เื่:จะรักกันกี่โมง?
ตอนที่17 ภารกิจ
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
ภาพตัดมาตอนเย็น ณ ผับเสี่ยปองพล
ณัชชา ภาขวัญ นายอำเภอไม้ เวลานี้ทุกคนต่างเข้ามาทำหน้าที่เป็เด็กเสิร์ฟในผับ โดยทั้งสามคนต่างปลอมตัวกันเข้ามา เผื่อว่าจะมีใครจำใบหน้าค่าตาของทั้งสามคนได้
"ขวัญ ณัชชา ไม้ วันนี้คนที่ทำงานด้านล่างเกิดป่วยกะทันหัน พี่รบกวนพวกเราลงไปช่วยงานกันข้างล่างหน่อยนะ" เป็เจ๊บอลลี่ที่เดินเข้ามาบอกทั้งสามคนว่ามีงานด่วนให้ทำ
"ที่นี่มันยังมีข้างล่างอีกเหรอครับเจ๊ ผมนึกว่ามีแค่บนนี้ซะอีก"นายไม้เอ่ยขึ้นมาทำนองไม่รู้ว่าข้างล่างมันเป็บ่อน
"อย่ามัวแต่ถามเจ๊มากเลยสุดหล่อ ตามเจ๊มากันเลยแล้วกัน"เจ๊บอลลี่ตัดบททำนองไม่อยากเสวนาอะไรให้มากความ พอทั้งสามคนเดินตามเจ๊แกมาได้สักพัก ก็เดินมาถึงประตูทางออกร้านทางด้านหลังที่ตอนนี้มีการ์ดเฝ้าหน้าประตูอยู่สองคน
"เจ๊พาเด็กมาช่วยงานนะ ไม่ต้องตรวจหรอกพวกนี้เด็กเสิร์ฟผับ้าของเราเอง"พอเจ๊เอ่ยออกไปแบบนั้น การ์ดก็อนุญาตให้เปิดประตูเข้าไปด้านใน พอเปิดเข้าไปแค่นั้นทั้งสามก็ต้องใ เพราะมันคือบ่อนที่มีนักพนันนับร้อย ที่เวลานี้ต่างเดินผ่านกันไปมาเพื่อหาเสี่ยงโชคกัน
"ณัชชากับภาขวัญนะ พวกเธอสองคนรอแลกซิปให้ลูกค้าแล้วกันนะ"หันมาบอกสองสาวทำนองออกคำสั่ง
"ส่วนไม้ พอดีการ์ดเราวันนี้ไม่พออะ ส่วนมากแล้วนักพนันเวลามันเล่นเสียมากๆ มันจะชอบโวยวาย เสียงดังกัน วันนี้การ์ดน้อย พี่ฝากเราดูแลด้วยนะ พี่รบกวนให้เราเดินดูรอบๆ ให้ด้วย"พอเจ๊บอลลี่แกสั่งงานเรียบร้อย ก็เดินกลับออกไป้า ทั้งสามคนต่างทำหน้าที่ของตนเองจนตอนนี้ได้ครบทั้งภาพ ทั้งหลักฐานที่ว่าจะเอาผิดเื่ค้ายา และเื่เปิดบ่อน หลักฐานที่มีใกล้จะครบสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แค่ค้ามนุษย์ข้ามชาติ ที่ต้องรอหลักฐานการโอนเงิน และรายชื่อคู่ค้าคนสำคัญ ก็ขอหมายศาลออกหมายจับได้แล้ว จนเวลาล่วงเลยมาเกือบๆใกล้เที่ยงคืน ทั้งสามคนที่กำลังจะเดินออกจากผับ เจ๊บอลลี่ก็ได้เดินเข้ามาบอกว่า เสี่ยปองพลให้ขึ้นไปพบบนห้องทำงานชั้นสอง พอทั้งสามคนเดินเข้าไปหน้าห้อง การ์ดหน้าห้องจึงเปิดประตูให้ทั้งสามเดินเข้าไปข้างใน พอทั้งสามคนได้เดินเข้าไปหยุดด้านในห้อง ก็พบกับชายวัยกลางคน รูปร่างสันทัด ตัวเตี้ย ผิวคล้ำ ใส่ทองเต็มตัว อายุประมาณห้าสิบห้าปี กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่สายตาแหลมคม มีแววเ้าเล่ห์เป็นิจ มองมาที่สองสาวทำนองสนใจ หน้าหื่นกระหาย สายตาปรารถนาแทบจะปิดเอาไว้ไม่มิด
