่อนอีกต่อไป

วันนี้เป็๲วันหยุด ผมนั่งอยู่ที่คาเฟ่ประจำ พลอยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงียบๆ สายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“เป็๲อะไร ทำไมเงียบจัง” ผมถาม

“เรากำลังคิดอะไรนิดหน่อย” พลอยตอบก่อนจะหันมามองผม “นที… นายเคยคิดไหมว่าความสัมพันธ์ของเราจะเปลี่ยนไป”

ผมหัวเราะเบาๆ “พูดอะไรแปลกๆ น่ะ”

“ไม่หรอก เราแค่สงสัย” เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงเล่นโทรศัพท์ “ก็แค่คิดเล่นๆ น่ะ”

แต่แววตาของพลอยในตอนนั้น ทำให้ผมเริ่มตั้งคำถาม

หรือเธอจะเป็๲ “เธอ” ที่จดหมายพูดถึง?

2. มุก - คนที่แกล้งผมมาตลอด แต่ทำไมวันนี้ถึงดูเงียบไป

“ไอ้ที มึงจะกินอะไรวะ”

เสียงของมุกดังขึ้นขณะที่เรานั่งอยู่ที่ร้านข้าวแกงเ๽้าเดิม มุกเป็๲คนที่ผมสนิทที่สุด เพราะเธอขี้แกล้ง ชอบพูดจากวนๆ และไม่เคยจริงจังกับอะไรเลย

แต่วันนี้เธอกลับดูแปลกไป

“มุก วันนี้ดูไม่ค่อยแกล้งกูเลยนะ” ผมแซว

“กูก็ไม่ได้แกล้งมึงทุกวันป่ะ” เธอพูดก่อนจะก้มลงเขี่ยข้าวในจานไปมา “ไอ้ที… ถ้ามีผู้หญิงมาชอบมึงจริงๆ มึงจะเลือกใคร”

“หืม? ทำไมถามแบบนี้”

“ก็แค่ถามเล่นๆ”

มุกที่เคยสดใส กลับดูเหมือนมีเ๱ื่๵๹บางอย่างในใจ หรือเธอเองก็กำลังสงสัยเหมือนกันว่า ตัวเองอยู่ในสถานะไหนกันแน่

3. เมย์ - รุ่นพี่ที่เคยเป็๲รักแรก แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วหรือเปล่า

“นที”

ผมหันไปมองเมย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอยิ้มให้ผมเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับมีบางอย่างแฝงอยู่ในรอยยิ้มนั้น

“พี่คิดว่า… นายน่าจะรู้แล้วนะ ว่าหัวใจตัวเอง๻้๵๹๠า๱อะไร”

“เอ่อ…”

“หรือว่ายังลังเลอยู่”

เมย์เป็๲คนที่ตรงไปตรงมาเสมอ และเธอรู้ว่าผมเคยรู้สึกยังไงกับเธอ

แต่ตอนนี้… ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความรู้สึกนั้นยังเหมือนเดิมอยู่ไหม

4. อิงฟ้า - คนที่มักอ่านใจผมออก แต่ผมกลับอ่านใจเธอไม่ได้เลย

“นที”

อิงฟ้าเรียกชื่อผมขณะที่เรายืนอยู่ริมระเบียงของคอนโดของเธอ เธอยื่นกระป๋องน้ำอัดลมให้ผม ก่อนจะเอนตัวพิงราวระเบียง

“ฉันสังเกตนายมาหลายวันแล้วนะ”

“หืม? สังเกตอะไรเหรอ”

“นายกำลังสับสนอยู่ใช่ไหม”

ผมชะงัก อิงฟ้าไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรลอยๆ เธอมักมีเหตุผลเสมอ

“ฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดเ๱ื่๵๹อะไรอยู่ แต่ฉันอยากเตือนอะไรบางอย่าง”

“อะไรเหรอ”

“คนเรามักไม่รู้ค่าของบางสิ่ง จนกว่ามันจะหายไป”

เธอพูดจบก็หันกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งให้ผมยืนครุ่นคิดกับคำพูดของเธอ

เธอกำลังพูดถึงอะไร… หรือเธอกำลังใบ้อะไรให้ผมรู้?

5. คำตอบที่ยังคงไม่มีคำตอบ

เมื่อผมกลับมาที่ห้อง จดหมายปริศนายังคงวางอยู่ที่เดิม ผมหยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

“นายมีเวลาแค่ 365 วัน ถ้าไม่สารภาพรักกับเธอ นายจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”

ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าจดหมายนี้ไม่ได้แค่บอกให้ผมหาคำตอบว่าใครคือ “เธอ”

แต่มันกำลังบอกให้ผม ตัดสินใจ

ระยะห่างระหว่างผมกับพวกเธอเริ่มเปลี่ยนไป ความสัมพันธ์ที่เคยชัดเจนกลับเริ่มเลือนราง

และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ…

ผมอาจจะตัดสินใจช้าเกินไป