ตอนที่ 6 การท้าทายครั้งใหม่
เมื่อโทมัสได้โปรยอัฐิของดีแลนล่องลอยสู่อากาศมันได้ลอยตามอากาศไปหรือบางส่วนจะตกลงสู่น้ำโทมัสกำลังจ้องมองผงขี้เทาที่กำลังลอยออกไป เขานึกถึงน้องชายอย่างคิดถึง ทางโพรทาเลียกำลังจ้องมองทะเลสาบอย่างแปลกๆเธอรู้สึกถึงบางอย่างแต่มันััไม่ค่อยได้ แต่เธอััน้ำแล้วมันคล้ายในฝันมากๆจนเธอสงสัยว่ามีสิ่งใดเรียกเธอมาที่นี่กันก่อนที่ลิซ่าจะเดินมาหาโพรทาเลียที่กำลังนั่งอยู่ริมทะเลสาบ
“ครุ่นคิดอะไรหรือ?”
โพรทาเลียหันไปมองอีกฝ่ายทันที “อ๋อ...เอ่ย...เปล่านะแค่...รู้สึกถึงบางอย่างที่คล้ายๆ ในฝันนะ ท่านพี่...”
“ในฝันเหรอ?”
“ใช่...ในฝัน...”
โพรทาเลียมองทอดออกไปที่ทะเลสาบลิซ่าก็งงว่าในฝันของโพรทาเลียมีอะไรเกิดขึ้นทำให้อีกฝ่ายเหมือนมีความคิดเต็มหัวไปหมด ก่อนที่โทมัสจะหันมาหาพวกคีย์
“เฮ้! คีย์ ลิซ่า กลับบ้านพักกันเดียวถึงเวลาทานอาหารกันแล้ว”
ทั้งสองคนหันไปพยักหน้าให้อีกฝ่าย ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาโทมัสพวกเขาต่างกลับบ้านพักเอาของไปเก็บก่อนจะเตรียมตัวไปยังโรงอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักมากนั้นตามที่โทมัสบอกเขานำแผนที่ให้ตามที่สัญญากับโพรทาเลียไว้ เธอนำแผนที่มากางดูเธอมองอย่างสนใจว่าในค่ายมีสถานที่แบบไหนมั้งระหว่างรอลิซ่าแต่งตัวใหม่ตามที่โทมัสบอกไม่นานนักลิซ่าก็ออกมาจากบ้านพักด้วยการแต่งกายเสื้อสีส้มและกางเกงขายาวตัวเดิมที่เธอชอบใจ
“กางเกงตัวเก่งสินะ”
“แน่อยู่แล้วมันใส่สบายนี่น่า” ลิซ่าขยับตัวไปมาอย่างชอบใจ
“เอาล่ะๆ ทั้งสองคน มาเข้าแถวเร็ว ทุกคนรออยู่แล้วนะ”
“ขอรับ/เ้าค่ะ”
พอทั้งสองขานตอบก็เดินไปยังท้ายแถวทุกคนต่างเดินกันไปยังโรงอาหาร ระหว่างเดินนั้น โพรทาเลียก็คุยกับเพื่อนในบ้านอย่างสนใจเกี่ยวกับในค่ายว่ามีอะไรให้ทำมั้งจนโพรทาเลียรู้สึกสายตาที่จับจ้องมาที่เธอจากกลุ่มพี่น้องบ้านเฮอร์มีสเธอหันไปมองคนที่อยู่ข้างหน้าว่าใครมอง แต่ก็ไม่มีใครจ้องมองเธอเลยสักคนเลยทำให้เธอสงสัยว่าใครมองกัน เพื่อนข้างหน้าก็เรียกเธอทำให้เธอหันไปมองแล้วคุยต่อจนกระทั่งมาถึงโรงอาหารเป็ครั้งแรกที่เห็นโรงอาหารนี้มันทั้งใหญ่และกว้างมากๆ สิ่งก่อสร้างคล้ายๆโดมขนาดใหญ่ที่มีผ้าใบคลุมกัน้าไว้ แล้วมีเสาไม้ท่อนใหญ่สลักลวดลายคล้ายๆเสากรีก หลายเสา โพรทาเลียเห็นแล้วรู้สึกอลังการมากๆ จนสะดุดตาหันไปเห็นว่านอกจากเด็กค่ายฮาล์ฟบลัดยังมีเด็กจากค่ายจูปิเตอร์มาอยู่ที่นี้ด้วย