"เชิญนั่งลงได้" น้ำเสียงเคร่งขรึม แสดงอำนาจเอ่ยบอกทั้งสามคน
"ปกติ หากทำงานที่นี่ไม่ถึงเดือน ทางผับจะไม่อนุญาตให้ลงไปที่ชั้นใต้ดิน เพราะทั้งสามคนคงรู้กันแล้วใช่ไหมว่าเพราะอะไร เพราะเรากลัวว่าจะไปรู้ ไปเห็นอะไรที่ไม่สมควรรู้อย่างที่เห็นนั่นแหละ แต่วันนี้คนขาดพอดี จึงให้ลงไปได้แล้วพวกแกคงไปรู้ความลับกันแล้วสินะ และถ้าหากเื่นี้เเพร่งพรายออกไป ฉันจะถือว่าพวกแกสามคนทรยศหักหลังฉัน แกอยากรู้กันไหม ว่าฉันจะจัดการกับพวกแกยังไง"
"..." เงียบไม่ตอบ
"ผู้ชายฉันจะยิงมันทิ้งสถานเดียว ส่วนผู้หญิง ฉันจะให้ลูกน้องของฉันทุกคนปู้ยี่ปู้ยำรุมโทรมแก แล้วส่งพวกแกไปขายต่อที่มาเลเซีย อยากลองดูกันไหม ว่าฉันจะทำตามที่พูดบ้างหรือเปล่า"ถามขึ้นด้วยใบหน้าแข็งกร้าว น้ำเสียงเหี้ยมโหดมองจ้องเขม็งทั้งสามคนตรงหน้าอย่างไม่ไหวติง
"ไม่ค่ะ/ ไม่ครับ" ทั้งสามคนรับปากขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
"เอาละ ฉันมีเื่จะคุยกับพวกแกแค่นี้แหละ นายนะกลับไปก่อนได้เลย ส่วนพวกเธอสองคนอยู่กันที่นี่ก่อน ฉันมีอะไรจะให้ทำ" หันกลับไปบอกนายไม้ ที่เป็ผู้ชายคนเดียวในห้อง คล้อยหลังจากที่นายอำเภอไม้เดินออกไป เสี่ยปองพลก็เดินไปล๊อกกลอนประตู แล้วเดินสาวเท้ากลับมานั่งลงที่เก้าอี้บุนวมราคาแพงตัวเดิม
"เธอสองคนชื่ออะไรกันบ้าง"หันหน้ามาถามสองสาวพร้อมกัน แถมสายตาที่มองมาที่ทั้งณัชชาและภาขวัญต่างเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย จนทั้งสองแทบอยากจะควักลูกกระตาออกมา
"หนูณัชชาค่ะ ส่วนคนนี้ชื่อภาขวัญค่ะ"
"พวกเธอคนจังหวัดไหน แล้วไปรู้จักจ๊ะจ๋าได้ยังไง"
"คนอุบลค่ะ คือเรากับเจ๊จ๋าเป็คนหมู่บ้านเดียวกันค่ะ" เป็ฝ่ายภาขวัญที่ตอบออกมา
"คือบ้านพวกเราสองคนจนมากค่ะ เราแค่อยากมีเงินให้พ่อแม่ใช้กันเยอะๆ นะคะ เลยเลือกที่จะมาทำงานที่นี่กัน" เป็ณัชชาที่เอ่ยเสริมคำโกหกของเพื่อนเพื่อให้ดูน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม
"งั้นก็ดี ฉันชอบเอาแบบนี้ดีไหม ฉันจะให้พวกเธอคนละหนึ่งหมื่นบาท ขอแค่เธอสองคนจะทำยังไงกันก็ได้ให้ฉันมีความสุขที่สุด เอาไง พวกเธอตกลงกันไหม"เอ่ยถามสองสาวออกมาด้วยแววตาลิงโลด
" ตกลงสิคะเสี่ย เงินนะคะใครจะไม่เอา"
"มาค่ะ เดี๋ยวเราสองคนจะทำให้เสี่ยมีความสุขเอง"
" เสี่ยรับเครื่องดื่มอะไรหน่อยไหมคะ"
" ไม่เอาวันนี้ฉันงด" แผนที่จะหยดลงเครื่องดื่มจำต้องพับเก็บไป อย่างงั้นคงต้องใช้อีกแผน พร้อมกับที่ตอนนี้พวกหนุ่มๆ ที่ต่างรออยู่ในรถด้านนอก ต่างมุงดูจอมอนิเตอร์ที่กำลังถ่ายทอดสดจากกล้องติดกระดุมของสองสาวพูดสนทนากันขึ้น
