ท่ามกลางหมอกควันที่ลอยกรุ่นเหนือยอดเขา "สระน้ำอุ่นมาร์" ที่พึ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ กลายเป็สรวง์ของ กงจื่อสี่ อย่างแท้จริง เขากำลังนอนแช่น้ำอุ่นในท่าทางที่ผ่อนคลายที่สุด โดยมีเป็ดเหลืองลอยคออยู่ข้างๆ สองสามตัว (ซึ่งเขาเป็คนสั่งให้ช่างไม้แกะสลักขึ้นมาเพื่อความเพลิดเพลินส่วนตัว)
"คุณชายเ้าคะ... ของว่างมาแล้วเ้าค่ะ" หลิวหรูเยียน ในชุดคลุมบางเบาเดินมาเสิร์ฟผลไม้แช่เย็นริมสระ ขณะที่ หานเสวี่ย ยืนตีหน้าั์อยู่ห่างออกไปห้าก้าว พร้อมกับถือกระบี่ที่พึ่งจะเช็ดเืมาหยกๆ
"มีอะไรก็ว่ามาหานเสวี่ย... หน้าเ้าบอกบุญไม่รับแบบนี้ แสดงว่ามีคนหาเื่ให้ข้าเสียเหงื่ออีกแล้วใช่ไหม?" กงจื่อสี่เอ่ยขณะที่หลับตาพริ้ม
"หน่วยเงารายงานว่า ผู้าุโเกา หนึ่งในผู้าุโคุมหอโอสถ กำลังลอบวางยาพิษในน้ำแกงบำรุงของท่านประมุข (พ่อของพระเอก) และตอนนี้เขากำลังนำกำลังคนมุ่งหน้ามาที่สระน้ำของท่าน เพื่อ 'เชิญ' ท่านไปร่วมงานเลี้ยงสังหารเ้าค่ะ" หานเสวี่ยตอบเสียงเย็น
"เห้อ... คนพวกนี้นี่ขยันจังเลยนะ" กงจื่อสี่ถอนหายใจยาว "วางยาพ่อข้าตอนที่ข้ากำลังแช่น้ำอุ่นเนี่ยนะ? ช่างไม่มีกาลเทศะเอาเสียเลย!"
[ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจฉุกเฉิน: 'ปกป้องตาแก่และกำจัดหนอน'] [ได้รับไอเทมชั่วคราว: 'สบู่มารฟองฟู' (เมื่อขว้างออกไปจะทำให้พื้นที่นั้นลื่นจนศัตรูทรงตัวไม่ได้)] [ได้รับแต้มกวนประสาทล่วงหน้า: 1,000 แต้ม]
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็นำมาซึ่งร่างของ ผู้าุโเกา ชายวัยกลางคนหน้าตาละโมบ พร้อมกับเหล่านักฆ่าในชุดดำนับสิบคนที่โอบล้อมสระน้ำไว้
"คุณชายสี่! ท่านประมุขเรียกพบด่วน มีเื่สำคัญจะหารือ!" ผู้าุโเกาปั้นหน้ายิ้ม แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยไอสังหาร
กงจื่อสี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความง่วงงุนเป็ความเ็าชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็ความยียวน "ผู้าุโเกา... ท่านมาได้จังหวะพอดีเลย น้ำในสระนี่กำลังอุ่นได้ที่ ท่านอยากจะถอดผ้าลงมาแช่ด้วยกันไหม? ข้าสัญญาว่าจะไม่แอบดูพุงเหี่ยวๆ ของท่าน"
"เ้า! อย่ามาเล่นลิ้น! ตามข้าไปที่ตำหนักกลางเดี๋ยวนี้!"
"ไปไม่ได้หรอก... ข้าพึ่งจะลงสระมาได้ห้านาทีเอง" กงจื่อสี่หยิบเป็ดเหลืองขึ้นมาบีบ ปี๊บๆ! "แล้วอีกอย่าง... ท่านจะให้ข้าไปดูพ่อข้าดื่ม 'น้ำแกงหญ้าิญญาสลาย' ที่ท่านปรุงให้งั้นรึ? รสชาติมันคงจะแย่น่าดูนะ ข้าแนะนำให้ใส่พริกไทยเพิ่มหน่อย เผื่อจะดับกลิ่นพิษได้บ้าง"
คำพูดของกงจื่อสี่ทำให้ผู้าุโเกาหน้าซีด "เ้า... เ้ารู้ได้ยังไง!"