“เอ๋...มีเด็กๆ จากค่ายม่วงด้วยเหรอนั้น?” โพรทาเลียพูดพึมพำอย่างสงสัย
เด็กๆบ้านเฮอร์มีสมานั่งร่วมโต๊ะกับเด็กค่ายจูปิเตอร์ที่เป็สายเืของเทพเมอร์คิวรีหรือก็คือเฮอร์มีสนั้นร่างโรมันนั้นล่ะโทมัสได้แนะนำพวกคีย์กับเด็กค่ายจูปิเตอร์พวกนั้นต่างคุยกับพวกคีย์อย่างสนใจทั้งสองคนจนกระทั่งชายคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างหลังเธอจนทุกคนในบ้านต่างส่งสัญญาณว่ามีคนอยู่ข้างหลังของโพรทาเลียทำให้เธอค่อยๆ หันไปมองว่าใครมายืนข้างหลัง
“อ๊ะ...” โพรทาเลียเห็นคนที่มาหาก็โล่งใจเลยว่าเป็ใคร “ท่านไครอน...”
“ไง คีย์ ลิซ่า” ไครอนทักทายเด็กทั้งสองคนทันที
“สวัสดีขอรับ มีอะไรกับพวกเราหรือขอรับ?” โพรทาเลียพูดด้วยเสียงนุ่มนวลกับผู้ใหญ่
“ข้าจะพาพวกเราไปที่หน้าลานกว้างเพื่อพาพวกเ้าทั้งสองแนะนำตัวกับเหล่าทุกคนในค่ายนะ”
“เอ๋...” ทั้งสองคนต่างอึ้ง ก่อนจะร้องอุทานกันออกมาอย่างใ “เออออออออออออออออออออออออ๋!!”
พอทั้งสองคนได้รู้ว่าตนต้องออกไปแนะนำตัวกับทุกคนในค่ายโพรทาเลียเป็คนแรกที่รู้สึกว่าไม่อยากไปแนะนำตัวเพราะจะกลายเป็จุดสนใจจากข่าวลือวันแรกที่เธอมายังค่ายนี้ แล้วต่อกรกับนูอัสเข้าชื่อคีย์ วันเดอร์เลอร์คงเป็ชื่อที่ทุกคนจะจารึกว่าเป็บุคคลแรกที่กล้าต่อกรกับยัยสายเืโพไซดอนแน่ๆพอไครอนมาเชิญทั้งสองตามเขาไป พวกเขาก็ยอมเดินตามไป ทุกคนต่างหันไปมองคนที่เดินตามไครอนว่าเด็กพวกนั้นเป็ใครเพอร์ซีย์ที่นั่งอยู่ตำแหน่งของผู้อำนวยการค่ายก็มองเด็กสองคนที่เดินมาเขาลุกขึ้นพร้อมกับเคาะแก้วเบาๆ ให้เสียงแก้วทำให้ทุกคนหันมาสนใจกัน
“ไง เหล่ามนุษย์กึ่งเทพทุกคน วันนี้ก็เป็อีกวันของวันใหม่ๆที่พวกเราจะฝึกฝนร่างกายของตัวเองกันอีกในวันนี้ แต่ฉันก็ไม่ได้จะมาพูดอะไรเยอะวันนี้...” เพอร์ซีย์หันไปมองคีย์และลิซ่า“เรามีเพื่อนใหม่มาให้พวกเธอรู้จัก ลิซ่า วันเดอร์เลอร์กับคีย์ วันเดอร์เลอร์”
ทุกคนต่างจ้องมองอย่างสนใจกับสมาชิกใหม่ของค่ายฮาล์ฟบลัดบางคนที่อยู่ใกล้ก็ต้องชะโงกหน้าออกมาดูหน้าเด็กใหม่ บางคนอยู่ใกล้ๆก็สนใจเด็กทั้งสองมากๆ
ลิซ่าเดินออกมาแล้วโค้งตัวนิดหน่อย “ข้ามีนามว่า ลิซ่าวันเดอร์เลอร์ เ้าค่ะ”
“โอ้~”
เสียงฮือฮาขึ้นเหมือนลิซ่าแนะนำตัวเพราะใบหน้าอันสวยงดงามของเทพีถึงจะอยู่ร่างแปลงก็ทำให้หลายคนสนใจได้เหมือนกัน