"แล้วจะรอดกันไหมนี่" ภาวินเป็คนพูดขึ้น ส่วนหมวดกวินที่ตอนนี้ทำทีไปคลับกับเอกภพตอบเพื่อนมาว่า
"ขอให้รอดวะ กูห่วงมากทั้งสองคนมาก"แล้วหมวดจ๋าที่ตอนนี้ทำทีว่าจะเดินมาหาเสี่ยก็พูดขึ้นว่า
"จ๋าอยู่หน้าห้องเสี่ยแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวจ๋าจะคอยช่วยน้องๆ อีกแรง" พร้อมกับเสียงที่เล็ดลอดให้ทุกคนได้ยินมาว่า
"ฉันมาหาเสี่ย"
"เสี่ยมีเเขกครับ"
"ถอย" พร้อมกับดันการ์ดออกให้พ้นทาง มือเรียวบิดลูกบิดประตูปรากฏว่าล๊อกลอนจากด้านใน จึงยกมือบางเคาะเบาๆ แล้วก็เห็นเสี่ยปองพลเดินมาเปิดประตูอย่างหัวเสีย ในใจกะว่าจะด่าว่าใครมันชั่งมารบกวนเวลาแบบนี้ กะว่าจะด่าให้ลืมบ้านเลขที่สักหน่อย ณัชชาจึงได้โอกาสล้วงเอายานอนหลับออกมาป้ายลงบนซอกคอขาวของเธอ
"มึงมาทำไม?"ถามน้ำเสียงไม่สบอารมณ์มากนัก
"จ๋าคิดถึงเสี่ยนี่คะ"น้ำเสียงฉอเลาะแถมยังทำทีเกาะแขนหน้าซบอก
"วันนี้กูมีแขก มึงกลับออกไปก่อน"เอ่ยปากไล่พร้อมมือหนาที่กำลังจะปิดประตู หมวดจ๋าจึงใช้มือบางดันเอาไว้ ทำให้เสี่ยปองพลปิดประตูไม่ได้
"นะคะเสี่ยขา ให้จ๋าสนุกด้วยคนนะ" พอไอ้เสี่ยหื่นกามเจอลูกอ้อนมารยาหญิงแบบนี้เข้าไป แค่นั้นแหละมันรีบเปิดประตูออกกว้าง อย่างไว ไอ้เสี่ยหื่นหันหน้าไปสั่งลูกน้อง
"พวกมึงเฝ้าหน้าประตูกูไว้ให้ดี ห้ามให้ใครมารบกวนเวลาความสุขของกูเด็ดขาด" มือปิดประตูเดินหันหลังกลับมานั่งโซฟาอย่างลิงโลดใจ วันนี้มีสาวๆ สวยๆ ถึงสามคนมาปรนเปรอถึงที่ คงไม่มีใครมีความสุขแบบนี้เท่าเขาอีกแล้ว
"มาเลย ฉันรอรับความสุขแบบแทบสำลักจนแทบรอไม่ไหวอยู่แล้ว"เอ่ยขึ้นพร้อมกับเอนตัวพึงผนักโซฟา สายตาเพ่งมองว่าสามสาวจะทำยังไง แบบไหน กับร่างกายของตน
" มาค่ะ เดี๋ยวจ๋ากับน้องๆ จะทำให้เสี่ยมีความสุขที่สุดเอง"หมวดจ๋าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุดเซ็กซี่ พร้อมกับสองสาวณัชชา ภาขวัญรีบนั่งประกบด้านซ้าย ด้านขวา ส่วนหมวดจ๋าที่ตอนนี้นั่งลงบนตักของไอ้เสี่ยหื่นกาม พอหมวดจ๋าเอนตัวไปกระซิบข้างหู ไอ้เฒ่าหื่นก็สูดดมคอที่ป้ายยาเอาไว้จนเต็มรัก หมวดจ๋าที่ทำทียกมือลูบไล้หน้าอกขึ้นลงไปมา มือเรียวสวยทำท่าจะถอดกางเกงออกและกะว่าจะรูดซิป เธอนับหนึ่งถึงสิบในใจ ปรากฏว่าไอ้เสี่ยหื่นหลับกลางอากาศลงไปแบบทันที ทันใด
"แค่นี้ก็เรียบร้อย"หมวดจ๋าพูดเเล้วผลักตัวเสี่ยออกอย่างนึกรังเกียจขยะแขยง
"ใครป้ายยาไว้ตรงไหน รีบไปล้างยาออกก่อนเลย เดี๋ยวตัวเองจะเผลอลืมตัวแล้วยกมือป้ายขึ้นมาป้ายถูโดนจมูกแล้วจะหลับกลางอากาศเสียเอง"สองสาวจึงเดินเข้าห้องน้ำไปล้างยาออก