"ข้าไม่ได้แค่รู้... ข้ายังรู้ด้วยว่าคนข้างหลังท่านสามคนนั้น พึ่งจะแอบไปขโมยไก่ในโรงครัวข้ากินมา กลิ่นน้ำมันไก่ยังติดอยู่ที่ซอกฟันอยู่เลย" กงจื่อสี่ใช้ [เนตรสยบมาร] กวาดมองทุกคน "ช่างเป็นักฆ่าที่ไม่มีวินัยเอาเสียเลย ข้าควรจะหักเงินเดือนหัวหน้าพวกเ้าจริงๆ"
"ฆ่ามันซะ! อย่าให้มันพูดมาก!" ผู้าุโเกาสั่งการด้วยความลนลาน
เหล่านักฆ่าพุ่งเข้าหาพระเอกในน้ำ ทว่ากงจื่อสี่กลับทำเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ขว้าง 'สบู่มารฟองฟู' ออกไปรอบสระน้ำ ทันใดนั้น ฟองสบู่จำนวนมหาศาลก็พุ่งกระจายออกมาเคลือบพื้นหินอ่อนจนลื่นปรื๊ด!
ตุ๊บ! ตับ! โครม!
เหล่านักฆ่าที่พุ่งมาด้วยความเร็ว ต่างพากันเสียหลัก ลื่นไถลหัวทิ่มชนกันเองจนฟันหลุดไปหลายคน บางคนไถลไปไกลจนตกเขาไปเลยก็มี
"ว้าว... ท่าทางพวกเ้าจะอยากเต้นระบำบนพื้นนะ" กงจื่อสี่หัวเราะกวนประสาท "โม่ขวาง! อย่าให้พวกเขานอนเหงาอยู่บนพื้นสิ ช่วย 'สงเคราะห์' พวกเขาหน่อย"
โม่ขวาง ปรากฏตัวขึ้นจากใต้ผิวน้ำ (ที่ซ่อนอยู่ั้แ่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้) ร่างั์ของเขาลุกขึ้นพรวดเดียวแล้วคว้านักฆ่าสองคนที่กำลังลื่นอยู่มาชนหัวกันจนสลบเหมือด ส่วน หานเสวี่ย ก็ร่ายรำกระบี่ตัดหัวคนที่เหลือรอดราวกับกำลังตัดหยวกกล้วย
ผู้าุโเกาเห็นท่าไม่ดี พยายามจะหนี ทว่ากงจื่อสี่กลับเรียกชื่อเขาเสียงดัง
"ผู้าุโเกา... จะไปไหนล่ะ? ข้ายังไม่ได้โชว์ของขวัญชิ้นใหญ่ให้ท่านดูเลยนะ"
กงจื่อสี่ลุกขึ้นยืนในสระ (ซึ่งโชคดีที่มีกางเกงผ้าไหมกันน้ำที่ระบบมอบให้) เขาจ้องมองผู้าุโเกาด้วย [เนตรมารสยบฟ้า] ที่ปลดล็อกมาจากการทำเควสครั้งก่อน
ทันใดนั้น ดวงตาของกงจื่อสี่ก็ส่องประกายสีม่วงเข้มสลับทอง ออร่าที่กดดันจนโลกแทบจะหยุดหมุนแผ่ซ่านออกมา ผู้าุโเการู้ถึงแรงกดดันที่เหมือนมีูเาทั้งลูกมาทับอยู่ที่บ่า ขาของเขาสั่นพั่บๆ จนทรุดลงกับพื้น
"เ้า... เ้ามีพลังระดับนี้ได้ยังไง! เ้าเป็แค่ขยะไม่ใช่รึ!"
"ขยะน่ะ... ถ้ากองไว้นานๆ มันก็มีก๊าซไข่เน่าที่ะเิได้นะท่าน" กงจื่อสี่ก้าวเดินขึ้นจากสระอย่างช้าๆ (และเท่ะเิ) "ท่านคิดว่าข้าเอาแต่นอนรึ? เปล่าเลย... ข้านอนนิ่งๆ เพื่อรวบรวมลมปราณที่พวกขยันๆ อย่างพวกท่านไม่มีวันเข้าใจ... ลมปราณที่เกิดจากการ 'ไม่ทำอะไรเลย' นั้นบริสุทธิ์ที่สุด!"