โพรทาเลียเดินมาก้าวหนึ่งพร้อมกับโค้งคำนับอย่างสง่างาม “ข้ามีนามว่าคีย์ วันเดอร์เลอร์ ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”
พอโพรทาเลียแนะนำตัวจบ ทุกคนต่างมองมาเธอเป็ตาเดียวกันเพราะเธอนี่ล่ะ คือ เด็กผู้ชายที่จัดการหัวโจ๊กของค่ายได้ จัดการกับลูกสาวของเพอร์ซีย์แจ็กสันได้ นูอัสที่ได้เห็นเด็กผู้ชายที่จัดการเธออีกครั้งทำให้เธอขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างโกรธเคือง จนทำให้ช้อนในมือหักคามือของเธอทุกคนในบ้านโพไซดอนมองเป็ตาเดียวกันว่า เ้าเด็กนี้เล่นผิดคนแล้วล่ะ
“เอาล่ะๆ เงียบๆ หน่อย คีย์กับลิซ่าจะอยู่บ้านเฮอร์มีสไปจนกว่าพ่อหรือแม่ของเขาจะยืนยันได้ว่าพวกเขาเป็ลูกของเทพองค์ไหนก็ฝากเพื่อนใหม่กันด้วยล่ะทุกคน”
“ครับ/ค่ะ” ทุกคนต่างขานรับพร้อมกันทันที
“เอาล่ะ งั้นเชิญทั้งสองคนกลับที่ได้แล้วก็ทุกคนทานอาหารกันได้แล้วล่ะ”
พอผู้อำนวยการอย่างเพอร์ซีย์พูดจบทุกคนก็ต่างเตรียมจะทานอาหารกัน ทุกคนตักอาหารกัน บางคนก็กำลังทานอาหารบ้านเฮอร์มีสแต่ละคนต่างลุกขึ้นกันเพื่อไปตักอาหารโพรทาเลียก็กำลังลุกขึ้นไปจะตักอาหารเธอกำลังจะเดินไปตักอาหารก็มีคนเอาเท้ามาสกัดขาเธอแต่เธอเห็นก่อนเลยะโหลบทันที เธอก็หันไปมองคนที่สกัดขาเธอทันทีก็เห็นว่าเป็นูอัส เธอก็ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรก่อนจะพูดบางอย่าง
“Αισθάνεται ότι κάποιος έχασε κάτι. [รู้สึกเหมือนใครพลาดอะไรนะ...]” โพรทาเลียพูดเป็ภาษากรีกทำเอานูอัสถึงกับหน้าแดงทันที
โพรทาเลียยิ้มเยาะก่อนจะเดินต่อไปทันที นูอัสจะเดินตามแต่พวกบ้านเฮอร์มีสก็มาดักหน้าของนูอัส
“อุ้ย...โทษทีนะ เธอขวางทางพวกเรากลับที่นั่งนะ”
“ชิ!” นูอัสถึงกับไม่ชอบใจทันที ก่อนจะเดินกลับทันที
เด็กบ้านเฮอร์มีสที่กวนประสาทใส่อีกฝ่ายได้ก็มีความสุขมากๆโพรทาเลียเห็นก็ขำหน่อยๆ ก่อนจะเดินไปตักอาหารที่เธออยากกินั้แ่ผลไม้เนื้อสัตว์ ขนมปัง แล้วก็แยม เธอเห็นแยมนึกถึงแยมฝีมือแม่ที่อร่อยมากๆ ในบ้านจนกระทั่งมีคนพูดขึ้น
“แยมฝีมือคุณนายแจ็กสันนะอร่อยที่สุดเลยล่ะ”
“ใช่ ฉันถึงตักเยอะๆ นี่ไงล่ะ”
ชายสองคนจากบ้านเฮอร์มีสพูดขึ้นทำเอาโพรทาเลียถึงกับมองแยมตรงหน้าทันที เธอยื่นมือไปจับช้อนเพื่อตักแยมทันทีเธอตักแยมจนพูน โทมัสเห็นถึงกับแตะไหล่ของเธอทันที
“นายจะตักเยอะไปแล้วนะ น้องชาย เดียวกินไม่หมดหรอก...”
