ท้องพระโรงของเมืองหน้าด่านเป่ย
เป่ยอ๋องก้าวข้าขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ข้างหน้าเหล่าขุนนางนับร้อย ที่รอคอยการมาถึงของกู่ลี่จวิน ชุนไฉ่เข้าไปยืนข้างๆ
“คารวะท่านอ๋องกู่ลี่จวินพร้อมกัน”เหล่าขุนนางต่างประสานมือพร้อมเพรียง
กู่ลี่จวินโบกมือให้ลุกขึ้น
“ท่านอ๋อง ข้าน้อยมีเื่บังอาจจะขอความกระจ่าง”
ใต้เท้าหว๋างก้าวออกมาไม่รอช้าด้วยร้อนใจยิ่งนัก
“ว่ามา”
กู่ลี่จวินก็มิได้ จะต้องรู้สึกว่าเหนือความคาดหมายเมื่อรู้ดีว่าเื่ที่จะพูดกันในวันนี้ไม่พ้นเื่ ใต้เท้าเฟิงและฮูหยินเฟิงที่เขาสั่งให้ปะา
“ใต้เท้าเฟิงทำคุณประโยชน์ให้กับด่านเป่ยเรามากมาย เื่นี้ไม่เกี่ยวกับใต้เท้าเฟิง ฮูหยินเฟิงกับบุตรีก็รับสารภาพแล้วว่าเป็คนทำให้ชายาท่านอ๋องตาย”
มือใหญ่ตบลงบนแท่นบัลลังก์ตรงหน้า
“ชายาข้า ตายไปแล้วไม่ควรนำมาเอ่ยถึงอีก ข้าปะาฮูหยินใหญ่นับว่าสาสม แต่คนที่เป็คนลงมือจริงๆ ตอนนี้ยังนอนสบายที่จวนของข้า ใต้เท้าเฟิงเองเป็บิดาแต่หามีความยุติธรรมไม่ ก่อนหน้านั้นยังกล้าขอร้องแทน บุตรีคนโต”
“ท่านอ๋อง แต่บิดาย่อมเสียใจที่ลูกจากไป แล้วยังมาต้องโทษนับว่า ไม่เป็การยุติธรรม”
“ข้ายังไม่ได้ปะาใต้เท้าเฟิง พวกท่านยังออกรับแทนเพียงนี้ หากข้าปะาคงมีใครสักคนหรืออีกหลายๆ คนส่งฎีกาถึงฝ่าาให้ปลดข้าออกจากตำแหน่งต้าหวางอ๋องเป่ยเสียก็เป็ได้”
“ข้าน้อยมิบังอาจ แต่ท่านอ๋องใต้เท้าเฟิงเองหามิพิษสงไม่ ทำหน้าที่ขุนนางด้วยความภักดีมา ตลอดบัดนี้แก่เฒ่าควรจะได้อยู่สบายหาใช่ใช้ชีวิตในคุกหลวง ท่านอ๋องโปรดเมตตา” กู่ลี่จวินยิ้มหยัน
“พวกท่านแค่จะมาพูดแทนใต้เท้าเฟิงใช่หรือไม่ เช่นนั้นบุตรีคนโตของใต้เท้าเฟิง เฟิงผู่เยว่ข้าจะปฏิบัติกับนางเช่นไรพวกท่านมิอาจท้วงติงได้อีกแล้ว หากเป็ตามที่ตกลงกันข้ายินดีปล่อยใต้เท้าเฟิงให้กลับไปใช้ชีวิตบั้นปลาย”ใต้เท้าหว๋างถอนหายใจยาว
"ขอบพระทัยท่านอ๋อง”ใต้เท้าหว๋าง ประสานมือด้วยความดีใจแต่
“ทหาร ปลดใต้เท้าเฟิงออกจากตำแหน่งขุนนาง ริบทรัพย์ทั้งหมดให้อาศัยเพียงในบ้านเฟิง แต่สมบัติมากมีข้าเก็บเข้าคลังหลวง มีใครจะคัดค้านสิ่งใดหรือไม่”
