ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

        ร่างกายของหลินกู๋หยู่รู้สึกอึดอัดทรมานใบหน้าของนางซีดเซียวไร้ร่องรอยของสีเลือด

        แต่ถึงจะอึดอัดทรมานเพียงใดนางก็ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นแต่อย่างใด

        นางนั่งอยู่ตรงหน้าหมอตู้ ก่อนจะยื่นมือออกไป

        หมอตู้กลอกตามองหลินกู๋หยู่ วางมือบนแขนของนางและจับชีพจรอย่างระมัดระวัง

        “ไม่มีอะไร ข้าเป็นแค่ไข้ทานยาก็ดีขึ้นแล้ว” หมอตู้จับชีพจร แล้วค่อยๆถอนมือออกโดยไม่แม้แต่จะมองหลินกู๋หยู่เพียงแวบหนึ่ง เขาพูดอย่างโกรธๆ ว่า “เจ้าเองก็เป็นหมอไม่ใช่หรือ ทำไมเจ้าไม่รักษาตัวเอง?”

        หลินกู๋หยู่ไม่ตอบ เพียงแต่ก้มหน้าลง

        หลังจากรับยาฉือหางก็พยุงหลินกู๋หยู่และเดินออกไปข้างนอก

        ทันทีที่ออกจากโรงหมอฉือหางก็เห็นฉือเทาเดินตามคนสองไปที่ตรอกแห่งหนึ่ง

        “เจ้าพักผ่อนสักพักเถอะข้าจะไปดู”

        ฉือหางมองไปที่ฉือเทาด้วยความสงสัยฉือเทาติดตามสองคนนั้น ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่มาทวงหนี้เสียด้วย

        เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ฉือหางก็ยิ่งกังวลมากขึ้น

        “เจ้าไปเถอะ” หลินกู๋หยู่ยืนอยู่ที่เดิมอย่างเหนื่อยล้า เงยหน้าขึ้นมองและยื่นมือผลักฉือหางออกไป

        ที่นี่คือโรงหมอสกุลลู่ผู้คนที่นี่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินกู๋หยู่ นางอยู่ที่นี่ เขาสามารถวางใจได้

        เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินกู๋หยู่เอื้อนเอ่ยฉือหางก็ช่วยประคองหลินกู๋หยู่นั่งลงแล้วเดินออกไปอย่างกระวนกระวาย

        หลินกู๋หยู่นั่งบนที่นั่งเดิมอย่างอ่อนแรงหลายคนที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับนางจึงเข้ามาถามอาการ และไม่ลืมที่จะยกน้ำชามาให้

        ลู่จื่อยู่ยืนอยู่ในห้องหนังสือที่ลานด้านหลังโรงหมอยืนอยู่หน้าโต๊ะ กำลังฝึกคัดลายมือ

        เสียงของคนเหล่านั้นพูดสนทนากันถึงประเด็นที่หลินกู๋หยู่ป่วยลอดดังมาจากข้างนอกหัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดก็เริ่มกระเพื่อม

        โดยไม่รู้ตัวท้องฟ้าเริ่มโปรยปรายเกล็ดหิมะลงมา

        หิมะสีขาวตกอยู่ตามท้องถนน บนหลังคาบ้านและบนร่างของคนเดินสัญจรบนถนนก็เต็มไปด้วยเกล็ดสีขาว

        ฉือหางลอบตามฉือเทาโดยเป็นกังวลอยู่หลายส่วนเพราะพวกเขาไม่ได้คืนเงินทั้งหมดให้กับคนเหล่านั้น

        “ครอบครัวของเรามีเงินมากเท่านี้” เสียงกังวลของฉือเทาลอดดังมาจากข้างใน

        ฟังคำพูดของฉือเทาฉือหางลอบมองสถานการณ์ข้างใน เดิมทีเขาอยากจะเข้าไปหาคนเหล่านั้นโดยตรงแต่กระนั้นเขาคิดว่าเขาต้องดูสถานการณ์ให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร

        “เงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” ซุนข่ายกลอกตาไปที่ฉือเทาและพูดอย่างจนปัญญา “เดิมทีข้าคิดว่าจะมีเงินมากกว่านี้ด้วยซ้ำ”

        "เจ้าคิดว่าครอบครัวของเรามีเงินเท่าไรกัน?" ฉือเทาเอื้อมมือไปหยิบถุงเงินในมือของซุนข่ายพลิกคว่ำ เปิดดูแล้วพูดต่อว่า"พวกเจ้าไม่ได้ทำอะไรเลย ข้าจะให้เงินพวกเจ้าห้าสิบตำลึงพวกเรามีเงินเพียงสองร้อยสิบตำลึงเท่านั้น งานนี้คุ้มค่ามาก”

        อะไรนะ?

        หลังจากได้ยินสิ่งที่ฉือเทาพูดใบหน้าของฉือหางก็น่าเกลียด คิ้วของเขาก็ขมวดแน่น

        นั่นเป็นละครปาหี่ที่พวกเขาร่วมกันแสดงกันงั้นหรือ?

        "ก็ใช่"ซุนข่ายเหลือบมองฉือเทาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ชี้ไปที่ถุงเงินในมือของฉือเทา"เจ้านับเงินประเดี๋ยวนี้ อย่ามาตามหาข้าทีหลังล่ะ!"

        ฉือเทาพลิกเงินนับจำนวนและพูดด้วยความพึงพอใจ"เอาละ เพียงพอแล้ว"

        หลังจากที่ฉือเทาพูดจบ เขาก็หันหลังกลับกำลังจะจากไป จู่ๆ ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะถูกจับไหล่

        “เกิดอะไรขึ้น?” ฉือเทามองดูซุนข่ายอย่างสงสัย

        ซุนข่ายมองฉือเทาด้วยรอยยิ้มตบไหล่ของฉือเทาสองครั้ง ก่อนที่จะพูดว่า "คราวหน้าหากยังมีงานเช่นนี้อีกเจ้าก็เรียกใช้งานข้าโดยตรงได้"

        “เตรียมรอได้เลยคราวหน้าถ้ามีอีก ข้าจะบอกเจ้า พวกเราร่วมมือกันทำงานต่อไป!” ฉือเทาพูด หันหลังกลับและกำลังจะจากไป

        ใบหน้าของฉือหางดูน่าเกลียดเล็กน้อยและเดิมทีเขาต้องการที่จะพุ่งเข้าไปกระทืบฉือเทาโดยตรงแต่หลังจากคิดไตร่ตรองเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็หันหลังจากไป

        เมื่อฉือหางกลับมาที่โรงหมอเขาเห็นหลินกู๋หยู่นอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ดูเหมือนนางกำลังหลับอยู่

        ก่อนที่ฉือหางจะเดินไปถึงเขาก็เห็นว่าหลินกู๋หยู่นั่งตัวตรงแล้ว

        “กลับมาแล้วหรือ?” หลินกู๋หยู่ซีดเซียว แม้กระทั่งเสียงของนางก็ไร้เรี่ยวแรง

        “อืม” ฉือหางกล่าวขอบคุณคนรอบข้าง จากนั้นช่วยประคองหลินกู๋หยู่เดินออกไปข้างนอก

        ทันทีที่เดินออกไปหลินกู๋หยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองฉือหาง ถามอย่างฉงน "เขากำลังทำอะไร?"

        เมื่อได้ยินเสียงของหลินกู๋หยู่สีหน้าของฉือหางก็แข็งเกร็งชั่วคราว

        เบี่ยงศีรษะไปมองที่หลินกู๋หยู่ ฉือหางรู้สึกจนปัญญาเป็นครั้งแรก

        ถ้าเขาไม่บังเอิญเจอฉือเทาทำสิ่งนั้นในวันนี้เขาอาจจะรู้สึกว่าฉือเทาเป็นเพียงลูกที่ล้างผลาญพ่อแม่