“ไม่เป็ไร แค่แยมข้ากินหมดอยู่แล้ว...”
เธอจ้องแยมตรงหน้าอย่างมีความสุขทำเอาโทมัสเห็นใบหน้านั้นแล้วเอ็นดูขึ้นมาทันที โพรทาเลียเดินต่อไปยังจุดถัดไปก่อนจะเห็นบางคนเดินตรงไปที่กองไฟตรงหน้าโรงอาหารโพรทาเลียมองด้วยความสงสัยก่อนจะหันไปถามโทมัสทันที
“เอ่อ...ท่านพี่โทมัส...นั้นคืออะไรแล้วทำไมพวกเขาถึงโยนอาหารไปในกองไฟแล้วอาหารก็หายไปเลยล่ะ?”
“อ๋อ พวกเขานำอาหารของตัวเองถวายแก่เหล่าทวยเทพนะ” โทมัสอธิบาย “อยากให้ใครก็อธิษฐานไปตามที่นาย้าว่าจะให้เทพองค์ไหนไปนะ”
“แบบนี้เอง...”
“งั้นไปกัน เดียวฉันจะสาธิตให้ได้ดู”
“อืมๆ” โพรทาเลียเดินตามไปหมดทันทีโทมัสแบ่งอาหารในจานใส่ลงในกองไฟมันมีกลิ่นที่หอมมากๆ ไม่มีกลิ่นไหม้เลยด้วยซ้ำ ทำเอาโพรทาเลียเคลิ้มไปเลย“หอมจัง...”
“ใช่ไหมล่ะ!? นั้นตานายล่ะ เดียวคนอื่นๆ ก็จะได้ทำเดียวฉันจะต้องไปอธิบายให้ลิซ่าอีก”
“ได้เลย” พอโพรทาเลียเข้าใจอีกฝ่ายก็เดินออกไปหาลิซ่าเพื่ออธิบายให้ฟังโพรทาเลียถวายอาหารบางส่วนของตนใส่ในกองไฟ ก่อนจะอธิษฐานออกไป “ข้าไม่รู้ว่าควรให้เทพองค์ไหนดีแต่ข้าขอให้แก่คนที่ปกป้องข้ามาตลอด แองเจิล”
เสียงพูดของโพรทาเลียดังไปถึงหูของชายผมขาวที่กำลังนอนอยู่บนต้นไม้เขาได้ยินคนเอ่ยชื่อนั้นเขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมามองหาว่าผู้ใดเป็คนเอ่ยนามนั้นออกมา
“ใครกันที่พูดชื่อนั้นออกมาได้...ชื่อที่ข้าไม่ได้นึกถึงมานานแสนนานขนาดนี้...”
โครนอสครุ่นคิดถึงชื่อนั้นด้วยใบหน้าอันโศกเศร้าเพราะนามที่เขาได้ยินนั้นเป็นามของบุตรชายองค์โตของเขา แองเจิล
[แองเจิลเป็บุตรของโครนอสที่แต่งขึ้นไม่มีในประวัติศาสตร์นะจ้ะ ร่วมถึงเทพีอลิซ่าเบ็ธก็ด้วยนะ]
โพรทาเลียกล่าวถวายอาหารเสร็จก็เดินกลับไปยังที่ของตนพร้อมกับอาหารเต็มจานของเธอทำเอาคนที่นั่งตรงข้ามเธอที่ใส่ชุดสีม่วงสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายจะกินหมดเหรอก่อนที่เขาจะแนะนำตัวให้โพรทาเลียรู้จัก
“เอ่อ...ไง...”
โพรทาเลียที่กำลังจะกินอยู่นั้นก็ชะงักมองอีกฝ่ายทันทีก่อนจะทักทาย“ไง...”
