“เหอะๆๆ...” อี้เฟยคิดถึงท่าทางภูมิอกภูมิใจนักหนาของจงิที่มีต่อบรรพบุรุษแล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ถ้ารู้ว่าจงลิ่วบรรพบุรุษของตนผู้นั้นน่ะ...... หึๆ เอาเถอะยังไงก็ไม่มีทางรู้หรอกกระมัง นอกเสียจากว่าจงิจะได้เป็ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลคนต่อไปละนะ ถึงจะได้มีสิทธิ์อ่านและรู้เื่ราวเก่าก่อนของตระกูล ได้รับรู้รับทราบที่ลึกและลึกซึ้งมากกว่านี้
เื่ราวเก่าก่อนหรือ... เขาก็หวังว่าจงลิ่วผู้นั้นน่ะจะไม่บันทึกอะไรที่มันไม่สมควรไว้นะ
ติ๊งต๊องๆ ติ๊งต๊องๆ ติ๊งต๊องๆ
“มาแล้วครับๆ” อี้เฟยที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จวิ่งมาเปิดประตูหน้าบ้านอย่างรวดเร็วเลยทั้งที่ยังมัดผมเส้นยาวของตัวเองไม่เสร็จด้วยซ้ำ
เขาอยู่ในชุดทะมัดทะแมงเรียบง่ายสำหรับออกไปข้างนอก ไม่ได้แต่งให้ดูเป็ทางการมากเกินไปและไม่ได้แต่งเพื่อให้โดดพ้นจาก่วัยของตัวเองเกินไป อี้เฟยจึงเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวหลวมๆนิดหน่อย แต่ไม่เทอะทะขนาดนั้น พับแขนเสื้อเลยข้อมือมาเล็กน้อย กับกางเกงยีนส์สีดำเรียบเข้ารูปทรงกับเรียวขายาวสวยของตัวเองเท่านั้น เตรียมรองเท้าผ้าใบสีขาวเรียบๆ และก็กำลังจะมัดรวบผมเป็ทรงหางม้าสูง
“ขอโทษที่มาเปิดประตูช้าครับ”
“อ่าไม่เป็ไร ฉันก็มาก่อนเวลาด้วย”
อี้เฟยพยักหน้ายิ้มนุ่มนวลแล้วเบี่ยงตัวให้จงิเข้ามาข้างในบ้าน พลางหันไปมองนาฬิกาตอนนี้เวลา 09.35 น. อืม มาก่อนเวลาจริงๆนั่นแหละจากที่นัดเวลา 10.00 น. น่ะ แม้ว่าจงิจะบอกว่าให้เขาทำตัวสบายๆแต่เขาก็มิอาจที่จะละเื่มารยาทบางอย่างไปได้จริงๆ
“พี่ิทานข้าวเช้ามาหรือยังครับ”
“ฉันทานเรียบร้อยแล้วละ เสี่ยวเฟยแล้วนายล่ะทานอะไรหรือยัง” จงิเปลี่ยนรองเท้าในบ้านเสร็จเดินตามหลังอี้เฟยเข้ามานั่งในห้องนั่งเล่นพลางแอบชำเลืองมองเด็กหนุ่มตรงหน้า เขารู้สึกตาจะพร่ากับออร่าความดีเลิศของอี้เฟย และอดแอบสบถในใจไม่ได้
ให้ตายเถอะ เขาคิดว่าอี้เฟยคือคนที่ใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีดำเรียบๆได้หล่อและสง่างามที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลย... ช่างหล่อเหลาสง่างามยิ่งนัก!
