ต้อนรับคุณชายใหญ่
วันหนึ่งในกลางฤดูใบไม้ผลิในครัวทำงานกันอย่างรีบเร่ง ชิงเถาเองก็วิ่งวุ่นทำงานช่วยทุกคนไม่มีได้พัก วันนี้ถือเป็วันสำคัญอีกวันของจวนท่านรองกรมพิธีการเพราะวันนี้เป็วันที่บุตรชายคนโตหรือเทียนลู่ฉีจะกลับมาหลังจากจบการศึกษาจากสำนักใหญ่อย่างสำนักพยัคฆ์โลกันต์ที่อยู่ทางใต้ของแคว้นเทียนลู่ฉีบุรุษอายุ 17 ปี ถือเป็บุคคลที่มีอนาคตไกลอย่างยิ่งเนื่องจากมีความสามารถทั้งบู้และบุ๋นแล้วยังมีข่าวมาว่าคุณชายใหญ่กลับมาเพื่อเตรียมตัวสอบจอหงวนในปลายฤดูใบไม้ผลินี้
“เร็วๆเข้า เร่งมือๆเราต้องออกไปต้อนรับคุณชายใหญ่ที่หน้าจวนด้วย ต้องรีบแล้ว” หัวหน้าโรงครัวเร่งทุกคนให้รีบทำงานเนื่องจากใกล้ได้เวลาแล้วทั้งตอนนี้ทุกคนก็กำลังเตรียมอาหารเที่ยงกันอย่างวุ่นวายอาหารมากกว่าเดิมเป็เท่าตัวทั้งๆที่คนงานมีเท่าเดิมจะไม่ให้วุ่นวายได้เยี่ยงไรละ
“คุณชายใหญ่จะถึงแล้วๆ” เสียงเด็กชายผู้หนึ่งวิ่งผ่านโรงครัวแล้วก็วิ่งผ่านไปเพื่อที่จะบอกกล่าวกับทุกคนให้ไปเตรียมรอต้อนรับได้แล้ว
“ไปๆ ทุกคนออกไปต้อนรับคุณชายก่อนที่เหลือก็กลับมาทำให้เรียบร้อย” หลังจากได้ยินทุกคนก็วางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วเดินตามกันออกไปทางหน้าจวนทันทีจะมีก็แต่สาวใช้บางคนที่กลับไปแต่งเนื้อแต่งตัวใหม่ให้เป็ที่น่าสนใจแก่คุณชาย
“ทุกคนเข้าแถวให้เป็ระเบียบเร็วเข้าๆ”พ่อบ้านของจวนออกมาสั่งการกับทุกคนให้เข้าแถวั้แ่หน้าประตูทางเข้าจวนตอนนี้ยาวจะถึงเรือนรับรองที่อยู่หน้าสุดอยู่แล้วก่อนที่เ้านายทุกผู้จะออกมาจากเรือน บ่าวที่ดีก็ต้องออกมาก่อนเป็ธรรมดา
“ไหนว่ามาแล้วไงเ้าค่ะท่านแม่นี่ข้ายืนรอจนเมื่อยขาไปหมดแล้ว”ชิงเถาบ่นขึ้นหลังยืนรอมาสักพักแต่ก็ยังไม่มีใครมาเลย
“อีกสักพักก็คงมากันแล้ว ทนหน่อยนะลูก”
เมื่อเ้านายของจวนเดินออกมารอกันอยู่หน้าประตูทางเข้าจวนได้ไม่นานก็มีขนวนม้ามาถึงหน้าประตูชายหนุ่มในชุดสีน้ำเงินเข้มลวดลายน่าเกรงขามะโลงจากม้าสีดำเงาด้วยท่วงท่าสง่างามพร้อมเข้ามาคำนับผู้เป็บิดา มารดา และย่าที่ออกมาต้อนรับพร้อมกันอนุ คุณชายคุณหนูทุกคนในจวน
“หลานคำนับท่านย่า ลูกคำนับท่านพ่อท่านแม่ สบายดีนะขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทั้งคุณหนูและสาวใช้ต้องยิ้มตามจนแก้มปริ
“ลู่ฉีหลานรักของย่าเ้ากลับมาแล้วเป็อย่างไรบ้างคงลำบากมากสินะ” ฮูหยินผู้เฒ่าถามออกมาพร้อมเข้าไปจับมือด้วยความห่วงใย
“หลานสบายดีขอรับท่านย่า” เทียนลู่ฉีตอบกลับ
“ท่านแม่ลู่ฉีกลับมาเหนื่อยๆให้กลับเข้าไปพักก่อนเถอะขอรับแล้วค่อยคุยกันต่อ” ท่านรองงเ้ากรมพิธีการบอกกับผู้เป็มารดา
“ใช้เ้าค่ะลู่ฉีวันนี้แม่ให้ทางครัวเตรียมอาหารไว้มากมายเลย เข้าไปพักที่เรือนรับรองก่อนอีกซักพักจะได้รับอาหารเที่ยงพร้อมกันดีไหมดจ้าค่ะท่านแม่” ฮูหยินใหญ่เอ่ยเสริมขึ้นมาด้วยนางอยากให้ลูกชายได้ไปนั่งพักผ่อนแล้ว
“ข้าก็จะพาที่ใหญ่ไปพักเช่นกันเ้าค่ะ”เทียนหลิ่งเจียคุณหนูรองเอ่ยพร้อมเข้าไปจับแขนอีกด้านพร้อมเดินเข้าไปข้างใน
“ปะๆ ย่าจะจะพาเ้าไปเช่นกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าเดินนำพร้อมกับคุณชายใหญ่และคุณหนูรองเข้าไปในเรือนรับรองที่เตรียมไว้ตามด้วยท่านรองเ้ากรมกับฮูหยินใหญ่มองดูแล้วช่างเป็ภาพครอบครัวที่สุขสันต์เหลือเกิน แต่ยังไม่หมดยังมีอนุ คุณหนูคุณชายคนอื่นๆ ที่เดินตามเข้าไปด้วยมีบ้างก็ยิ้มยินดี บ้างก็มีสายอิจฉา เมื่อเดินผ่านบ่าวที่เดินรอรับอยู่สองข้างถนนเล็กในจวนทุกก็ก้มหน้ายกมือคำนับพร้อมเอ่ยคำว่า“ยินดีต้อนรับคุณชายใหญ่” หลังจากทุกคนเข้าไปในห้องรับรองแล้วบ่าวก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่กันอย่างขันแข็งโดยเฉพาะคนของโรงครัวที่เหมือนจะวิ่งแข่งกันอยู่แล้วเนื่องจากกลัวอาหารเสร็จไม่ทัน
“อ่าาาา วันนี้เหนื่อยมากเลยเพิ่มคุณชายมาแค่คนเดียวทำอาหารเพิ่มเป็เท่าตัวนี่คุณชายเป็หมูหรือยังไงกัน” ‘ยัยตัวี้เีจะพูดเสียงดังทำไมเนี่ยเดี๋ยวก็มีคนมายินหรอก: เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยว่า’ ชิงเถาหลังจากนางกินข้างเย็นเสร็จยังไม่ทันจะอยู่ด้วยเก็บของก็หนีออกมาเดินเล่นด้านหลังเรือนพักบ่าวรับใช้โดยที่ไม่รู้เลยว่าเสียงที่นางบ่นไปเข้าถึงหูใครบางที่ออกมาเดินเล่นเหมือนกัน
333