“ฉัน ปีเตอร์...ปีเตอร์ ซอร์เยอร์ ยินดีที่ได้รู้จัก” ปีเตอร์ยื่นมือเพื่อจะไปจับมือทักทายอีกฝ่าย
“ยินดีที่ได้รู้จักซอร์เยอร์” โพรทาเลียยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายทันที
“ฉันเห็นนายตักอาหารมาเยอะ จะกินหมดเหรอ? วันเดอร์เลอร์”
“หมดอยู่แล้วล่ะ ขอบใจที่ห่วงข้า ซอร์เยอร์”
“งั้นเหรอ จริงสิ ฉันเห็นนายพูดคำแปลกๆ แบบคนโบราณพูดนายทำไมพูดแบบนั้นล่ะ”
“อ๋อ...ก็แบบว่า...ฉันเคยติดอยู่ในโลตัสคาสิโนนะ”
“ติดในโลตัสคาสิโนนะเหรอ!” ปีเตอร์ตกตะลึงเลยระหว่างที่โพรทาเลียกินอาหาร
“ใช่ ติดอยู่หลายปีจนกระทั่งได้สติกลับมานะ”
“สุดยอด แล้วกี่ปีกว่านายจะออกมาได้ล่ะ”
“เอ่อ...ก็ใช้เวลาเกือบ 200 ปีนะ”
“ห๊า!!200 ปี!!” ปีเตอร์ะโเสียงดังจนคนอื่นๆต่างเงียบหมด เขาหันไปมองทุกคนก่อนจะพูดขอโทษออกมา “ขอโทษที...”
ทุกคนต่างหันกลับไปกินข้าวทันที ปีเตอร์หันมาคุยกับคีย์ต่อ “นั้นนายก็อายุ...”
“ก็เกือบๆ 200กว่าปีนะ”
“สุดยอด...”
“แต่ในชีวิตฉันตอนนี้ ฉันถือว่าตัวเองอายุ 15 ดีที่สุดนั้นล่ะ” โพรทาเลียไม่ค่อยอยากให้ใครมานับว่าเธอแก่แน่ๆเพราะเธอไม่ได้แก่จริงๆ
“อายุเท่าฉันเลย ฝากตัวอีกรอบละกัน”
“เช่นกัน”
โพรทาเลียทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่จากค่ายจูปิเตอร์ถือว่าเป็พี่น้องเธอในค่ายนี้ล่ะนะ นั้นทำให้โพรทาเลียยิ้มสักเล็กน้อยแต่ก็ต้องมีความระวังเล็กน้อยเพราะถ้าเกิดพวกของนูอัสปลอมเป็เหล่ามนุษย์กึ่งเทพขึ้นมาเธอคงซวยเพราะไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายอะไรเลย ระหว่างโพรทาเลียกำลังกินอาหารอย่างอร่อยนั้นเสียงของแองเจิลที่อยู่ข้างในตัวเธอก็ดังขึ้นมา
‘ขอบใจสำหรับอาหาร โพรทาเลีย’
โพรทาเลียได้ยินเสียงของอีกฝ่ายก็ทำให้เธอขำออกมาเล็กน้อยเธอไม่ว่าอีกฝ่ายจะออกมาขอบคุณเธอ จนลิซ่าที่นั่งข้างๆเกิดสงสัยว่าโพรทาเลียขำอะไร
“ขำอะไรนะ?”
โพรทาเลียเงยหน้าขึ้น ก่อนตอบปฏิเสธออกไป “อ๋อ...เปล่านะ...ไม่มี...”