“ผมก็ทานเรียบร้อยแล้วครับ”
“ฮื้ม”
อี้เฟยเห็นว่าจงิทำหน้าสงสัยคล้ายไม่เข้าใจ เขาวางถ้วยน้ำชาให้อีกฝ่ายก่อนจึงค่อยพูดต่อให้กระจ่าง “ผมทำอาหารทานเองน่ะ เดี๋ยวพี่รอผมแป๊บนึงนะ ผมขอมัดผมก่อน”
“อื้ม” จงิพยักหน้าตอบรับอี้เฟยไปพลางเก็บสายตามองสำรวจเด็กหนุ่มกลับมาคืน แม้ว่าจะอยากมองใบหน้าอันเป็เอกหล่อเหลาและสง่างามของอี้เฟยให้มากกว่าหน่อยแต่ก็ต้องพึงระวังมารยาทด้วย
แต่เมื่อคิดฟังดีๆแล้ว ใบหน้าคมคร้ามของจงิก็พลันขึ้นสีระเรื่อน้อยๆและใจเต้นแรงนิดๆ เส้นผมเงางามยาวสลวยดุจเส้นไหมนั้นของอี้เฟยหากว่าได้ััคงจะให้รู้สึกดีไม่น้อย... มือหนาพลางยกน้ำชาขึ้นจิบๆเบนความสนใจตัวเอง จงิอยากจะตีตัวเองนักเชียวกับความคิดฟุ้งๆของตัวเอง
ก่อนจะคิดได้ถึงประโยคอีกก่อนหน้านี้ของอี้เฟยจึงเอ่ยถามกลับไปต่อบทสนทนา “นี่เสี่ยวเฟยนายทำอาหารเป็ด้วยเหรอ”
“ผมทำได้... ทำได้สำหรับทานเองแล้วไม่ท้องเสียนะครับ ฮ่าๆฮ่า” อี้เฟยรวบเส้นผมทั้งหมดมัดเป็ทรงหางม้าสูงเสร็จแล้วก็หันไปตอบจงิอย่างติดตลก
“แบบว่าผมว่าพี่ต้องไม่อยากลองชิมแน่ๆ”
“น—นาย ฮ่าๆฮ่า เสี่ยวเฟยนายถ่อมตัวแน่ๆ... อึกๆๆอึกๆ” จงิเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วชะงักไปอยู่ครู่หนึ่ง... ก่อนที่ต่อมาจะหัวเราะขึ้นกลบเกลื่อนอาการชะงักของตัวเอง พลางพยายามพูดกับอี้เฟยอย่างน้ำเสียงปกติ ไม่ให้น้ำเสียงนั้นสั่นเครือ จากนั้นเขารีบเบนสายตากลับออกมาจากเรือนร่างของเด็กหนุ่มทันที ดวงตาคมเข้มกวาดเข้าปะเห็นถ้วยน้ำชาวางอยู่ตรงหน้า เขาก็ยกซดอึกๆอีกหลายอึกเลย หมดก็เติมใหม่เพื่อดับความรู้สึกภายในใจของตัวเองหน่อย
จงิคิดว่า... ตอนนี้เขาพบกับคนที่มิอาจเอื้อมเข้าซะแล้ว
ร่างสูงโปร่งสมส่วนของอี้เฟยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวหลวมๆเล็กน้อย สีขาวผ่องของเสื้อเชิ้ตยิ่งขับให้ผิวกายขาวไข่มุกของเขานั้นเปล่งออร่ารัศมีโดดเด่น กางเกงยีนส์สีดำเรียบเข้ารูปยิ่งทำให้เรียวขายาวสวยของเขานั้นน่ามอง รองเท้าผ้าใบสีขาวเรียบๆสะอาดตา อี้เฟยมัดรวบเส้นผมยาวทรงหางม้าสูงอย่างเป็ระเบียบเผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาเป็เอกอย่างชัดเจน หน้าผากเกลี้ยงเกลา ผิวเนื้อเนียนกระจ่างใส เส้นคิ้วเข้มดำพาดกระบี่คม ดวงตากลมกลึงสีดำขลับไร้ก้นบึ้งชวนดึงดูด จมูกโด่งเชิดงาม ริมฝีปากกลีบบางสีชมพูระเรื่อประดับพร้อมด้วยรอยยิ้มสุภาพนุ่มนวลชวนหัวใจละลาย ผิวกายก็ขาวดุจไข่มุก ทุกลักษณะท่าทางล้วนประกอบไปด้วยความสง่างามอย่างที่สุด
แต่งตัวธรรมดาๆยังไงให้ดูสง่างามอย่างผู้สูงศักดิ์ที่ใครๆก็ต่างรู้สึกมิอาจเอื้อมถึง… ให้ดูอี้เฟยเป็ตัวอย่างว่าใจความสำคัญมันอยู่ที่ใบหน้ารูปลักษณ์!