"เรามาแบ่งงานกันดีกว่า อยู่ห้องนี้นานๆ มันไม่ดีเท่าไหร่ ณัชชาหนูไปหาเอกสารนะ ส่วนขวัญกับพี่ เรามาสร้างแอ๊คติ้งเอาให้แบบสมจริงไปเลยนะ"
"อ๊าาห์ !~~"เสี่ยขาอย่างพึงใจร้อนสิคะ พวกเราสามคนยังไม่รีบไปไหนหรอกค่ะ พวกเรารับรองว่าเราอยู่บริการเสี่ยทั้งคืน" เป็หมวดจ๋าที่พูดขึ้นมา
"อย่าคลำตรงนั้นสิคะ หนูเสียว อ๊า.~~ "คราวนี้เป็ภาขวัญที่พูดขึ้นมาบ้าง พร้อมส่งเสียงหัวเราะระริกอย่างชอบใจ
"อ้า ~~หนูจะแตกแล้วค่ะ อร๊าย! แตกแล้ว" เสียงสองสาวที่ทำทีร้องครวญครางอย่างสุขสม ทำเอาสองการ์ดที่เงี่ยหูฟังแนบประตู พูดขึ้นทำนองอิจฉาเสี่ยที่ได้แอ้มสาวๆ คืนเดียวถึงสามคน
"กูอิจฉาเสี่ยวะ ฟังแล้วกูขึ้นแทน"
"ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะโว๊ย!"
"เดี๋ยวเสี่ยเดินออกมาไม่เจอเรา เราโดนกระทืบได้เลยนะพี่"
"เสี่ยคงสำลักความสุขที่ทั้งสามสาวบริการให้ คงเช้าโน่นแหละ แกถึงจะออกมา จะไปไหนก็รีบไปเถอะทางสะดวกแล้ว"
"งั้นผมไปด้วยพี่ ฟังแล้วของขึ้นเหมือนกัน"พร้อมกับเดินตามกันลงมาบันไดไปทันที
"เจอไหมคะพี่จ๋า?"
"ยังเลย" หากันสักพักจนเริ่มท้อ ณัชชาเป็ฝ่ายเดินไปเจอหลังกรอบรูปบนผนังห้อง จึงยัดใส่กระเป๋าถือ แล้วพากันเดินออกจากห้องทันที
"เดี๋ยวนี่สิทีเด็ด"พร้อมกับโยนถุงยางอนามัยที่มีน้ำสีขาวขุ่นข้างในสามชิ้นทิ้งไว้ข้างตัวเสี่อ
"แล้วเราจะถอดกางเกงไอ้บ้านี่ยังไงกันเนี่ย อุจาดลูกตาฉิบหาย"
"ณัชชาเอาผ้าห่มมาปิดขามันให้พี่ที พี่จะถอดกางเกงมันออก กันอุจาดลูกตา" หลังจากถอดออกเรียบร้อย แล้วจึงหันกลับมาขยี้ผม ทำท่าผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ผมยุ่งเหยิงแล้วเดินเปิดประตูห้องออกมาเจอการ์ดคนที่สองเดินกลับขึ้นมาจากข้างล่างมาพอดี
"เสี่ยสั่งฉันมาว่าห้ามรบกวน เสี่ยคงเพลียมาก พวกนายกลับบ้านกันไปก่อนเลยก็ได้"แล้วเดินตามหลังกันออกมาจนถึงหน้าประตูผับ
"เห้อ! เกือบไม่รอดแล้วนะพวกเรา"พร้อมกับรีบสาวเท้าเดินออกมาจากผับ รีบเดินมาขึ้นรถที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว หลังจากนั้นรถก็ขับออกมาจากผับแห่งนั้นทันที
"เสียงครางคุณโคตรเอ็กซ์เลยหมวด ผมนี่แข็งแทบจะตีหัวหมาได้อยู่แล้ว"เป็ปลัดดนุที่เอ่ยเย้าแหย่ออกมาแบบนั้นน ทำเอาหมวดจ๋าหันไปขึงตาใส่
"การแสดงย่ะ อี่ตาปลัดลามกเอ๊ย"
"หลักฐานครบแล้วค่ะ พรุ่งนี้15.00น.ออกหมายจับได้เลย 20.00น.พรุ่งนี้ เราจะบุกจับทันที วันนี้แยกย้ายกันเลยนะคะทุกคน"
เกือบไม่รอด พรุ่งนี้ รอติดตามค่ะ
6K