ลิซ่าขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าถ้าไม่มีอะไรแล้วเธอขำทำไมโพรทาเลียหันกลับมาทานอาหารต่อ โดยปล่อยให้ลิซ่ายังงงอยู่อย่างนั้นแต่เธอก็หันมาทานอาหารต่อโดยไม่สนใจ โพรทาเลียกำลังหยิบขนมปังขึ้นมาแล้วทาแยมผลไม้ลงบนขนมปัง พอกำลังจะกินเธอก็จ้องมองแยมบนขนมปังอย่างคิดถึงก่อนจะลิ้มรสชาติของมันความเปรี้ยวของสตรอเบอรี่ช่างละมุมคู่กับความหวานของน้ำตาที่ผสมเขาด้วยกันมันช่างเอร็ดอร่อยมากๆ นี่ล่ะรสชาติแยมของแม่ เธอคิดเลยว่านี่ล่ะรสชาติแยมของแม่เธอ ระหว่างทานอาหารไปนั้นน้ำตาของโพรทาเลียก็ซึมออกมาเธอนั่งกินไปด้วยก็มีน้ำตาไหลไปด้วย ก่อนจะได้ยินเสียงร้องเพลงดังออกมาทำให้เธอเงยหน้ามองทันที
“ขอให้ทุกคนเชิญชมกับการแสดงของค่าย ทางขับร้องของ แอนนาเบ็ธแจ็กสัน”
เสียงขับร้องก็ดังขึ้น คนที่ออกมาร้องเพลงพร้อมกับเด็กๆ คือหญิงสาวผมบลอนด์ยาว โพรทาเลียเห็นใบหน้านั้นก็รู้เลยว่าคนคนนั้นคือ แม่ของเธอแม่ยังสวยเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด การได้ทานแยมและฟังเสียงขับร้องของแม่ทำให้เธอมีความสุขมากๆ จนการทานอาหารนั้นช่างรื่นรมย์มากๆจนอาหารบนจานหมดไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนอื่นๆ ที่หันกลับมาเพื่อทานอาหารต่อก็ตกตะลึงที่อาหารของอีกฝ่ายนั้นหมดไปอย่างรวดเร็วแต่ว่าลิซ่านั้นไม่ใอะไร เพราะชินกับการกินของเด็กน้องั้แ่อีกฝ่ายอายุ 6 ขวบแล้วเป็เด็กน้อยที่กินเก่งจนลิซ่าสงสารเวลาที่ไม่ได้กินจริงๆ
หลังอาหารเช้าทุกคนกลับบ้านพักกันโพรทาเลียกับลิซ่ากลับมาก็เจอกับโทมัสที่มีตารางเวลาให้พวกเธอได้ใช้เวลาให้เหมาะสมกับเวลาที่อยู่ที่นี่ โพรทาเลียกับลิซ่ารับตารางมาก่อนจะดูว่าตารางว่ามีอะไรมั้งโพรทาเลียเห็นแต่ละอย่างก็น่าสนใจสำหรับเธอ มีั้แ่ยิงธนู ต่อสู้ ทำงานฝีมือแล้วก็งานอีกหลายอย่าง แต่ก็มีบางอย่างสะดุดตาเธอเข้าที่มีเขียนว่าปีนหน้าผาจำลอง
“ที่นี่มีหน้าผาจำลองด้วยเหรอ?” โพรทาเลียถามขึ้น
โทมัสมองคีย์ก่อนจะยิ้มแบบน่ากลัวทำเอาโพรทาเลียรู้สึกขนลุกที่อีกฝ่ายมองเธอแบบนั้น เขาไม่พูดอะไรแต่ให้เธอเดินตามอีกฝ่ายไปลิซ่าได้แยกทางไปกับอีกคนหนึ่งที่จะพาเธอไปอีกสถานที่หนึ่ง โทมัสพาโพรทาเลียไปยังที่ที่หนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากทะเลสาบมากนักแต่ก็ไกลอยู่ดี โพรทาเลียเดินตามจนมาถึงจุดที่ทำเอาโพรทาเลียอึ้งไปทันทีเธอเห็นกลุ่มคนที่กำลังปีนหน้าผาที่มีลาวาไหลลงมาทำเอาโพรทาเลียมองตาไม่กะพริบทันที
“นี่ไง คีย์ หน้าผาจำลองที่มีลาวาออกมาด้วยนะสำหรับนายคงน่ากลัวสินะ ฉันเข้าใจเลยล่ะ”
“อเมซิ่ง!!” โพรทาเลียพูดขึ้นด้วยดวงตาเป็ประกาย
โทมัสเห็นถึงกับคิดหนักเลยว่าอีกฝ่ายชอบเหรอโทมัสพาคีย์ไปหาอาจารย์ที่เป็คนสอนพอมาถึงก็เจอกับครูฝึกชายผมดำหยิกที่กำลังจดบางอย่างอยู่
“ไงครับ ครูฉาง” โทมัสทักทายชายตรงหน้าทันที
ครูฝึกเงยหน้ามามองทันที “เอาโทมัส ลมอะไรพัดนายมานี้กันล่ะเนี่ย?”