[ติ๊ง! ใช้ตรรกะกวนประสาทขั้นสูงสำเร็จ!] [พลังกดดันจากเนตรมารเพิ่มขึ้น 200%!]
กงจื่อสี่เดินเข้าไปใกล้ผู้าุโเกาที่ตอนนี้ฉี่ราดกางเกงไปเรียบร้อยแล้ว เขาโน้มตัวลงไปกระซิบ "ข้าจะให้โอกาสท่าน... จงไปบอกพวกที่เหลือว่า ถ้าใครยังกล้ามาปลุกข้าตอนแช่น้ำอุ่นอีก ข้าจะเปลี่ยนเืในตัวมันให้กลายเป็น้ำสบู่ แล้วเป่าออกมาเป็ฟองให้เด็กๆ ดูในงานวัด... เข้าใจไหม?"
"เข้าใจ... เข้าใจแล้วเ้าค่ะ! เอ้ย! เ้าครับ!" ผู้าุโเการ้องเสียงหลง
กงจื่อสี่สะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังเนตรมารก็กระแทกร่างของผู้าุโเกาจนกระเด็นไปตกอยู่ในกองอึม้าที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตรอย่างแม่นยำ
"หานเสวี่ย... เอาตัวพวกที่เหลือไปขังไว้ แล้วบอกพี่ใหญ่กับพี่รองว่าให้มาช่วยล้างสระน้ำให้ข้าด้วย เพราะพวกนี้ทำสระข้าสกปรกหมดแล้ว ถ้าไม่มา... ข้าจะงดจ่ายปันผลเดือนนี้!"
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายจบลง กงจื่อสี่กลับลงไปแช่น้ำอีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"คุณชายเ้าคะ... แล้วเื่ท่านประมุขล่ะเ้าคะ?" หรูเยียนถามด้วยความเป็ห่วง
"อ้อ... เื่นั้นไม่ต้องห่วง ข้าส่ง 'เฉียนฟู่' ไปสลับน้ำแกงตั้งนานแล้ว ตอนนี้พ่อข้าน่าจะกำลังดื่มน้ำลำไยแช่เย็นอย่างมีความสุขอยู่ล่ะมั้ง" กงจื่อสี่ยักไหล่ "อีกอย่าง... ตาแก่นั่นก็ไม่ได้โง่หรอก เขาแค่ 'ี้เี' ลุกมาจัดการเองเหมือนข้านั่นแหละ ถึงได้แกล้งป่วยนอนดูงิ้วอยู่ในห้อง"
หานเสวี่ยถึงกับกุมขมับ 'ตกลงบ้านนี้มันี้เีกันทั้งตระกูลเลยใช่ไหม!'
[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จลุล่วง!] [ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 5,000 แต้ม] [ได้รับรางวัล: ชุดว่ายน้ำ 'มารไร้รอย' (ใส่แล้วเคลื่อนที่ในน้ำเร็วขึ้น 500%)] [ระบบ: โฮสต์เริ่มมีความเท่ที่บดบังความี้เีไม่ได้แล้ว... โปรดระวัง!]
"เท่เหรอ? ไม่เอาหรอก... มันเหนื่อย" กงจื่อสี่พึมพำก่อนจะเอาเป็ดเหลืองมาวางบนหัวแล้วหลับไปในสระน้ำท่ามกลางแสงจันทร์ที่งดงาม
ค่ำคืนนั้น ข่าวเื่กงจื่อสี่จัดการนักฆ่าและผู้าุโด้วย "ฟองสบู่" และ "สายตา" กลายเป็ตำนานบทใหม่ที่ทั้งพรรคมารต้องสั่นะเื แต่เ้าตัวกลับสนใจเพียงแค่ว่า... พรุ่งนี้เป็ดเหลืองของเขาจะลอยไปถึงฝั่งโน้นกี่โมงแค่นั้นเอง
Wisan-Mars
30K