เหล่าขุนนางต่างประสานมือตรงหน้าด้วยความนอบน้อม ชุนไฉ่ถอนหายใจยาว
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”
เสียงแซ่ซ้อง ดังอื้ออึงแต่บางคนก็อดที่จะสงสารเฟิงผู่เยว่เสียไม่ได้
จวนอ๋อง
ผู่เยว่ เข็นรถเข็นไม้ไผ่ของอ้ายซ่างไปยังสวนดอกไม้ด้านหลังจวนอ๋อง
“ข้าไม่อยากไป ข้าอยากอยู่ในที่จวนอันอ้าย”
ผู่เยว่ถอนหายใจ
“ออกมาสุดอากาศเปิดหูเปิดตา ข้าไม่ได้พาท่านอ๋องน้อยมาฆ่ามาแกงเสียหน่อย”รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยเมื่อรู้ว่าในแต่ละวันสิ่งที่ต้องทำมีอะไรบ้าง
“เ้าฆ่าข้า ท่านพ่อก็จะแล่เนื้อของเ้าออกสับเป็ชิ้นโยนให้แร้งกากิน”
“ข้าก็จะบอกว่าข้าไม่ได้ฆ่าอ๋องน้อยตายเอง ข้าแค่เพียงพลาดที่ดูแลอ๋องน้อยไม่ได้ก็เท่านั้น”
“เ้าร้ายกาจยิ่งนัก คะคอยดูข้าจะฟ้องท่านพ่อ”ผู่เยว่ยิ้ม
“หากข้าตายแล้วใครจะพาท่านอ๋องออกมาชมสวนแบบนี้ หลายปีมานี้ข้าได้ยินว่าท่านอ๋องน้อยอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกจากห้อง ผู่เยว่มาพาสูดอากาศ แล้วนั่นเห็นไหมกระต่ายน้อย ผู่เยว่จะจับมันมาให้ท่านอ๋องเลี้ยงดีไหม”
“ข้าไม่อยากเลี้ยง ข้าเลี้ยงไม่เป็”ปากแข้งทั้งๆ ที่ดวงตาเปล่งประกาย
ผู่เยว่วิ่งไล่กระต่ายสีขาวปุกปุยล้มลุกคลุกคลานเปรอะเปื้อนมอมแมม เป็นานกว่าจะได้กระต่ายน้อยมากอดไว้แนบอก ยื่นกระต่ายน้อยไปตรงหน้าอ้ายซ่างที่มีสีหน้าตื่นเต้น ท่าทีกล้าๆ กลัวๆ
“ท่านอ๋องรับมันไว้สิมันเป็ของท่านแล้ว”อ้ายซ่างทำตาโต
“ของข้าหรือ กระต่ายตัวนี้เป็ของข้าได้ด้วยหรือ แล้วแม่มันไม่เสียใจที่ต้องสูญเสียลูกไปหรือ”
ผู่เยว่ยิ้มอ้ายซ่างภายในลึกๆ ก็อ่อนโยนไม่น้อย
“ไม่ หรอกมันอยู่ที่นี่ ก็กินไม่อิ่มต้องหากินเอง เราช่วยเอามันไปเลี้ยงได้กินของอร่อยทุกวัน อีกอย่างหากมันมีชีวิตรอดจนช่วยเหลือตัวเองได้เรานำมันมาคืนให้ท่านแม่มันเสีย ถือว่าเราช่วยเลี้ยงลูกให้กับท่านแม่กระต่าย”
อ้ายซ่างเผลอยิ้มกว้างในครั้งแรกผู่เยว่ส่งลูกกระต่ายในอ้อมแขนให้กับอ้ายซ่าง
“น่ารักจริงๆ หญิงชั่วเ้าคิดว่าข้าควรตั้งชื่อเขาว่าอะไรดี”
“กวางฮวนดีไหม” (แสงสว่างแห่งความปีติงดงาม)
อ้ายซ่างพยักหน้ายิ้มกว้าง
“กวางฮวน น้องชายของข้า”