“แหมๆ ผมแค่พาเด็กใหม่มาหาครูเพราะว่าวันแรกเขาต้องฝึกความว่องไวนะครับ” โทมัสโอบไหล่คีย์อย่างสนิทสนมทำเอาโพรทาเลียหันไปมองครูฝึกอย่างยิ้มๆ “ผมฝากน้องชายผมหน่อยนะ”
“น้องชาย?”
ครูฝึกหันไปมองหน้าเด็กใหม่ เขาจ้องมองเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆโทมัส พร้อมกับมองั้แ่หัวจรดเท้าจนเขาจำได้ว่าเด็กคนนี้อยู่ที่โรงอาหารตอนเช้านั้นเอง
“โอเค วันเดอร์เลอร์สินะ”
“ขอรับ...”
“งั้นฉันจะทดสอบเธอหน่อย ช่วยลองปีนขึ้นหน้าผานั้น” ครูฝึกฉางชี้ไปที่หน้าผาสูงทันที"เราจะไม่มีเชือกให้ปีน ปีนแล้วถ้าตกลงมาก็อาจจะมีคนช่วยรับหรือไม่ก็ตกลงมาขาหักแขกหัก..."
“ครู!! ไปขู่เด็กเพื่อ!!” โทมัสะโว่าครูฝึกที่กำลังขู่เด็ก
โพรทาเลียไม่ได้สนใจคำพูดของอาจารย์เลย ก่อนจะตอบรับ “รับทราบขอรับ!!”
“คีย์! นายจะบ้าหรือ!! นายไม่เคยปีนมันเลยนะ!”
“ใช่ขอรับ แต่ข้า...อยากลองปีนมัน!” ตาของโพรทาเลียเป็ประกายทันที
โทมัสถึงกับหน้าซีดทันทีถ้าเด็กเขาตกจากหน้าผากเป็อะไรขึ้นมาจะทำไงที่จริงเด็กใหม่จะให้ลองฝึกหน้าผาไม่สูงมากแต่นี่กับสูงกว่าอันเล็กอีกเขาคิดเลยว่าครูฝึกจะแกล้งเด็กเหรอ แต่ที่จริงครูฝึกฉางมีคำสั่งมาจากเพอร์ซีย์ให้ช่วยทดสอบเด็กคนนี้ว่ามีอะไรที่เขาไม่รู้ไหม เช่นพละกำลัง ความสามารถอะไรหลายอย่าง ทำให้พวกครูฝึกต้องยอมฟังและทำตาม ครูฉางก็ต้องทำอะไรที่มากกว่าปกติถ้าเด็กตกลงมาเขาก็ต้องช่วยนั้นล่ะ
โพรทาเลียจ้องมองหน้าผาตรงหน้าที่ครูฝึกอยากให้เธอปีนมันสูงมากๆ แล้วอันตรายพอตัว ระหว่างที่เธอกำลังจะเดินไปที่หน้าผาก็มีคนมาชนเธอจนเซไปด้านข้างทำให้โพรทาเลียต้องหันไปมองคนที่ชนเธอนั้นก็คือนูอัสที่ทำหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ที่เธอที่นี่ ไม่ใช่อีกฝ่ายคนเดียวโพรทาเลียก็เช่นกันที่ไม่อยากเจออีกฝ่ายเลยจริงๆนูอัสเดินไปตรงหน้าผาที่โพรทาเลียจะใช้เหมือนบอกว่าเธอจะใช้อันนั้นจนครูฉางเดินมาก็เห็นว่าเด็กใหม่ยังไม่ได้ปีนเพราะมีคนมาขัดขวาง
“นี่ แจ็กสัน!!” ครูฝึกฉางเรียกอีกฝ่ายที่กำลังแย่งหน้าผาคนอื่น
“ค่ะ…” โพรทาเลียรีบปิดปากตัวเองทันที เธอเกือบหลุดขานรับออกไป
“อะไรคะ!! ครูฝึก” นูอัสะโขึ้นอย่างไม่ชอบใจที่มีคนมาขัดเธอ
“อะไรเหรอ? ฉันให้พวกเธอไปฝึกหน้าผาสองอันตรงนู้นกันไม่ใช่หรือไง?” ครูฝึกฉางมองไปที่หน้าผาที่ทุกคนกำลังฝึกอยู่
“ก็ฉันอยากมาฝึกตรงนี้!!”