        แต่ว่าตอนนี้

        ฉือหางเริ่มจะเข้าใจสิ่งที่หลินกู๋หยู่พูดในวันนั้นแล้ว

        สมาชิกในครอบครัวเดียวกัน บางคนก็อาจจะไม่ใช่คนดี

        หลังจากเล่าสิ่งที่ฉือเทาได้ทำลงไปใบหน้าของฉือหางก็น่าเกลียดยิ่งขึ้น

        “ปรากฏว่าเป็นเช่นนี้นี่เอง” หลินกู๋หยู่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ในตอนแรกข้าก็รู้สึกงงงวยแต่ตอนนี้ข้าเข้าใจอย่างสมบูรณ์แล้ว”

        หญิงสาวกลืนน้ำลายด้วยความเจ็บปวด เงยหน้าขึ้นมองฉือหางเมื่อหลินกู๋หยู่พูดมีควันหมอกสีขาวถูกพ่นออกมาจากปาก

        “หนาวไหม?” ฉือหางถามเสียงเบา เอื้อมมือไปจับมือของหลินกู๋หยู่ แล้วลูบเบาๆ “ยังหนาวอยู่ไหม?”

        เมื่อเห็นว่าใบหน้าของหลินกู๋หยู่ยังคงไม่น่าดูนักฉือหางจึงแตะมือของหลินกู๋หยู่ที่ปากของเขา แล้วทอดถอนหายใจ

        ความร้อนจากฝ่ามือทำให้หัวใจของหลินกู๋หยู่เต้นแรงไปชั่วขณะ

        “ดีขึ้นมากแล้ว” หลินกู๋หยู่ไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุใด การป่วยคราวนี้ถึงยังไม่หายดีแววตาจับจ้องไปที่ฉือหาง

        “ข้าจะแบกเจ้ากลับบ้าน!” หลังจากออกจากเมือง ฉือหางเอ่ยด้วยเสียงต่ำ

        "ไม่เป็นไรแล้ว ข้ายังสามารถเดินไปได้”หลินกู๋หยู่รู้ดีว่า แม้ว่าน้ำหนักร่างกายของนางจะไม่หนักมากแต่ฉือหางก็คงจะเหนื่อยมาก หากเขาต้องแบกนางเป็นเวลานาน

        "ข้าแบกเจ้า!”ฉือหางกล่าว เดินไปด้านหน้าของหลินกู๋หยู่และย่อตัวลง

        ชายหนุ่มย่อตัวอยู่ข้างหน้านางแผ่นหลังของคนเบื้องหน้าทำให้นางรู้สึกอบอุ่น

        “ขึ้นมาสิ” ฉือหางกล่าว หันศีรษะไปมองหลินกู๋หยู่ แล้วพูดเสียงเบา “ข้าไม่เหนื่อย”

        เมื่อหลินกู๋หยู่มองฉือหางเช่นนี้นางยังต้องการที่จะปฏิเสธ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าฉือหางแบกนางขึ้นโดยตรง

        หญิงสาวกอดคอของฉือหางแน่นโดยไม่ทันได้เตรียมตัวหลินกู๋หยู่นอนอยู่บนแผ่นหลังของฉือหางและทันใดนั้นก็รู้สึกว่าสภาพแวดล้อมไม่เย็นนัก

        หิมะโปรยตกเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

        หลินกู๋หยู่พูดด้วยความประหลาดใจ"หิมะตกแล้ว เมื่อก่อนข้าไม่ค่อยได้เห็นหิมะ!"

