ญาดาตื่นขึ้นอีกครั้งในเช้าวันใหม่…หลังจากนอนแผ่เป็ปลากระเบนไปทั้งคืน บนฟูกที่นุ่มกว่าที่คิด แต่แข็งกว่าที่คุ้น
กลิ่นใบเตยอบหอม ๆ ลอยคลุ้ง แสงแดดส่องลอดหน้าต่างไม้เข้ามาแตะใบหน้าอย่างอ่อนโยน
เธอลุกขึ้นมาช้า ๆ แล้วก็พบว่ามีคนแปลกหน้าสามคน…ยืนจ้องเธออยู่
“ท่านขุนนางตื่นแล้ว! รีบเข้าไปแต่งองค์เร็วเข้า!”
เสียงสาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้น พร้อมยื่นผ้าซิ่นลายดอกไม้ที่ดู…เกินความสามารถในการสวมของเธอไปหลายเลเวล
“เอ่อ...คือว่า ฉันใส่เองได้ค่ะ แต่อาจต้องใช้เวลา...สามชั่วโมงนิด ๆ”
ญาดาหัวเราะแห้ง ๆ พลางรับผ้ามาไว้ในมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ
สาวใช้ทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนที่คนหนึ่งซึ่งดูห้าว ๆ หน่อยจะกระซิบกับเพื่อน
“ขุนนางจากเมืองหลวงเขามีพิธีกรรมก่อนแต่งตัวหรือเปล่านะ?”
ญาดาหันไปยิ้มแหย ๆ “ถ้าหมายถึงการเต้นคาร์ดิโอเบา ๆ เพื่อสวมซิ่นไม่ให้หลุดกลางทาง...ก็น่าจะใช่ค่ะ”
สาวใช้ชื่อ "แป้น" ที่ดูเป็หัวโจกหัวเราะลั่นก่อนจะเดินเข้ามา
“เ้าค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยช่วย...ดูท่าทางท่านจะเคยใส่แต่กางเกงผ้ายืด”
ญาดายิ้มเจื่อน “เธอรู้ใจจริง ๆ”
หลังจากการแต่งตัวเสร็จสิ้นโดยไม่มีผ้าหลุด (แต่มีขำจนน้ำตาเล็ด) ญาดาก็ถูกพาไปยังเรือนหลักเพื่อทานอาหารเช้า
โต๊ะอาหารไม้วางเรียงอาหารหน้าตาแปลกตา ทั้งข้าวต้มใบเตย ขนมใส่ไส้ และน้ำสมุนไรร้อน ๆ
แต่ที่ทำให้เธอหยุดหายใจเล็กน้อยไม่ใช่อาหาร...แต่คือคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
ท่านหญิงอัญชลีในชุดคลุมสีทองอมเขียว ดูสง่างามราวกับภาพในหนังสือเรียน
เธอพยักหน้าให้นิด ๆ เมื่อเห็นญาดาเดินเข้ามา
“เชิญนั่งเถิด ท่านขุนนาง” น้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิม
ญาดาแทบลืมทุกบทสนทนาในหัว แล้วนั่งลงอย่างเรียบร้อย (ที่สุดเท่าที่จะเรียบร้อยได้)
อาหารเช้าเริ่มขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ชวนประหม่า
ญาดาแอบยกขนมใส่ไส้ขึ้นมาเล็ม พลางพยายามหาทางพูดคุยแบบเป็กันเอง
“เอ่อ...ขนมนี้อร่อยจังค่ะ ใส่ไส้อะไรเหรอคะ?”
“มะพร้าวกับน้ำตาลมะพร้าว” ท่านหญิงตอบ
“เ้ามิชอบหรือ?”
“ชอบค่ะ!” เธอยิ้ม
“ถ้าเป็ยุคของฉัน เอ่อ...เมืองหลวงน่ะค่ะ คงเอาไปทำเป็ไอศกรีมแล้วแน่ ๆ”
ท่านหญิงนิ่งไปครู่หนึ่ง “ไอศกรีม...คืออะไร?”
แป้นที่ยืนอยู่ข้างหลัง ญาดาแอบกระซิบเบา ๆ “ท่านหญิงไม่ชอบอะไรที่เปรี้ยว ๆ เย็น ๆ เ้าค่ะ ท่านเคยลองลูกหว้แช่เย็นแล้วสะดุ้งเลย”
ญาดาหัวเราะออกมาเบา ๆ
ท่านหญิงเหลือบตามองแป้นครู่หนึ่ง “หากพูดอีก...เ้าจะอดขนมใส่ไส้สามวัน”
แป้นยิ้มแห้งแล้วรีบก้มหัว “เพคะ ท่านหญิง”
ญาดาเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง ท่านหญิงที่พูดน้อย หน้านิ่ง แต่ดูอบอุ่นกว่าที่คิด
เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง แม้จะยังไม่เข้าใจว่าคืออะไร
...บางที การหลุดมาในโลกนี้ อาจจะไม่ใช่เื่บังเอิญเสียทีเดียวก็ได้
1K