“เอาหล่ะคราวนี้ถึงคราวที่ท่านอ๋องจะต้องตามใจ ผู่เยว่บ้างแล้ว”คิ้วเล็กดกดำขมวดเข้าหากัน
“เ้า ตั้งใจหลอกล่อข้า”
“หืมแค่เพียงต่างตอบแทน บุญคุณต้องทดแทนความแค้นต้องชำระ ท่านอ๋องควรจะจำคำนี้ไว้ให้ดี”
“ก็ได้ เ้ามอบกวางฮวนให้ข้า ข้าก็ควรตอบแทนเ้า”ผู่เยว่ยิ้มบรรยากาศผ่อนคลาย
“ผู่เยว่วิ่งไล่จับกวางฮวนจนเหงื่อท่วมกาย เช่นนั้นทางด้านนู้นมีบ่อน้ำพุร้อนเราสองคนไปที่นั่นผู่เยว่แช่น้ำอุ่น ส่วนท่านอ๋องน้อยก็เล่นกับกวางฮวน”
อ้ายซ่างพยักหน้า ผู่เยว่เข็นรถเข็นไปยังบ่อน้ำพุร้อนกลางสวน
บ่อน้ำพุร้อนที่รายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาพันธ์ที่แข่งกันบานสะพรั่งอ้ายซ่างกับ ผู่เยว่ต่างคนต่างตกตะลึงในความงาม อ้ายซ่างสูดลมหายใจรับเอากลิ่นดอกไม้หอมละมุน
“หอมจัง สวยด้วย ข้าทำไมไม่เคยรู้มาก่อนว่าในจวนมีบ่อน้ำพุร้อนแบบนี้ด้วย”
“ท่านพ่อของ ท่านอ๋องเป็ถึงต้าหวางอ๋องเป่ย ที่ที่อยู่จึงเป็ที่ที่ดีที่สุด ท่านอ๋องน้อยไม่ยอมออกจากห้องเช่นไรจึงจะรู้ว่ามีที่สวยงามแบบนี้ในจวน”
“เ้ารีบลงไปแช่น้ำเสียหญิงชั่ว ข้าจะรอที่นี่ กับกวางฮวน”
ก้มลงหยอกล้อกับกระต่ายน้อยกวางฮวน ผู่เยว่ปลดภรณ์ออกเหลือเพียงชุดชั้นใน หย่อนเท้าลงไปในบ่อน้ำพุร้อน ก่อนจะเผลอยิ้มด้วยความพึงพอใจ น้ำอุ่นกำลังดี กลิ่นดอกไม้ ที่กลีบดอกร่วงหล่นลงในบ่อน้ำพุส่งกลิ่นหอมเมื่อต้องไอร้อน ยิ่งทำให้น้ำพุร้อนมีกลิ่นหอมตลบอบอวล ผู่เยว่หลับตาเอนกายลงพิงขอบบ่อน้ำพุ อย่างผ่อนคลายอารมณ์ ดื่มด่ำกับความสุขตรงหน้า
“กวางฮวน กวางฮวน อย่าไปอย่าไป..ตูมมมมมมม”
หันกลับไปภาพที่พบคือ รถเข็นไม้ไผ่ที่ว่างเปล่า ส่วนอ้ายซ่างตกลงไปในบ่อน้ำพุร้อน ผู่เยว่ดำผุดดำว่ายควานหาร่างเล็กของ อ้ายซ่าง
“ท่านอ๋องท่านอ๋องน้อย”
ร่างเล็กทะลึ่งพลวดขึ้นมาบนผิวน้ำผู่เยว่ ถลาเข้าหาอ้ายซ่างกลับไขว่คว้ากอดรัดผู่เยว่ไว้แน่นด้วยความใ ผลัดกันจมผลัดกันขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำอยู่นานสองนาน ผู่เยว่รีบรวบรวมกำลังทั้งหมดดันร่างเล็กขึ้นไปบนฝั่งก่อนที่ ตัวของผู่เยว่จะค่อยๆ จมลงไป
“ตูมมมม”เสียงใครบางคนะโลงไปในน้ำ
27K
