เมธาวีลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวก็พบว่าตนเองนั่งอยู่ในห้องเก่าๆ ห้องหนึ่ง ภายในห้องมีโต๊ะวางอยู่กลางห้อง มีชุดกาน้ำชาโบราณและตะเกียงวางอยู่บนนั้น เมธาวีค่อยๆ หย่อนขาลงจากเตียงแล้วเดินไปรินชาที่อยู่บนโต๊ะกลางห้องขึ้นดื่ม
“ช้อยเอ๋ยช้อย แกนี่มันตายยากจริงๆ คราวนี้มาโผล่อยู่ที่ไหนอีกแล้วเนี่ย” เมธาวีพูดพลางใช้มือสองข้างขยี้หัวตัวเอง ก่อนที่จะพบว่าหน้าผากตัวเองมีแผลแตกอยู่ เพราะความเจ็บเธอจึงลดมือทั้งสองข้างลง หลังจากนั้นก็เอามือทั้งสองข้างมาเท้าคางแล้วค่อยๆ หลับตาลง
ภาพในหัวของเมธาวีปรากฏขึ้น หญิงคนนี้มีชื่อว่า 'หลิวจางิ่' พ่อแม่ออกทะเลแล้วหายสาบสูญไปั้แ่อายุได้ 12 ปี ญาติสนิทมีเพียงลุงที่เป็พี่ชายเพียงคนเดียวของพ่อเธอ และป้าสะใภ้ผู้มีนิสัยตระหนี่และละโมบเป็อย่างมาก ทั้งสองจ้องจะฮุบบ้านและเงินเก็บของเธออยู่ตลอด จึงพยายามที่จะรับเอาตัวเธอไปอยู่ที่บ้านด้วย
หลิวจางิ่ในวัย 12 รู้มาเสมอว่าญาติทั้งสอง้าอะไรจากเธอ เธอใช้อุบายไปร่ำไห้กับผู้ใหญ่บ้านและผู้าุโประจำตระกูลว่าเธอฝันเห็นพ่อกับแม่ พวกเขาไม่อนุญาตให้เธอไปอาศัยอยู่ที่อื่นจนกว่าเธอจะแต่งงานออกไป หากเธอไม่ทำตาม เธอจะกลายเป็คนอกตัญญู พ่อกับแม่ก็จะไม่ได้ไปผุดไปเกิด
แม้ผู้ใหญ่บ้านกับผู้าุโประจำตระกูลจะไม่เห็นด้วย แต่คุณธรรมที่สำคัญที่สุดของคนยุคนี้ ถือเื่ของความกตัญญูเป็ที่สุด พวกเขาจึงได้แต่จำใจทำตามความ้าของเด็กสาว
หลิวจางิ่ใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง หาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บของป่าไปขาย จนอายุได้ 15 ปี ถึงวัยออกเรือน ป้าสะใภ้้าให้เธอแต่งงานกับหลานชายเสเพลของนาง ป้าสะใภ้จึงไปทำข้อตกลงกันพี่สาวของนางว่าหากหลิวจางิ่แต่งงานออกไปแล้ว พี่สาวจะต้องพาหลิวจางิ่ออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที ต่อไปบ้านหลังนี้ก็จะเป็ของนางและสามี พี่สาวเองก็อยากได้เด็กสาวไปทำหน้าที่ตั้งท้องให้กับลูกชายของตนเองเท่านั้น ด้วยเพราะลูกชายของตนเองชื่อเสียงไม่ดี ไม่มีบ้านใด้ายกลูกสาวให้มาเกี่ยวดอง นางจึงตอบตกลงทันทีหลังจากที่ได้ยินข้อเสนอ
ทั้งป้าสะใภ้และพี่สาวของนาง เมื่อเห็นว่าหลิวจางิ่ไม่ยินยอมที่จะหมั้นหมายและแต่งงานออกไป จึงวางแผนคิดวางยาทำให้ข้าวสารกลายเป็ข้าวสุก หลิวจางิ่ก็จะไม่มีทางปฏิเสธได้อีก เพียงแต่เหตุการณ์ไม่เป็ไปตามคาด แทนที่จะเป็หลิวจางิ่กับหลานชายของตน กลายเป็นางไปวางยาหลิวจางิ่กับชายแปลกหน้าแทน
หลิวจางิ่จึงต้องแต่งงานกับชายแปลกหน้าที่ชื่อ 'ฉู่อัน' จากเหตุการณ์นั้นนางได้ตั้งท้องและคลอดลูกชายออกมาชื่อ 'ฉู่เฟยหรง'
ฉู่อันคิดมาเสมอว่าเหตุการณ์ลอบวางยาครั้งนี้ คงเป็แผนการของกลุ่มผู้ไม่หวังดีเ่าั้อย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างไรเขาก็ได้ทำให้หญิงสาวผู้บริสุทธ์ต้องแปดเปื้อนไปแล้ว เขาต้องรับผิดชอบกับการกระทำที่เกิดขึ้น
หลายปีที่อยู่กินกับนาง ฉู่อันคอยสังเกตหญิงสาวอยู่ตลอด แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ไว้วางใจนาง เขายังไม่ลืมความรู้สึกที่เคยถูกคนใกล้ชิดทรยศหักหลัง และคนๆ นั้นยังเป็เพื่อนที่โตมาด้วยกัน
การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันของทั้งคู่มีแต่ความห่างเหินและเ็า ผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือเด็กน้อยฉู่เฟยหรง ด้วยเพราะหลิวจางิ่ไม่ได้รับความสนใจจากชายผู้เป็สามี พยายามอธิบายเท่าไหร่ว่าเหตุการณ์คืนนั้นไม่ใช่แผนการของนาง หรือพยายามทำดีเท่าไหร่ก็ได้รับเพียงแต่ความเฉยชากลับมา นานวันเข้าจากความรักความเอาใจใส่ที่นางมอบให้เขา กลับกลายมาเป็ความเกรี้ยวโกรธ นางหาเื่ทะเลาะกับสามีและทุบตีบุตรชายทุกวัน
เหตุการณ์ในวันนี้ก็เช่นกัน นางทำโทษเด็กน้อยอย่างรุนแรงโดยไร้เหตุผล ฉู่อันห้ามปรามอย่างไรนางก็ไม่ฟัง เขาจึงเผลอผลักนาง จนหัวนางไปกระแทกกับขอบโต๊ะแล้วสลบไป เขาอุ้มนางไปนอนที่เตียง แล้วจูงมือเด็กน้อยเดินออกไปจากห้อง เพื่อจะไปตามหมอให้มาดูอาการ
174