อี้เฟยส่ายหน้าน้อยๆ มองจงิอย่างหัวเราะขำในใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพูดเสร็จแล้วก็ยกน้ำชาซดเอาๆติดๆกัน จนลืมไปกระมังว่าน้ำชานั้นยังร้อนกรุ่นๆอยู่มากทีเดียว... อือ สมกับที่เป็ลูกหลานของจงลิ่วจริงๆ
-ถังแกลเลอรี (Tang Gallery)-
{‘แกลเลอรี่’ คือ ห้องภาพ ห้องแสดงงานศิลปะ ร้านขายงานศิลปะ}
นี่คือ ‘แกลเลอรี’ เหรอ... อี้เฟยมองสถานที่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดด้วยความสนใจ จงิพาเขามาที่ถังแกลเลอรีของคุณถังซึ่งเป็จิตรกรชื่อดังที่อายุน้อยที่สุดในตอนนี้ ทั้งได้รับรางวัลมาแล้วไม่น้อยทีเดียว ผลงานศิลป์ที่ถังแกลเลอรีกว่าครึ่งหนึ่งเป็ผลงานที่วาดโดยคุณถังเอง และส่วนใหญ่ทั้งหมดของถังแกลเลอรีก็เป็ภาพวาดพู่กันจีนโบราณที่ล้วนสอดแทรกแนวความเป็ศิลป์กวีแบบฉบับปราชญ์จีน ดูเหมือนว่าคุณถังคนนี้เขาจะหลงใหลภาพวาดพู่กันแบบในความเป็ศิลป์กวีปราชญ์จีนโบราณนะ
แกลเลอรีนี้มีลักษณะคล้ายจวนตระกูลใหญ่จวนหนึ่งในยุคสมัยอดีตอี้อ๋องทั้งตัวโครงเชื่อมตัวต่อคล้ายบ้านจวน การจัดวางตกแต่งสวน ทั้งจุดวางสิ่งของตกแต่งต่างๆ และเมื่ออี้เฟยก้าวย่างเข้ามาภายในแกลเลอรีเขาก็รู้สึกชื่นชอบเลยละ กลิ่นอายความดั้งเดิม ความเก่าก่อน มันทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในอดีตที่เป็อี้อ๋องเลย
“ก็ยังมีบางมุมบางจุดสินะ...” เพราะบางมุมบางจุดนี่แหละที่ทำให้อี้เฟยได้สติ... ไม่ใช่ ไม่ใช่ที่นั่นเยียนจี้อีกต่อไป
อืม ก็มีหลายมุมที่ตกแต่งผิดธรรมเนียมไปบ้าง ไม่สมจริงไปบ้าง เกินจริงไปบ้าง ขาดอารมณ์ไปบ้างละนะ แต่อี้เฟยก็เข้าใจเพราะคุณถังก็ไม่ใช่คนในยุคสมัยนั้นเสียหน่อย อีกฝ่ายได้เพียงแค่อ่านศึกษาตามข้อมูลว่าที่ควรจะเป็เช่นนั้นเช่นนี้ ไม่ได้เห็นของจริงบรรยากาศจริงทุกอย่างผ่านดวงตาั้แ่ถือกำเนิดเหมือนเขาอี้อ๋อง
เมื่อคิดเช่นนั้นแล้วอี้เฟยก็อดไม่ได้ที่ยกยิ้มบางๆที่มุมปาก... เพียงแค่นึกก็คิดถึงอีกแล้ว สถานที่เก่าก่อน คนเก่าก่อนทั้งหลาย ดีจริงๆที่ยังไม่ลืม ดีจริงๆที่ยังสามารถนึกถึงนึกภาพให้คิดถึงได้ พลันสายตาของอี้เฟยก็ฉายแววความเศร้าแวบหนึ่งก่อนที่จะจางหายไป
“เสี่ยวเฟยเป็ยังไงบ้าง นายคิดว่าที่นี่เป็ยังไงบ้าง” จงิหันมาถามอี้เฟยที่เดินตามหลังเขามาอย่างเงียบๆ... เงียบจนไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่
แม้ว่าภายนอกความสง่างามของอี้เฟยจะไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใด แต่จงิกลับรู้สึกััได้ถึงอารมณ์ความเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง ไม่ใช่ว่าพอเห็นแกลเลอรีแล้วคิดถึงลุงเหยียนหรอก เฮ้อ คิดแล้วก็น่าเศร้า
“ท่านปู่ของฉันเองก็ชื่นชอบงานศิลป์ของเ้าของถังแกลเลอรีมากเลยนะ... ส่วนฉันก็คิดว่าที่นี่สุดยอดมากเลยล่ะ ภาพวาดพู่กัน บรรยากาศเหมือนมากจริงๆ พาให้เข้าสู่ความลึกซึ้งดี”
จงิพูดแล้วหันมาถามความคิดเห็นของอี้เฟยต่อ “แล้วนายคิดว่ายังไง”
“ดี... ดีมากครับ เหมือนได้หลุดเข้าไปอยู่ในยุคสมัยอดีตเลย ความรู้สึกมิอาจจะอธิบายเป็คำพูดได้ทั้งหมด”