“แต่ครูกำลังจะให้เด็กใหม่ทดสอบ!!”
“แล้ว?” นูอัสทำหน้ายียวนกวนประสาทครูฝึก
ครูฝึกกำมืออย่างโกรธเคืองจนหน้าขึ้นสีแดงอย่างไม่ชอบใจเ้าเด็กคนนี้ที่กำลังทำสีหน้ากวนประสาทเขา
“เอ่อ...ท่านครูฝึก...” โพรทาเลียเอ่ยเรียกอีกฝ่ายจนเขาหันไปมองเด็กหนุ่มข้างๆ เขา “ไม่ต้องสนใจนางก็ได้ขอรับข้าจะทดสอบพร้อมนางเอง!”
“วันเดอร์เลอร์!” ครูฝึกสงสัยทันทีเพราะว่าหน้าผากอันใหญ่นี้มันมีความกว้างที่แคบพอตัวปีสองคนยังไม่ได้เลย “จะดีงั้นเหรอ?”
“ขอรับ ไม่ต้องห่วง” โพรทาเลียหันไปจ้องมองนูอัสที่มองเธอกลับเช่นกันวันนี้คงได้มีเื่แน่ๆ
ทุกคนต่างเลิกทำในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำกันเมื่อมีคนบอกว่ามีสองคนที่กำลังจะปีนหน้ากันแถมทั้งสองคนเป็ศัตรูต่อกันทำให้ทุกคนรีบวิ่งกันมาดูการปีนหน้าผานั้นทันที นูอัสปีนขึ้นหน้าผาก่อนโพรทาเลียระหว่างจ้องมองนูอัสปีนอยู่นั้น ในหัวเธอคิดว่าดีที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ว่าเธอเป็ใครเพราะมันง่ายต่อการใช้ชีวิตของเธออย่างเงียบๆ ในค่ายแต่ถึงไม่รู้ก็ยังโดนหาเื่อยู่ดี ทำเอาเธอถอนหายใจออกมาก่อนที่โพรทาเลียเตรียมตัวจะปีนหน้าผา ครูฝึกก็เตรียมตัวเป่านกหวีดเพื่อบอกให้ปีน
ปรี๊ดดดดดดด!!
เสียงนกหวีดดังขึ้นโพรทาเลียปีนหน้าผาไปอย่างง่ายดายและรวดเร็วมากๆจนคนมองต่างฮือฮาจนนูอัสสงสัยว่าพวกมนุษย์กึ่งเทพฮือฮาเพราะอะไรจนเธอก้มไปมองก็เห็นอีกฝ่ายปีนขึ้นมาแล้ว เธอกำลังจะรีบปีนขึ้นไปแต่แล้วโพรทาเลียก็ปีนจนแซงอีกฝ่ายไปจนใกล้ถึงยอดหน้าผาโพรทาเลียจับก้อนหินสุดท้ายแล้วดันตัวะโขึ้นไปยืนที่ยอดหน้าผาได้โพรทาเลียรู้สึกดีมากๆ ที่ถึงยอดหน้าผาได้ ก่อนที่เธอจะยกมือไชโยอย่างดีใจ
“โอ้วววววววววววววว!!”
ทุกคนต่างะโร้องอย่างไชโยให้อีกฝ่ายที่ปีนหน้าผาได้สำเร็จนูอัสที่ปีนตามขึ้นมาสำเร็จ เธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่กำลังทำท่าอย่างดีใจจนเธอรู้สึกโกรธเคืองอีกฝ่ายขึ้นมาที่มาทำให้เธอขายหน้าต่อคนอื่นๆ ที่แพ้อีกฝ่ายจนเธอะโใส่อีกฝ่ายทันที
“ฉันขอท้านายแข่งปีนหน้าผา วันเดอร์เลอร์!!”
จบตอนที่ 6 โปรดติดตามตอนที่ 7ต่อไป
136