        “หิมะตกทุกปีไม่ใช่หรือ?” ฉือหางยกหลินกู๋หยู่ขึ้นมา แล้วพูดเบาๆ

        “ใช่แล้ว” หลินกู๋หยู่เงยหน้าขึ้นมองหิมะตกหนักที่โปรยปรายไปทั่วท้องฟ้าและหัวใจของนางก็ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น

        หลินกู๋หยู่พบผู้คนตามท้องถนนบ้างประปรายแต่หลินกู๋หยู่แสร้งทำเป็นไม่เห็นพวกเขา

        แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้ทำอะไรเลยแต่สำหรับคนแปลกหน้าแล้ว พฤติกรรมของพวกเขาทั้งสองนั้นอุกอาจเกินไป

        เปลือกตาหนักอึ้งมากใบหน้าของหลินกู๋หยู่นอนคว่ำอยู่บนไหล่ของฉือหาง ร่างกายของนางร้อนผะผ่าวราวกับถูกไฟไหม้อย่างรุนแรง

        “เจ้าเป็นไข้เมื่อก่อนก็ทรมานเช่นนี้ด้วยหรือไม่?” สุขภาพของหลินกู๋หยู่ดีมาโดยตลอด นางไม่ได้ป่วยบ่อยนัก

        "ก็พอทนได้”ฉือหางพูดออกมาขณะหายใจหอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหมอกควันสีขาว

        หลินกู๋หยู่ยกมือขึ้นเพื่อปัดเกล็ดหิมะบนร่างของฉือหางอย่างแผ่วเบา

        หิมะตกหนักมากกิ่งก้านปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะ บนใบหญ้าก็เต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลน

        หลินกู๋หยู่มองย้อนกลับไปเห็นรอยเท้าลึกที่ทิ้งไว้บนถนน

        หลินกู๋หยู่กอดฉือหางแน่นยิ่งขึ้น นางนอนบนแผ่นหลังของฉือหาง"คงจะดีถ้ามีกล้องถ่ายรูป ข้าอยากถ่ายรูปเก็บไว้จริงๆ"

        “กล้อง…ถ่ายรูปคืออะไร?” ฉือหางถามขึ้นด้วยความงุนงง

        "มันเป็นสิ่งที่สามารถถ่ายภาพช่วงเวลาที่ดีที่สุดได้”หลินกู๋หยู่หรี่ตาด้วยความสะลึมสะลือและเปิดริมฝีปากเล็กน้อย

        “จะถ่ายภาพอะไร?”

        "ถ่ายภาพเจ้า"

        คำพูดของหลินกู๋หยู่ฟังดูเหมือนจริงน้อยลงเรื่อยๆฉือหางเบี่ยงศีรษะไปมอง เห็นแต่เพียงศีรษะหลินกู๋หยู่ที่นอนซมอยู่บนหลังของเขา

        เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินกู๋หยู่พูดฉือหางรู้สึกสับสนเล็กน้อย เมื่อใดก็ตามที่หลินกู๋หยู่พูดเรื่องเพ้อเจ้อทำให้ฉือหางรู้สึกไม่สบายใจหลายส่วนเสมอ

        “กู๋หยู่”

        ฉือหางเรียกด้วยเสียงต่ำ

        "อืม?"

        หลินกู๋หยู่เบิกดวงตาของนางเล็กน้อย พยายามอย่างมากที่จะมองคนตรงหน้านางให้ชัดเจนทว่าจู่ๆ จิตใจที่ร้อนระอุของนางก็หวนจำอะไรบางอย่างได้

        ถ้าข้ารู้เร็วกว่านี้ให้ฉือหางมารับยาโดยตรงก็ได้แล้ว ด้วยอาการของนางเช่นนี้ไม่แน่ว่านางอาจจะป่วยหนักกว่านี้ก็ได้

        นางทำอะไรโง่ๆ ไปแล้วไม่เช่นนั้นนางคงไม่เป็นเช่นนี้อย่างแน่นอน

        “เจ้าอย่าหลับ ข้างนอกอากาศหนาวถ้าเจ้าป่วยขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?” ฉือหางพูดอย่างเป็นห่วง

        “ข้าจะไม่นอนหลับ” หลินกู๋หยู่พูดด้วยความสะลึมสะลือ พยายามลืมตา “เจ้าก็อย่ากังวลไปเลย”

        "มาคุยกันเถอะ"ขณะที่ฉือหางพูด เขาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อยกหลินกู๋หยู่ขึ้นมาจากนั้นเขาก็พูดขึ้น

        หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ทับถมกันจนยามนี้สูงเลยข้อเท้าของฉือหางแล้ว

        หลินกู๋หยู่ตะคอกอย่างอ่อนแรง “ตกลง”

        เมื่อมองจากระยะไกลร่างของทั้งคู่กลายเป็นสีขาวโพลน

        เดิมทีหลินกู๋หยู่ก็มีน้ำหนักไม่เบา แต่ตอนนี้มีเกล็ดหิมะมากมายบนร่างของนาง

        ทุกย่างก้าวเกล็ดหิมะบนร่างของฉือหางและหลินกู๋หยู่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา

        “เจ้าคิดว่าในอนาคตเราต้องให้โต้ซาไปเรียนหนังสือจริงๆหรือ?”

        "ไป”หลินกู๋หยู่พยายามลืมตาขึ้น ยกมือขึ้นปัดเกล็ดหิมะออกจากศีรษะและไหล่ของฉือหางมือแดงก่ำจากความเหน็บหนาว

        จมูกไม่สามารถระบายอากาศได้นางหายใจได้ทางปากเท่านั้น

        นอนบนไหล่ของฉือหาง เช่นนี้ดูเหมือนว่านางรู้สึกว่าร่างกายของตนเองจะดีขึ้นเล็กน้อย

        “ต้องให้เขาเรียนหนังสือไม่ว่าเขา...” หลินกู๋หยู่ลืมตาขึ้น มองไปที่ใบหน้าด้านข้างของฉือหางอากาศยามนี้หนาวมากจนใบหน้าของเขาแดงก่ำ “ไม่ว่าเขาจะสอบผ่านระดับท้องถิ่นหรือไม่ก็ตามข้าแค่หวังว่าเขาจะเข้าใจหลักการของการเป็นมนุษย์ได้บ้าง”

        ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้านางดูเหมือนจะมีพลังเวทมนตร์แปลกๆ ซึ่งทำให้นางสงบจิตสงบใจ

        "เชื่อฟังเจ้า”ฉือหางหันหน้าไปมองหลินกู๋หยู่ พลางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย "ในอนาคตพวกเราจะมีอีกหนึ่งคน"

        หลินกู๋หยู่หลับตาในสภาพเปลือกตาหนักอึ้งเต็มทนฟังคำพูดของฉือหางและพูดว่า "อืม" อย่างมีสติ

        ฉือหางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเดินไปข้างหน้าโดยมีหลินกู๋หยู่อยู่บนแผ่นหลังของเขาเม้มริมฝีปากแน่น

        แม้ว่าจะเป็นวันที่อากาศหนาวเหน็บแต่เขากลับไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อยดูเหมือนว่าร่างกายของเขามีไฟอย่างไรอย่างนั้น

        สวบสาบ

        ทุกครั้งที่ฉือหางก้าวฝีเท้าไปข้างหน้าก็จะได้ยินเสียงเหยียบหิมะดังสวบสาบขึ้นมาจากด้านหลัง

        กลับบ้าน

        ฉือหางเบี่ยงศีรษะไปมองที่หลินกู๋หยู่นางไม่ได้พูดมาสักพักหนึ่งแล้ว

        จู่ๆ ฉือหางก็รู้สึกไม่สบายใจและเขาตะโกนเรียกอย่างเป็นห่วง "กู๋หยู่!"

        คนที่อยู่ด้านหลังไม่ขยับเขยื้อน

        หัวใจของฉือหางสั่นไหวอยู่หลายส่วนเขายืนนิ่งก่อนจะเขย่าตัวหญิงสาวอย่างแรง "กู๋หยู่!"

        “อยู่” เสียงแผ่วเบาแว่วดังมาจากคนบนร่างกาย

        ในช่วงเวลานี้หัวใจของฉือหางก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

        "เจ้า...”ฉือหางเบี่ยงศีรษะไปมองด้านที่หลินกู๋หยู่นอนคว่ำอยู่ แล้วเอ่ยถามเสียงต่ำว่า"เจ้าคือใคร?"