อี้เฟยปรับใบหน้าและอารมณ์ของตนเองแล้วหันไปตอบจงิด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางมองภาพวาดพู่กันจีนในแกลเลอรี และมองไปรอบๆบรรยากาศภายในถังแกลเลอรี... คุ้นตา เขาเป็ผู้มาจากอดีตก็คุ้นตากับจวนในยุคสมัยนั้นเป็อย่างมากอยู่แล้ว ฉะนั้นการตกแต่งเช่นนี้เขาจึงชอบมากเป็พิเศษ ให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับจริงๆ
อืม แต่ว่าจวนตระกูลแบบนี้ การจัดวางแบบนี้ การตกแต่งตามมุมต่างๆแบบนี้ แล้วยังสวนดอกไม้แบบนี้อีก อี้เฟยรู้สึกคุ้นตายังไงไม่รู้... เหมือนจวนสกุลใดสักสกุลหนึ่งที่เขาเคยไปเลย
“ใช่ เป็ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเป็คำพูดหมด... นายใช้คำได้ดีเลย”
เดินๆไปแล้วทั้งเขาและจงิก็มาหยุดอยู่ที่หน้าภาพๆหนึ่ง ณ จุดกึ่งกลางถังแกลเลอรี เป็ภาพวาดพู่กันที่ใหญ่ที่สุดั้แ่ที่เขาเดินเข้ามาภายในแกลเลอรี และแน่นอนว่าภาพวาดภาพนี้วาดโดยคุณถังเ้าของแกลเลอรี
เมื่อเห็นภาพๆนี้แล้วอี้เฟยก็คันไม้คันมืออยากจะจับพู่กันขึ้นมาตวัดฉวัดเฉวียนวาดภาพตอบบ้างจริงๆ... เขาอี้เฟยจัดว่าคุณถังคนนี้เป็คนมีฝีมือ เป็คนที่มีจิตใจลึกซึ้งและเข้าใจถ่องแท้ไม่น้อย
“กลิ่นอายความดั้งเดิม ความเก่าก่อนเหมือนได้ย้อนกลับไป...”
“แข็งนอกอ่อนในแข็งในอ่อนนอก ความเข้มแข็ง ความแข็งแกร่ง ความภาคภูมิใจ ความคิดถึงระลึกถึง ความอัปยศอดสู ความเศร้าโศกอาดูร และความทรงจำที่มิอาจลืมเลือน”
ประโยคแรกอี้เฟยกล่าวถึงถังแกลเลอรีจวนแห่งนี้ แกลเลอรีที่เปรียบเสมือนจวนในยุคสมัยอดีตอี้อ๋อง ประโยคต่อมาเขากล่าวถึงภาพวาดพู่กันแต่ละภาพที่สะท้อนความรู้สึกอย่างที่กล่าว... ทุกภาพที่เขาเดินผ่านมาล้วนแสดงออกถึงความรู้สึกทั้งหมด ทั้งความรู้สึกของภาพวาดและความรู้สึกของผู้วาดเองด้วย เป็ความรู้สึกที่ค่อยๆแต่ตราตรึงทุกส่วนภายในหัวใจ
ทุกย่างก้าวทุกอย่างทุกความรู้สึกล้วนเกิดในจวนๆหนึ่งจริงๆ... คุณถังคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ เป็คนมีฝีมือทีเดียว
แต่ว่าใน่ขณะนั้นเองที่อี้เฟยกำลังเอื้อนเอ่ยถึงภาพวาดพู่กันในที่นี้อยู่... ก็มีผู้มาใหม่เดินเข้ามาั้แ่ตอนไหนพวกเขาเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน ผู้มาใหม่นั้นทั้งได้ยินและตั้งใจฟังเด็กหนุ่มอย่างยิ่งด้วยความรู้สึกที่หลากหลายและไร้คำพูด
จวบจนอี้เฟยกล่าวจบ ผู้มาใหม่ผู้นั้นจึงได้หาสติหาเสียงของตนเองเจอได้เอ่ยออกเสียงขึ้นมาได้ และอี้เฟยเองก็....
“นี่ นี่คุณ คุณ”
“ถังซือ...”
----------------------------------
Talk
เอ็นดูพี่จงิ..... พี่คะ น้ำชาร้อนไหมคะ [55555]
โฮ้ ท่านอ๋องงานดี! อยากวิ่งเข้าไปกอดขา สงสัยต้องซดน้ำชาดับกระหายเหมือนพี่จงิซะแล้ว [5555]
และ... ถังซือ คุณคือใคร?!
เส้นผมเงางามยาวสลวยดุจเส้นไหมของท่านอ๋อง
ปล.อิจฉาเส้นผมสวยๆของท่านอ๋องมากจ้า
ตอนนี้ได้มารู้จักกับแกลเลอรีแล้ว ตอนหน้ามาร่วมกันเป็กำลังใจให้ท่านอ๋องด้วยกันอีกเถอะ!
อ่านแล้วเป็เช่นไรบ้างก็ฝากคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :)
![ฟางหลิงหรง บุปผาหลากสี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610091_96939666.webp)
5K
